Аллоҳдан нима сўрасангиз шуни беради, аммо…
Аллоҳдан нима сўрасангиз шуни беради, аммо…
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم
Аллоҳ Таолога қўл очиб, дуо қилувчи ҳар бир мўмин албатта жаннатни сўрашни канда қилмайди. Баъзан тунлари илҳомланиб, Росулуллоҳ ﷺ ва машҳур Саҳобалар билан жаннатларда бирга қилишини тилаб, диллар яйраб кетади. Қандай ҳам бебаҳо тилаклар! Аллоҳнинг суюклилари билан жаннатда бирга бўлишдан кўра афзалроқ нарса борми ахир! Аммо ўша азизлар даврасидаги суҳбатда бизларнинг ҳам бирор айтар сўзимиз бўлармикин?! Биламизки, у азизлар орасида дунёдаёқ жаннат башорати берилганлари бор. Ва маълумки, улар динлари йўлида не-не машаққатларни бошларидан ўтказганлар. Бизлар уларни жаннатларга мушарраф қилган амалларни биламиз, эслаймиз ва ҳатто юракларимиз ортга тортиб, қўрқиб ҳам кетамиз. Модомики дуоларимизда ўша саодатли азизлар билан жаннатларда бирга қилишини тилаб дуо қилар эканмиз, Мужибуд_дуо Зот Роббимиз албатта ўша сўраганимизни беришга Қодирдир! Аммо ўша мақомга етказувчи машаққатли довонлардан ўтмоққа тўғри келса, биз бунга тайёрмизми? Муаммо шунда!
Сир эмаски, бизлар бирор ҳунар эгаси бўлишни хоҳласак дуо қилиб сўраш қаторида унга олиб борувчи йўлда қадам ташлаймиз. Изланамиз, ўрганамиз, соҳа устозларига шогирд тушамиз. Яъни мақсадга олиб борувчи йўлдан юрамиз ва устозлар дуч келган машаққатларни биз ҳам босиб ўтамиз. Шундай эмасми?
Шунга кўра, ҳар қандай манзилга, мақом ва даражаларга аввалгилар босиб ўтган йўлдан юрмай туриб етмоқ мумкин бўлмаган ишдир. Росулуллоҳ ﷺ бундай дедилар:
من خافَ أدلَجَ ومن أدلَجَ بلغَ المنزلَ ألا إنَّ سلعةَ اللَّهِ غاليةٌ ألا إنَّ سلعةَ اللَّهِ الجنَّةُ
“Ким (ғоясига етолмасликдан) қўрқса тунда ҳам йўл босади, ким тунда йўл босса манзилга етади. Огоҳ бўлингки, Аллоҳнинг матоси (яъни Аллоҳ ҳузуридаги нарса) қимматдир, огоҳ бўлингки Аллоҳнинг матоси Жаннатдир”.
Аллоҳ Таоло эса бундай деди:
أَمۡ حَسِبۡتُمۡ أَن تَدۡخُلُوا۟ ٱلۡجَنَّةَ وَلَمَّا یَأۡتِكُم مَّثَلُ ٱلَّذِینَ خَلَوۡا۟ مِن قَبۡلِكُمۖ مَّسَّتۡهُمُ ٱلۡبَأۡسَاۤءُ وَٱلضَّرَّاۤءُ وَزُلۡزِلُوا۟ حَتَّىٰ یَقُولَ ٱلرَّسُولُ وَٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ مَعَهُۥ مَتَىٰ نَصۡرُ ٱللَّهِۗ أَلَاۤ إِنَّ نَصۡرَ ٱللَّهِ قَرِیبࣱ
– “Сиздан аввал ўтганларга келганга ўхшаш нарса сизларга келмасдан туриб, жаннатга кирамиз, деб ўйладингизми? Уларни бало ва мусибатлар тутган ва ларзага туширилганлар. Ҳаттоки, Пайғамбар ва у билан иймон келтирганлар: “Аллоҳнинг нусрати қачон бўлади?” деганлар. Огоҳ бўлинглар, албатта, Аллоҳнинг нусрати яқиндир”. (Бақара:214)
Бугунимизга қарасак, дуоларимизда тилларимиз ўта равон айланади. Аммо динимиз йўлида баъзи синовларга рўбарў келсак, дарҳол ундан қутилиш чораларини қидириб, баъзан золимлар қаршисида ожизлигимизни кўрсатиб, Аллоҳ Таоло ва бугуннинг мард рижоллари қаршисида уятли аҳволга тушиб қоламиз. Ҳатто кеча ҳавас қилганимиз азизларни бечорадек, ночорлардек ожиз ҳолда топамиз. Нега шундай? Балки дунёни, яъни Аллоҳнинг наздида арзимас мато бўлган, пашша қанотича қадрсиз саналган дунёни севиб қолгандирмиз, жонимиз ширин кўрингандир, молимиз, аҳли оиламиз, тижоратларимиз, қариндош-уруғларимиз зийнатини кўзларимиз қиймагандир. Ахир, Аллоҳ Таоло бу хусусида бизларни огоҳ этмаганмиди?!
