ИСЛОМИЙ ДАЪВАТНИ ЁЙИШ
ИСЛОМИЙ ДАЪВАТНИ ЁЙИШ
ВАЗИФАЛАР ВА СИФАТЛАР
(64-бўлак)
ДАЪВАТНИ ЕТКАЗИШДАГИ ИХЛОС
(мaвзунинг давоми:2)
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم
Мушрикларнинг ҳолати шундайки, улар динга – диннинг асли фақат ҳақли бўлган Зотга холис ибодат қилиш бўлган бир вақтда – талаб қилингандан бошқачароқ қарайдилар. Шунинг учун айтишга ҳақлимизки, мушрикнинг фитрати бузуқ, ўзининг фитрий сифатида нонормал ва ибодатида бошқа томонга бурилгандир. Шунинг учун у «Нисо» сурасининг икки жойида келган қаттиқ ваъидга ҳақли бўлади:
إِنَّ اللَّهَ لاَ يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ
– “Албатта Аллоҳ Ўзи (бирон нарсанинг) шерик қилинишини кечирмас. Шундан бошқа гуноҳларни ўзи хоҳлаган бандалари учун кечирур”. (Нисо:48)
Абу Ҳурайра ривоят қилган ҳадисни ўқиган вақтимизда ҳам шу маънони чиқариб олишимиз вожиб: Расулуллоҳ с.а.в. дедилар: «Ҳар бир бола табиий хилқатда – Исломда дунёга келур. Сўнг уни ота-онаси ё яҳудий қилурлар ё насроний қилурлар ё мажусий қилурлар». Сўнг Абу Ҳурайра дедилар: «Агар хоҳласанглар Аллоҳнинг мана бу оятини ўқинглар»:
فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا لاَ تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ
– “Аллоҳ инсонларни яратган табиий хилқатни сақлангиз! Аллоҳнинг яратиши ўзгармас”. (Рум:30)
Муслим ривояти. Аллоҳ инсонни соф хилқатда, яъни энг тўғри, энг пок динда, Аллоҳга холис ибодат қилувчи қилиб яратди. Яҳудий, насроний ва мажусийлар ўз фарзандларининг фитратини ўзгартириб, уларнинг ибодатларини Аллоҳдан бошқасига қаратиб ёки Аллоҳ билан бирга Ундан бошқасига юзлантириб қўядилар. Бу билан ёлғиз Аллоҳга ибодат қилиш ҳақидаги илоҳий буйруққа хилоф иш тутадилар. Чунки ёлғиз Аллоҳгина ибодатга ҳақли Зотдир. Чунки У Зотнинг Ўзигина яратган, неъмат ато этган ва фазлу карам қилгандир. Ислом неъмати учун, яъни ибодатга ҳақли бўлган, фазлу карам ато этувчи ёлғиз Холиққа ибодат қилувчи, шукр айтувчи қилиб яратгани учун Аллоҳга ҳамду сано бўлсин. Ҳар бир мусулмон ушбу ҳақиқатни идрок қилиши, ушбу ақидага эътиқод қилиши лозим. У Роббисига ибодат қилишда Унга бошқасини шерик қилишдан эҳтиёт бўлсин. Чунки бу ширк, чунки бу зулм, чунки бу залолат. Бунинг оқибати жаҳаннамда абадий бўлишдир. Мусулмон ўзининг хилқатига ва аслий сифатига, яъни ўзини яратган, неъмат ато этган, фазлу карам кўрсатган ёлғиз Аллоҳгагина шукр қилишга, ҳамду сано айтишга ва Унгагина ибодат қилишга тиришсин.
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси
24.11.2019й
