“Мудофаа вазирлиги” атамаси Ғарбнинг мафкуравий заҳарлаши маҳсулидир

بسم الله الرحمن الرحيم

Тарихда Ғарб кофирлари мусулмонларга қарши кўплаб қуролли тажовузлар амалга оширган. Салб юришлари бунга яққол мисолдир. Шунингдек, Чингизхон юришлари давомида ҳам кўплаб мусулмонлар қирғинбарот қилинган. Лекин шундай катта талафотларга қарамай, мусулмонлар сиёсий-ҳарбий жиҳатдан яна қайта оёққа туриб, кофирларни ер тишлатганлар. Буларнинг сабаби шундаки, кофирлар мусулмонларга моддий зиён етказган бўлсалар-да, уларнинг фикрий асослари доимо соғ ва мустаҳкам бўлган. Кейинчалик Ғарб бу ҳақиқатни тушуниб етди ва мусулмонларга қарши айнан фикрий ҳужумлар уюштиришга ўтди. Улар мусулмонларни фикрий заҳарлаш орқали заифлаштирдилар. Бунинг оқибатида мусулмонларнинг сиёсий бирлиги парчаланди. Ҳатто улар бирлик ҳақида тасаввур ҳам қилолмайдиган даражага етдилар.

Албатта, мустамлакачи кофирлар бу йўлда қаттиқ ҳаракат қилди. Улар мусулмонларни жисман йўқ қилишга кучлари етмаслигини англагач, мафкуравий зарар етказиш зарурлигини тушуниб етишди ва бу мақсадга эришишди ҳам. Улар бирон соҳани четда қолдирмасдан, ҳар бир тизимнинг икир-чикиригача аралашиб, ўзгартиришга киришдилар.

Мана шундай заҳарланган соҳалар ичида энг муҳимларидан бири – ҳарбий соҳадир. Бугунги кунда бу соҳа “Мудофаа вазирлиги” деб номланади. Бу атаманинг шаклланиш тарихи ҳақида қисқача тўхталадиган бўлсак:

Тарихан кўплаб давлатларда ҳарбий ишлар учун масъул идоралар “Уруш вазирлиги” (War Ministry) ёки “Жанг ишлари вазирлиги” деб номланган. Бу идоралар асосан қуролли кучларнинг қуруқликдаги қисмлари – армия учун жавобгар бўлган. Денгиз ва ҳаво кучлари эса кўп ҳолларда алоҳида вазирликлар томонидан бошқарилган. Масалан, Совет Иттифоқида 1953 йилгача “Уруш вазирлиги” ва “Денгиз вазирлиги” алоҳида фаолият юритган. (Википедия)

Британияда эса 1940 йилда Уинстон Черчилл ўзини “Мудофаа вазири” деб эълон қилган. У бу лавозим орқали ҳарбий идораларни бирлаштириб, умумий мувофиқлаштиришни мақсад қилган. 1946 йилда расман Мудофаа вазирлиги ташкил этилди ва 1964 йилга келиб бу идора ўзининг ҳозирги шаклига келтирилди. Яъни Адмиралтейство (денгиз), Уруш идораси (қуруқлик) ва Ҳаво вазирлиги (ҳаво) бирлаштирилди. (Википедия)

Британиядаги бу ўзгаришлар бошқа мамлакатларга ҳам таъсир кўрсатди. Масалан, Германияда 1955 йилда Федерал Мудофаа вазирлиги ташкил этилди. Бу каби ўзгаришлар асосан ҳарбий бошқарувни марказлаштириш ва барча қисмларни ягона тизим остида мувофиқлаштириш мақсадида амалга оширилди. (БМВГ)

