Оила нажот қалъасими ёки манфаат бозори: сарполар пойгасида бой берилган иймон

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

“Сизларга дини ва хулқидан рози бўлинадиган киши(дан совчи) келса, унга (қизингизни) никоҳлаб беринглар. Агар шундай қилмасангиз, ер юзида фитна ва катта фасод бўлади”. (Имом Термизий ривояти).

​Бугун биз мусулмон ўлкалари тупроғига тиқиштирилган “демократия”, “дунёвий давлат” номли жирканч Ғарб дунёқараши уруғларининг заҳарли ҳосилини йиғмоқдамиз. Бу шундай бир дарахтки, ҳали томир отиб улгурмай, унинг аччиқ меваларидан келаётган бадбўй ҳид кўнгилларни айнитяпти.

​Атрофга боқинг: ахлатхоналарга ташланган бегуноҳ гўдаклар, никоҳсиз туғилган отасиз болалар, мактаб партасидаёқ иффатини бой бераётган ёш-ёш қизлар, ваҳшиёна жинсий зўрликлар қурбонига айланаётган етим қизчалар ва инсон табиатига зид бўлган гомосексуализм балоси жамиятларимизни ич-ичидан кемиряпти. Бу иллатларни тилга олишнинг ўзи одамга ор, қалбга озор беради.

​Ижтимоий тармоқлар эса ҳаёсизлик ва расволик кўзгусига айланиб бўлди. Кўраётганларимиздан шу қадар нафратланамизки, ҳатто энг яқин инсонимиз билан бу ҳақда гаплашишга юзимиз чидамайди. Қалбларимиз ҳаё ва ор ўртасида ўртанмоқда, зеро бу разолатнинг туби кўринмаяпти… ​Бу фожиаларнинг асл илдизи шундаки, биз оила муқаддаслиги борасидаги исломий таълимотни, ҳалол ва ҳаром ўлчовларини унутиб, моддият ва манфаатни ҳаётимиз мезонига айлантириб олмоқдамиз. Бугун куёв бўлмиш томон қиз танлар экан, иймон-эътиқод, иффат ва одобни эмас, балки манфаатни кўзлмокдалар. Иккинчи тамон қизи келин бўлиб тушадиган хонадоннинг моддий имкониятини, жамиятдаги сохта обрўсини ва “одамлар нима дейди” қабилидаги ясама қоидаларини биринчи ўринга қўймоқда. Афсуски, совчиларни эшик остонасидаёқ кийимига қараб қарши олиб, тақинчоғига қараб хулоса чиқарадиган даврга келдик.

​Бериладиган саволлар ва қўйиладиган шартларни эшитсангиз, қалбингиз оғрийди, энсангиз қотади:

“Куёвнинг даромади қанча?”, “Қаерда ишлайди?”, “Уйингларда нечта ҳаммом бор?”, “Ёшлар қачон алоҳида чиқиб кетади?”, “Келинга машина минишга рухсат борми?” ва ҳоказо.

​Булар етмагандек, кимўзарга ўйналадиган сарполар, куёв жўралар ва келин дугоналари учун қилинадиган исрофгарчиликлар жамиятни ботқоққа ботирмоқда. Наҳотки, инсоний қадр-қиммат дарвозанинг ҳашамати билан ўлчанадиган бўлса?! Айтинг, бу иймонга берилган баҳоми ёки чўнтакка? Биз қачондан бери бахтни тилла занжирлар ва баланд деворлар ичидан қидирадиган бўлиб қолдик?

Давлат арбобларининг ўз жигарбандларини чет эллик сармоядорларга узатиши, юқори лавозимли шахслар ва жамиятнинг “нуфузли” қатлами ўртасидаги мақсадли қуда-андачилик – бу шунчаки никоҳ эмас, балки қудратини ошириш, оилавий клан бўлиб ўз ҳукмронлигини барқарорлаштириш. Бу уларга зиёлий сифатида кўз тиккан оддий халқ учун заҳарли андазага айланди. Биз кимга тақлид қиляпмиз? Кимни намуна деб биляпмиз? Қачон ва қайси нуқтада адашдик? Қачонки муқаддас Ислом таълимотидан юз ўгириб, маънавиятимизни моддиятга алмашган кунимиз мағлуб бўлдик. Ғарбнинг ялтироқ алдовларига учиб, “гендер тенглиги” деган ниқоб остидаги разолатни қучоқ очиб кутиб олганимизда, бефарқ бўлганимиз туфайли адашдик. Ҳолбуки, ўша демократик давлатларнинг ўзлари бугун ахлоқий ботқоққа ботиб, жар ёқасида турганини кўриб турибмиз. Лекин нафсимиз шу қадар устун келдики, келажак авлоднинг бахтидан кўра, бугунги сохта ҳузуримизни афзал кўряпмиз.

​Биз фарзандларимизга иймонни эмас, балки дунёвий лаззатларни мерос қолдириш илинжида ўз қўлимиз билан келажагимизни бўғизламоқдамиз. Бугун дунё ва охиратимиз учун заррача фойдаси бўлмаган, фақатгина кимўзарга ва манфаатга қурилган дабдабали тўйлар “салтанати” гуллаб-яшнамоқда. Диққат қилинг: юртимиздаги тўйхоналар сони масжидлар сонидан ошиб кетди! Сарполар учун махсус дўконлар, ўша матоларни манзилга етказиш учун безатилган ҳашаматли карвонлар, бир хил кийинтирилган “сарпо ташувчи” хизматкорлар, ҳатто бу исрофгарчилик маросимини саҳналаштирувчи режиссёр ва дизайнерлар… Бу шунчаки тўй эмас, бу – миллат маънавиятининг кимёвий чиришидир.

​Биз кимларнинг авлоди эканимиз билан қуруқ мақтанишдан, тўйларимизга “шаръий” деган сохта ниқоб кийдиришдан нарига ўтмаяпмиз. Натижада эса кўз олдимизда ёшлар бузилиб, қадриятлар топталмоқда. “Ўғил уйлаб, қиз чиқариш мусибатга айланди” деб нолиш ечим эмас, бу – биз ўзимиз қазиган чоҳдир!

​Ғарб Исломдаги оиланинг қудратини, ундаги Онанинг ўрни нечоғлик муҳимлигини биздан кўра теранроқ англайди. Шу сабабли ҳам улар тинимсиз равишда оилага- оила қўрғонига ва айнан оналик шаънига ҳужум қилмоқда. Мақсад эса битта: Ислом ҳеч қачон ҳаёт дастурига айланмасин.

​Афсус билан айтиш керакки, модомики аёллар “уй бекаси” деган шарафли номдан уялар эканлар, жамиятимизда Салоҳиддин Айюбийлар ва Имом Бухорийлар бошқа туғилмайди. Чунки буюк сиймолар сарполар пойгасида эмас, иймон ва илм бешигида камол топадилар.

﴿ظَهَرَ ٱلۡفَسَادُ فِي ٱلۡبَرِّ وَٱلۡبَحۡرِ بِمَا كَسَبَتۡ أَيۡدِي ٱلنَّاسِ لِيُذِيقَهُم بَعۡضَ ٱلَّذِي عَمِلُواْ لَعَلَّهُمۡ َرۡجِعُونَ﴾

– “Қуруқликда ҳам, денгизда ҳам фасод одамларнинг қўллари қилган ишлари сабабли зоҳир бўлди. Аллоҳ уларга қилган ишларининг баъзисини таттириб қўймоқда – шоядки улар қайтсалар”.  (Рум-41)

Муҳиддин

27.04.2026й