بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

Албатта, бир қавм ўзларини ўзгартирмагунларича, Аллоҳ уларнинг ҳолини ўзгартирмас

Бугунги кунда, дунё бўйлаб куфр аҳли биз мусулмонларнинг устимизга, оч қолган ёввойи ҳайвон ўзининг ўлжасига ташлангандек ташланмоқда. Бунинг сабаби бизларнинг сонимиз камлиги ёки моддий бойликларимизнинг камлигидан эмас. Ададимиз хозирга келиб, бир ярим миллиардга етиб қолди, дунё банкларидаги пулларимизни эса, баъзиларимизнинг пули кўплигидан сон – саноғини билмас даражага бориб қолдик ва у пулларимизни кофирлар Исломни йўқ қилиш учун, ўзимизга қарши ишлатмоқдалар. Бизлар кўринишда сел каби кўринсакда, аслида селнинг устидаги кўпик сингари бўлдик. Бизларнинг устимизга Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам айтган “ваҳн” бостириб келди.

قال رسول الله _صلى الله عليه وسلم: "يوشك أن تداعى عليكم الأمم كما تداعى الأكلة إلى قصعتها، فقال قائل: ومن قلة نحن يومئذ يا رسول الله؟ فقال: بل أنتم يومئذ كثير ولكنكم غثاء كغثاء السيل ولينزعن الله من صدور عدوكم المهابة منكم وليقذفن في قلوبكم الوهن قال قائل: يا رسول الله وما الوهن؟ قال: حب الدنيا وكراهية الموت"

Пайғамбар алайҳиссалом дедилар: “ Яқин келажакда, устиларингизга оч қолган ёввойи ҳайвон ўзининг ўлжасига ташлангандек ташланади. Шунда сўрашди: Унда биз камчилик бўлганимиз учун шундай бўладими? Пайғамбар алайҳиссалом дедилар: Йўқ, у кунда сизлар кўп бўласизлар, лекин сувнинг устидаги кўпик каби бўласизлар. Аллоҳ душманларингиз қалбидан сизлардан қўрқишни олиб қўяди ва қалбингизга “ваҳн” солиб қўяди. Шунда сўрашди: “ваҳн” нима? Пайғамбар алайҳиссалом жавоб бердилар: дунёга муҳаббат ва ўлимдан қўрқиш”. (Абу Довуд ва Аҳмад ривоят қилишган)

Бу ваҳн бизларни, шундай ачинарли натижага олиб келдики… Бу ваҳн қалбларимзга ўрнагандан кейин, душманларимиз қалбидан қўрқув кўтарилди, улар Исломни кўрганда сесканмайдиган, балки иложи борича топтаб, хорлайдиган бўлишди. Ва давомида, бизнинг Исломимиздан узоқлашишимиз шу холатга бордики, бизларни бошқараётган, ўзини “мусулмон” дейдиган бошлиқларимиз, Ислом ва унинг аҳлини очиқдан очиқ уруш билан қирғин қилиб, йўқ қилаётган кофирлар билан ҳарбий иттифоқчи бўлдилар. Динимизни орқамизга ташладик, бизларга ушбу хоин бошлиқларимиз тарафидан қўйилган “дунё тан олган” деб, ўша давлат бошлиқлари томонидан сунъий машҳурлаштирилган олимларимиз эса, бизларга Ислом деганда, фақатгина мазҳаблар ўртасидаги фиқҳий баҳслар, руҳий тарбия масалалари ва мусулмонлар бирлигини парчалаш учун, холис Исломга чақираётганларни “ақидаси бузуқ” деб, турли ақидавий ихтилофларни ўзинигина тушунадиган қилиб тарбиялашди ва бу хозирда ҳам “зўр жадалллик” билан давом этмоқда. Хатто бизнинг Ўзбекистонда бемалол, мусулмонларнинг энг асосий фарз ибодатларидан бўлган намозни ҳам, давлатнинг малай кофир югурдаклари, баъзиси кинода, баъзиси қандайдир кўрсатувларда, яна баъзиси жиноий ишларда (давлат масжидидан бошқа ерда намоз ўқигани учун қамаганини ошкора кўз – кўз қилиб) ва бошқа усуллар билан таҳқирлашди. Бундан ташқари, Аллоҳ, ўзини мўъмина, муслима деб хисоблаган аёлларга авратларини тўсишни, рўмол ўранишларини фарз қилган бўлса – да, ўша давлат идоралараридаги дин уламолари бу нарсаларни “арабларнинг одат кийими” – деб Исломга катта туҳмат қилиб, кофир ҳукуматга ит каби содиқ эканликларини исботлашди. Ва бунинг орқасидан давлат, “ҳижоб” деган сўзни уммат онгида даҳшатли бир қўрқинчли, жиноят махсулоти, деб тушунишга олиб борди. Бундан бошқа, Исломнинг кўзга кўринадиган амаллари ҳам очиқчасига таҳқирланди. Ислом шариати аҳкомлари ва шиорлари топталди, мулҳид ва зиндиқлар минбарга келди.