قل إن كان آباؤكم وأبناؤكم وإخوانكم وأزواجكم وعشيرتكم وأموال اقترفتموها وتجارة تخشون كسادها ومساكن ترضونها أحب إليكم من الله ورسوله وجهاد في سبيله فتربصوا حتى يأتي الله بأمره والله لا يهدي القوم الفاسقين
– “(Эй Муҳаммад), айтинг: “Агар ота-оналарингиз, болаларингиз, ака-укаларингиз, жуфтларингиз, қариндош-уруғларингиз ва касб қилиб топган мол-дунёларингиз, касод бўлиб қолишидан қўрқадиган тижоратларингиз ҳамда яхши кўрадиган уй-жойларингиз сизларга Аллоҳдан, Унинг пайғамбаридан ва Унинг йўлида жиҳод қилишдан суюклироқ бўлса, у ҳолда то Аллоҳ ўз амрини (яъни азобини) келтиргунича кутиб тураверинглар. Аллоҳ итоатсиз қавмни ҳидоят қилмас”. (Тавба:24)
Бизлар ўша аввалгилардан бўлмоғимиз учун етарлича имконимиз бор. Бунинг учун ўша азизлар дунё ва ундаги нарсаларга қандай муносабатда бўлган бўлсалар, биз ҳам ўшандек муносабатда бўлмоғимиз лозим. Ва улар дуч келган синовларни ўшалар каби қарши олмоғимиз лозим. Демак, бугун ўзимизни ўзгартиришимиз учун дунё ҳаёти ҳақидаги тушунчаларимизни ўзгартиришимиз зарур. Шундагина жаннатларда ўша азизлар ила бирга бўлмоқни сўрасак рост сўзлаган бўламиз.
Шу ўринда, шаҳид Холид Исломбулийнинг сўзларини келтириб ўтишни лозим топдим. У ҳарбий прокурорга бундай деб мурожаат қилган эди:
“Сизлар бизга қарши макру ҳийла қилдингиз, шуни яхши билингларки, Аллоҳ Азза ва Жалла бундай дейди:
قُلْ لَنْ يُصِيبَنَا إِلاَّ مَا كَتَبَ اللَّهُ لَنَا هُوَ مَوْلاَنَا وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلْ الْمُؤْمِنُونَ قُلْ هَلْ تَتَربَّصُونَ بِنَا إِلاَّ إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ وَنَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَنْ يُصِيبَكُمْ اللَّهُ بِعَذَابٍ مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَيْدِينَا فَتَرَبَّصُوا إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ
– “Айтинг: “Бизга фақат Аллоҳ биз учун ёзиб қўйган нарсагина етур. У бизнинг ҳожамиздир. Бас, иймонли кишилар фақат Аллоҳгагина суянсинлар”. (Эй Муҳаммад), айтинг: “Сизлар биз учун фақат икки яхшилик (яъни ё шаҳид бўлишимиз ёки ғалаба қилишимиз)дан бирини кутмоқдасиз. Биз эса сизлар учун Аллоҳ сизларга Ўз даргоҳидан ёки бизнинг қўлимиз билан бир азоб етказишини кутмоқдамиз. Бас, сизлар ҳам кутаверинглар, биз ҳам сизлар билан бирга кутгувчимиз”. (Тавба:51-52)
Демак, сизлар ҳам, аскарларингиз ва соқчиларингиз ҳам бирон кишига асло зарар беролмас, магар Аллоҳ изн берсагина зарар бера олур. Нафсингиз сизларга мусулмонларни қатл қилишни, куфр бошлиқларини эса, ҳимоя қилишни, юртда фасод ва залолатни ёйишни, ўша фожирларни мудофаа қилишни, мусулмонларга эса, гўё улар жиноятчилардек муомалада бўлишни уқтирди. Биз ғам-қайғумиздан фақат Аллоҳ Азза ва Жаллагагина шикоят қиламиз:
إِنَّهُ مَنْ يَتَّقِ وَيَصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ
– “Дарҳақиқат, кимда-ким Аллоҳдан қўрқиб, сабру қаноат қилса, албатта Аллоҳ бундай чиройли амалларни қилгувчи кишиларнинг ажру мукофотини зое қилмас”. (Юсуф:90)
Эй прокурор, сен ва ҳамтовоқларинг шуни яхши билишгинки, сочларингга оқ тушиб, қариб қолишганингдан кейин ҳам ботилни ҳимоя қилишларинг Аллоҳ (дини) га асло зарар беролмас. Зеро, ботил давлати бир соатлик бўлса, Ҳақ давлати Қиёмат соатигачадир. Шунинг учун биз сизларга – ҳаммангиз бир бўлиб бизга қарши турганингиздан кейин – фақат:
حسبنا الله ونعم الوكيل
– “Бизга ёлғиз Аллоҳнинг ўзи кифоя. У зот энг яхши ишончли вакилдир”, — деган сўздан бошқасини айтмаймиз.
Эй прокурор, шуни яхши билки, “кимки Роббиси ҳузурига мужрим (жиноятчи) ҳолда келса, бас, унинг учун Жаҳаннам тайёр, унда у ўлмайди ҳам, тирик ҳам бўлмайди”. Ҳеч шубҳа йўқки, сизлар Мавло Таборака ва Таолонинг:
وَلَئِنْ قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِنْ اللَّهِ وَرَحْمَةٌ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ
– “Қасамки, агар Аллоҳ йўлида ўлдирилсангизлар ёки ўлсангизлар, албатта Аллоҳ томонидан бўлғуси мағфират ва раҳмат улар (яъни мунофиқ, кофирлар) тўплаган дунёдан яхшироқдир”. (Оли Имрон:157)
деган қавлини билмайсизлар. Аллоҳ бизнинг Мавло-Ҳожамиздир, сизлар бизнинг ҳожамиз эмассиз!
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги матбуот бўлими аъзоси Зайниддин
16.12.2021й
