Ислом ақлий, руҳий ҳамда сиёсий ақидадир

(4-қисм)

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Ислом юртларини бугунги кунига чуқурроқ назар ташлар эканмиз, барча ҳукмдорлар мустамлакачи давлатларга очиқдан-очиқ хизмат қилиш учун малайлик тўнига бурканиб олганини гувоҳи бўламиз.

Улар Аллоҳнинг дини азиз бўлиши мумкинлигидан умидларини узганлар. Шунинг учун улар нажотни куфр билан ҳамкор бўлишда, уни рози қилишга уринишда, унинг шиорларини кўтариб чиқишда, унинг манфаатларини сақлаб қолишда деб билмоқдалар. Натижада куфрнинг қувват ва имкониятини кўриб турган, лекин шу билан бирга Аллоҳнинг энг Буюк Зот эканлигини ҳам кўраётган, Аллоҳга берган аҳдида мустаҳкам турган мухлис (холис) кишиларга қарши курашда фиръавнлар ва уларнинг югурдак тўдалари билан бирга бўлиб қолмоқдалар.

Ҳукмдорлардаги мана шу нарса Умматнинг бугунги кундаги  бошқарувчиларига нисбатан  хираликнинг сабабчисидир. Яъни  ҳукмдорларининг асл юзларини кўра олмаяптилар. Ҳатто кўзга кўринган уламо, муфтийлар орасида ҳам шу хира туман ўраб олган шундай кимсалар борки, ундаги иймон ниҳоятда заифлашиб, ҳавойи-нафсига эргашиб кетган ва куфр фикрларига розилигини изҳор қилган, натижада эса иймонларида хиралик пайдо бўлган.

Мақсадимиз ҳақиқатни бузиб кўрсатаётганларни ва ҳақ йўлдан тойганларни кофирга чиқариш эмас. Чунки биз уларнинг Аллоҳга, Унинг фаришталарига ва иймоннинг бошқа арконларига иймон келтираётганларини кўриб турибмиз ва уларнинг намоз ўқиётганликларининг ва ҳаж қилаётганларининг гувоҳимиз. Зеро, «Ла Илаҳа Иллаллоҳ, Муҳаммадур Расулуллоҳ»ни исботлашда ёки уни қабул қилишга, уларнинг ақли етади, фикри ишлайди.

Лекин бу иймоннинг таъсири сулук (ҳаёт тарзи, ишлари)да мавжуд эмас. Унинг таъсири Аллоҳнинг ваъдасига, нусратига, қўллаб-қувватлашига, ёруғ кунларни беришига, меҳрибонлигига, карамига, бирлигига, қудратига, қазо-қадарига, сақлашига, тинчлик-омонлик беришига ва енгил-осон қилишига бўлган иймонда кўринмайди. Бу худди Пайғамбаримиз (с.а.в.)нинг ушбу сўзларидаги нарсага ўхшайди: «Зинокор зинони мўмин ҳолида қилмайди, хамр (ароқ ва шунга ўхшашлар)ни ичувчи мўмин ҳолида ичмайди, ўғри мўмин ҳолида ўғрилик қилмайди ва одамларни қаратиб туриб, уларнинг кўз ўнгида зўрлик билан талончилик қилувчи мўмин ҳолида талончилик қилмайди». Бу ҳадисни Бухорий ривоят қилган.

Ана шу ҳақ йўлдан тойганлардан сўрасангиз, албатта иймон келтиришади. Агар уларга: Аллоҳдан қўрқинглар ва Унга итоат қилинглар, – десангиз, сўзсиз улар: Кўрмисан, ахир подшоҳ ва унинг малай ювиндихўрларини, куфр ва унинг тўдасини кўрмаяпсанми, – дейишади.

Аллоҳ Субҳанаҳу айтади:

الَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ

– “Улар Аллоҳни унутдилар, бас, (шундан кейин Аллоҳ) уларга ўзларини ҳам унуттириб қўйди (яъни ўзларига охиратда фойда берадиган амалларни қилишдан юз ўгиртириб қўйди)”. (Хашр:19)

Яна айтади:

فَلَمَّا زَاغُوا أَزَاغَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ

– “Бас, қачонки улар (ҳақ йўлидан) оғишгач, Аллоҳ уларнинг дилларини (ҳидоятдан) оғдириб қўйди”. (Соф:5)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Зайниддин

06.06.2019й