Уммат паришонхотир, хар томонга аланглаган, асли ҳақиқатни қаердан излашга ҳайрон – у сарсон бўлиб қолди. Уммат онгида динга ва унинг аҳлларига ишонч йўқолиб борди. Дин олимлари, деганда ҳурмат қилиниши керак бўлган алоҳида бир жамоани тушунадиган бўлишди. “Умматнинг ҳар қандай эхтиёжининг жавобини Ислом қондира олади” деган сўз бўлса – да, лекин дин пашволарининг ҳаёт тарзида Ислом кўринмагани учун, уммат қайсидир тор доирадаги фиқҳий саволларини ва руҳий оламининг муаммоларини дин пешволаридан сўрайдиган бўлишди. Ижтимоий, иқтисодий, сиёсий ва бошқа давлат аралашадиган соҳаларни кимдан сўрашга, бу сохаларнинг асл ҳақиқатини ким аниқ равшан, ёлғонсиз кўрсатиб бера олишига ақли етмай қолди.

Шундай йўлни давлат, бизга тараққиётимиз, ривожимиз, фаровон келажагимиз гарови, деб тушунтирди. Бизлар бу “тараққиётни” қачон келар экан – деб кутиб, хорликда, азобларда қолдик.

Ўтган умматларнинг ичида энг олийси бўлган салафларимиздан бизларга мерос бўлиб ўтган Аллоҳнинг нусрати, дунё бўйлаб азизлик ва дунёни адолат билан бошқариш каби буюк бойликларимизни йўқотдик. Биз яқин кунларда ҳам, Исломимизга амал қилиб турган вақтимизда, устимизда мусулмон халифамиз бўлган вақтда, иймонимиз сабабидан, амри маъруф ва наҳий мункарни тўғри қилганимиз сабабидан, Аллоҳ ва Росулининг жорий шариатини маҳкам ушлаганимиз сабабидан, дунёга келган умматларнинг энг буюги бўлдик. Хозир эса юқоридаги каби кофирларнинг қаттиқ харакатлари сабабидан дунё умматларининг энг охиридаги, энг хор, “мусулмон” деганда жиноятчи – террорчи тушуниладиган бўлдик.

Бу каби муаммоларни кўп марталаб такрорлаб келаяпмиз. Лекин бу муаммоларнинг ечими нимадан иборат? деган саволга келганда, Америка ёки Ғарб томонидан гапиртирилаётган демократ мухолифатчилар, “Бу муаммоларнинг ечимини биз хукумат устига келсак ечиб берамиз, биз ҳақиқий адолатни жорий қиламиз” – дейишмоқда. Лекин уммат билмайдики, айнан шу демократияни ортидан бугунги хорликка етиб келинди. Мусулмонлар ўйламасинларки, кимдир хукумат устига келиб, Европа ёки Америкадаги каби демократияни бу ерда ҳам жорий қилади – деб, бу тушунча инсоннинг тубан фикрли эканини, умуман дунё сиёсатидан хабарсиз эканини кўрсатади. Чунки бу демократияни тузиб, уни жорий қилган ўша етакчи катта давлатлар, бу тузумни фақатгина ўзларининг чўнтагига ишлайдиган қилиб тузишган.