Эътиборли жиҳати шундаки, ушбу ўзгаришлар ортида асосан Англия туради. Маълумки, бу мустамлакачи кофир давлат Ислом уммати қалбига ҳанжар санчиб, унинг сиёсий вужуди бўлмиш Халифаликни ағдарган эди. Аммо у фақат шу билан кифояланмади. Мусулмонлар зеҳнида “Ислом асосида бирлашиш” деган фикр илдиз отмаслиги учун уларнинг ҳаётидаги ҳар бир соҳани ўз назорати остига олди. Миллатчилик ва ватанпарварлик каби заҳарли ғоялар билан умматни заҳарлади, улар асосида сунъий ва майда давлатчаларни вужудга келтирди. Натижада Ислом асосида битта вужуд бўлиб яшаган мусулмонлар бир-бирига бегонага айланди. Ҳар бир миллат мустамлакачилар чизиб берган сунъий чегарани ҳимоя қилувчи, ўша ҳудудда яшовчилар ҳақидагина қайғурадиганга айланди. Мисол учун, Америка Ироқда мусулмонларни қирғин қилса, бошқа мусулмон мамлакатларининг армиялари худди ҳеч нима бўлмагандай казармаларда жим ётаверишди. Чунки бу фожеа “фақат ироқликларнинг муаммоси” сифатида кўрилди. Ғазо, Фаластиндаги қатлиомлар ҳам шунга ўхшаш тарзда, бутун умматнинг эмас, фақат фаластинликларнинг муаммоси сифатида баҳоланадиган бўлиб қолди.

Бундан ташқари, мусулмон юртларидаги ҳарбийлар мустамлакачилар томонидан ўрнатилган малай ҳукмдорларни ҳимоя қилиш ҳамда сиёсий Исломга қарши курашиш вазифаларига йўналтирилган…

Шунинг учун ҳам Британия ҳарбий соҳадаги ўзгаришларни “ҳарбий идораларни марказлаштириш ва фаолиятни мувофиқлаштириш” деб изоҳлаган бўлса-да, амалда бу ўзгаришлар мафкуравий жиҳатдан катта аҳамиятга эга бўлиб, ҳарбий ҳаракатларни фақат “мудофаа” тушунчасига боғлаб қўйди. Бу эса ҳарбий соҳадаги ўзгаришларни Исломдаги жиҳод ҳукмига қарши қаратилган деб баҳолашга тўла асос беради. Чунки жиҳод илгари мусулмонлар зеҳнида ва Ислом давлати фаолиятида Аллоҳнинг буюк фарзларидан бири бўлиб, Ислом даъватини бошқа халқларга етказиш, зулмни йўқ қилиш тариқати сифатида ўрин олган эди. Аллоҳ таоло эса мусулмонларга доимо жиҳодга тайёр туришни амр қилган. Аллоҳ таоло дейди:

وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا ٱسۡتَطَعۡتُم مِّن قُوَّةٖ وَمِن رِّبَاطِ ٱلۡخَيۡلِ تُرۡهِبُونَ بِهِۦ عَدُوَّ ٱللَّهِ وَعَدُوَّكُمۡ وَءَاخَرِينَ مِن دُونِهِمۡ لَا تَعۡلَمُونَهُمُ ٱللَّهُ يَعۡلَمُهُمۡۚ

– “Улар учун қўлингиздан келганича куч-қувват ва эгарланган отларни тайёрлаб қўйингизки, бу билан Аллоҳнинг душманини, ўз душманингизни ва улардан бошқа ўзингиз билмайдиганларни қўрқитасиз. Уларни Аллоҳ билади”. (Анфол:60)

Шунингдек, Росулуллоҳ ﷺ шундай марҳамат қилганлар:

أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ، وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ، وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ، فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ، إِلَّا بِحَقِّ الْإِسْلَامِ، وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللَّهِ تَعَالَى

“Мен одамлар билан (калимаи шаҳодатни) – “Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ ва Муҳаммад ﷺ Аллоҳнинг расулидир”, деб айтмагунларича, намозни адо этиб, закотни бермагунларича жанг қилишга буюрилдим. Агар шундай қилсалар, уларнинг молу жонлари мендан омонда бўлади, фақат Ислом ҳуқуқи талаб қилган ҳолатлар бундан мустасно. Улардан ҳисоб-китоб қилиш эса Аллоҳнинг зиммасида”.

Ушбу оят ва ҳадис шунга далолат қиладики, мусулмонларнинг қуролли кучлари ҳар доим жиҳодга шай ҳолатда бўлиши лозим. Бу ерда кўзланган асл мақсад – ғайримусулмон халқларга Ислом даъватини етказишдир.

