بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
Шарафли йўл

وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْن
“Ва Биз уни икки: (яхши ва ёмон) йўлга йўллаб қўйдик”.

1342 – ҳижрий, 1924 – милодий йилда муслмонларнинг суянчлари, устидаги химоячи қалқонлари, Ислом Давлати куфр тузуми томонидан қулатилгандан сўнг, Уммат бошига куфр тузуми не кунларни солмади ва бу золимлик хозиргача давом этиб келмоқда. Ўша вақтдан бошлаб Уммат ичида Исломни яна ҳаётга қайтаришга, унинг азизлигини жонлантиришга, Умматни ўз шариати бўйича яшашга харакат қилаётган, Аллоҳ Ўзи танлаб олган, хақиқий дард нима эканлигини англаб етган мўъминлар чиқа бошлади. Бугунга келиб бу ишни Ҳизб ут-Таҳрир исломий сиёсий харакати жадаллик билан ўз маромига етказиб олиб бормоқда. Шу ўринда бугунги кунда ушбу ишга ўзини бағишлаган азиз биродарларимизни Одам алайҳиссаломнинг устиларида бўлган бир ишга муносиб холда ўхшатишни ўринли деб билдим.

Отамиз Одам алайҳисалом, Роббиси ман қилган дарахтнинг мевасидан еб қўйди ва гуноҳга ботди, бунинг натижасида бемалол юрган ғам – ташвишсиз жаннатдан ерга туширилди. Воқеанинг зоҳирига қарасак, Одам алайҳиссалом яхшини тарк қилди, ножўя ишга гирифтор бўлди, охирда эса катта яхшилик билан тугади, яъни унинг тавбасини Аллоҳ қабул қилди. Кейин уни инсонларни тўғри йўлга бошлаш учун йўлбошчи Пайғамбар қилди. Унинг пуштидан Росуллар, олимлар, шаҳидлар, авлиёлар, мужоҳидлар ва муттақийларни чиқарди. Аллоҳ Таъоло Одам алайҳиссалом хақида икки холатни айтган:

وَقُلْنَا يَا آدَمُ اسْكُنْ أَنتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلاَ مِنْهَا رَغَداً حَيْثُ شِئْتُمَا وَلاَ تَقْرَبَا هَـذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الْظَّالِمِينَ 
“Ва: "Эй Одам, сен ўз жуфтинг ила жаннатда маскан топ. Унда нимани хоҳласаларингиз, енглар, ош бўлсин ва мана бу дарахтга яқин келманглар, бас, у ҳолда золимлардан бўласизлар", дедик.” (Бақара – 35) ,

ثُمَّ اجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدَى
“Сўнгра Роббиси уни танлаб олди, бас, тавбасини қабул қилди ва ҳидоятга бошлади”. (Тоҳа – 125).

Аввалги холатда, Одам алайҳиссалом сакинат, хотиржамлик билан еб – ичиб юрдилар, бу бугунги кунга солиштирсак, хозирги еб – ичиш билангина овора бўлиб юрган, ҳаётдан мақсад тинчлик, омонлик ва еб – ичишнинг ўзи бўлсагина бўлди деган тушунчада юрган одамларни мисол қилиш мумкин. Иккинчи холат эса, ижтибо, танлаб олиш, Аллоҳнинг Ўзи яхши кўриб қолиши ва яна ҳидоят бериши, бу холатлар хозирги кундаги диннинг азизлигини яна ўзига қайтаришга уринаётган Умматнинг мард ўғлонларини мисол қилиш мумкин. Яъни, Одам алайҳиссалом ерга тушганларидан кейин, Аллоҳ унинг тавбасини қабул қилди, лекин у киши ерда бемалолчилик хохлаганча еб – ичиш, тинч омон кун ўтиши деган нарсалар қолмади, Роббиси буюргандек кун кечириши учун ҳаётнинг турли қийинчикларига қарши курашишига тўғри келди.

Демак биз ҳам, модомики елкамизга бундай улуғ, буюк масъулиятни юклашдек шарафга эришган эканмиз, бу йўлдаги қийинчиликларга, мустаҳкам ақиданинг меваси бўлмиш, сабр ва матонат билан ушбу ишни охирига олиб боришга харакат қилайлик.

Хизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси
Абдуллоҳ