Мусулмонлар бу тузумнинг ҳам эътиқодий, ҳам иқтисодий томондан мусулмонга ҳалол эмаслигини тушунишлари керак.

Хўш унда қайси тузумни жорий қилинса, уммат адолатли, зулмсиз, ҳам бу дунё ва ҳам кейинги охират дунёси учун фойдали яшаган бўлади? Бу албатта Ислом тузуми билангина бўлиши мумкин холос.

Мусулмонлар устиларидаги бундай зулмий тузумни йўқотиб, хақиқий одил тузумни жорий қилишлари учун энг аввало ўзларининг ақидаларини тақлидий иймондан, далилли, оят ва ҳадисга суянган, ақл билан топилган иймон кўринишига олиб чиқишлари керак.

إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ

“Албатта, бир қавм ўзларини ўзгартирмагунларича, Аллоҳ уларнинг ҳолини ўзгартирмас” (Раъд, 11)

Аллоҳ Таъолонинг ушбу ояти шунга далолат қилаяптики, У Зот инсонларнинг ахволини яхшидан ёмонга, ёмондан яхшига, хотиржамликдан нотинчликка ва қийинчликдан осончиликка харгиз ўзгартирмайди, модомики улар ўзларининг ахволини, Ислом тўғрисидаги тушунчаларини, Исломий дунёқарашларини ўзгартирмагунларигача.

Бундан кейин эса иймонини ота-боболар мусулмонлиги каби эмас, аниқ далилли, ҳужжатли иймон даражасига олиб чиққан мусулмон, ушбу динни уммат устида тузум сифатида кўриниши учун унга бор жидду – жаҳди билан ҳаракат қилиши лозим бўлади, бу тўғрида Аллоҳ Таъоло бизларга бир нечта оятларда эслатиб ўтган,

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ

“ Эй иймон келтирганлар! Агар Аллоҳга (Унинг динига) ёрдам берсангиз, Аллоҳ ҳам сизларга ёрдам беради ва (бу йўлда ) қадамларингизни собит қилади” (Муҳаммад, 7)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا أَنْصَارَ اللَّهِ كَمَا قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ لِلْحَوَارِيِّينَ مَنْ أَنْصَارِي إِلَى اللَّهِ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ فَآمَنَتْ طَائِفَةٌ مِنْ بَنِي إِسْرائيلَ وَكَفَرَتْ طَائِفَةٌ فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَى عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظَاهِرِينَ

“Эй иймон келтирганлар! Аллоҳнинг ёрдамчилари бўлинг! Худди Ийсо ибн Марям ҳаворийларга: “Ким Аллоҳ учун менинг ёрдамчим бўлади” – деганида, ҳаворийлар: “Биз Аллоҳнинг ёрдамчиларимиз” – деганларидек. Бани Исроилдан бир тоифаси иймон келтирди ва бошқаси кофир бўлди. Бас, Биз иймон келтирганларни душманлари устидан қўллаб-қувватладик. Ва улар ғолиб бўлдилар.” (Соф, 14)

الْغَالِبُونَ وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ

“ Аниқки, Биз Пайғамбар этиб юборган бандаларимзга, уларнинг нусрат топишлари ва албатта бизнинг лашкаримиз ғолиб бўлиши хақидаги сўзимиз ўтгандир(яъни аниқ бўлгандир)” ( Ас – Соффот. 170, 172, 173)

وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ

“Албатта, Аллоҳ Ўзига ёрдам берганларга ёрдам беради. Албатта, Аллоҳ кучли ва ғолибдир” (Ҳаж, 40)

Демак умумий хулоса қиладиган бўлсак, Аллоҳнинг нусратига умид қилган мусулмон биринчи ўринда комил иймон эгаси бўлиши шарт қилинди.

Ўзбекистон Ҳизб ут – Таҳрирининг медиа офиси Муслим

20.12.2013й.