Қадим замонларда халифалар ва султонлар ўз ҳарбий сиёсатларини айнан юқоридаги каби оят ва ҳадисларга асослаб шакллантирганлар. Масалан, Усмонийлар султони Муҳаммад Фотиҳ раҳимаҳуллоҳ махсус равишда тўпсоз Урбан исмли венгр муҳандисни Истанбул муҳосараси учун чақиртириб, унга “Базилика” деб номланган улкан тўп ясаттирган эди. Бу тўпдан отилган ҳар бир ўқнинг оғирлиги тахминан 700 килограмм келар, 1,5 километр узоқликдаги қалъа деворларини парчалаб, энг мустаҳкам деворларни ҳам емириб ташлашга қодир эди. Бундай артиллерия қуроли ўша давр учун улкан ҳарбий янгилик бўлиб, Константинополни фатҳ қилишда ҳал қилувчи омилга айланган.

Мусулмонлар онгидаги жиҳод тушунчаси Ғарб учун сиёсий хавф эди. Чунки жиҳод тушунчаси Исломий давлат билан чамбарчас боғлиқ. Шунинг учун Ғарб мусулмонлар қалбидан бу тушунчани суғуриб ташлашга уриниб, Халифаликни йўқ қилиш билангина чекланмади. Балки жиҳод тушунчасини сунъий чегаралар ичидаги “миллий ҳимоя” ва мудофаа доирасига қамаб қўйишди. Улар мусулмонларга: “Агар душман сизга ҳужум қилса, шундагина жиҳод қилинглар, акс ҳолда йўқ”, – деган ғояни сингдиришди. Бунинг натижасида жиҳод Аллоҳнинг динини ер юзида ёйиш тариқати сифатидаги мақомидан туширилди.

Хулоса ўрнида шуни айтиш мумкинки, бугунги “мудофаа вазирлиги” деган атама аслида Ғарбнинг мусулмонлар онгидаги Исломий бирлик ва жиҳод руҳини йўқ қилиш учун ўйлаб топилган. Чунки ҳар бир мусулмоннинг вазифаси Исломни дунё халқларига рисолат сифатида етказишдир. Ва бу фақат жиҳод орқали амалга ошади. Исломни жиҳод орқали етказиш эса, Исломий давлатсиз мумкин эмас.

Даъватни етказиш вожиб, жиҳод ҳам вожибдир. Демак, ушбу вожибларни амалга ошириш учун Ислом давлатини тиклаш ҳам вожибдир.

Имом Шофеъи раҳимаҳуллоҳдан:

“Агар мусулмонларнинг халифаси йўқ бўлса, мусулмонлар нима қилишлари керак?” – деб сўрашганда, у зот шундай деганлар:

“Ҳар бир мусулмон кунига ўз кундалик ризқидан ортиқ бўлган вақтини Халифаликни тиклаш йўлида сарф қилиши вожибдир”.

Бугунги кунда ушбу муборак давлатни тиклаш йўлида Ҳизб ут-Таҳрир жамоаси туну-кун фаолият олиб бормоқда. Аммо бу фақатгина ушбу жамоага хос иш эмас. Балким Аллоҳни Робб деб тан олган ҳар бир мусулмоннинг бўйнидаги вожибдир. Бу Ислом умматининг ҳаёт-мамот масаласидир. Шундай экан, Имом Шофеъи раҳимаҳуллоҳ айтганидек, ҳар бир мусулмон бу давлатни тиклаш учун бор имкониятини ишга солиши шарт.

Бунинг учун ортиқча изланиш шарт эмас. Юқорида айтилганидек, Ҳизб ут-Таҳрир Исломий сиёсий жамоа сифатида Росулуллоҳ ﷺнинг тариқатларига мувофиқ, қадамма-қадам, заррача оғишмай ҳаракат қилмоқда. Кимки бу вожибни амалга оширмоқчи бўлса, ушбу жамоага қўшилиши ва қўллаб-қувватлаши лозим. Аллоҳ таоло дейди:

وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ

– “Бас, баҳслашгувчи-мусобақа қилгувчи кишилар (мана шундай мангу неъматга етиш йўлида) баҳслашсинлар-мусобақа қилсинлар”. (Мутаффифин:26)

Ҳизб ут-Таҳрир Ўзбекистон Матбуот бўлими аъзоси Салоҳиддин

26.05.2025й