بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ​

مِّنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّـهَ عَلَيْهِ ۖ فَمِنْهُم مَّن قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ ۖ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا

«Мўминлар орасида Аллоҳга берган аҳду паймонларига содиқ бўлган кишилар бор, улардан айримлари ўз аҳдига вафо қилди, (яъни шаҳид бўлди), улардан айримлари(шаҳидликка) интизор, (аҳду паймонларини) ўзгартирганлари йўқ»

Ҳизб ут-Таҳрир-Сурия вилояти ўз аъзоларидан ва қаҳрамон даъватчиларидан бирининг ҳалок бўлганини чуқур қайғу билан маълум қилади. Бу азиз биродаримизнинг исми Абдулбосит (Абу Али Ҳалаб) бўлиб, у киши мусулмонларни, уларнинг дини ва номусини ҳимоя қилиш йўлида оғир синовларни бошдан кечиргани учун дўстлари уни Асадуллоҳ дер эдилар. Ғарб Исломий Халифалик лойиҳаси муваффақият қозонишига йўл қўймаслик мақсадида бу дин вакилларига қарши Аллоҳнинг душманларини ишга солаётган экан, бу биродаримиз ўз динини ана шулардан ҳимоя қилиш йўлида вафот этди.

Бу биродаримиз билан уч нафар мумтоз дорис йигитларимиз ҳам бирга эди. Улар ҳам олган жароҳатлари таъсиридан ҳалок бўлдилар. Улар: Сайданоёдан муҳандис Абу Убайда ва унинг иниси Абу Дардо ҳамда Қобундан Абу Бакр эдилар.

Улар Ябрудда Аллоҳнинг изни ила, шаҳид бўлдилар. Бу фоний дунёда уларнинг ягона мақсади Умматнинг улкан қўрғони бўлган Рошид Халифаликни тиклаш эди. Мана шундай йўлда ва шундай мақсадда вафот этганларга шаҳидлик қутлуқ бўлсин. Аллоҳ Субҳанаҳу ва Таолодан бу дунёда барчамизни қўлларида дин ғолиб бўлиб, нусрат қучган тоифадан қилишини, охиратда эса Расулуллоҳ (с.а.в) нинг аҳбобларидан қилишини сўраймиз. Зотан, Расулуллоҳ ушбу аҳбоблари тўғрисида улардан битта шаҳид, саҳобаларнинг қирқта шаҳидига тенглиги, биттасининг ажри, саҳобалардан қирқтасининг ажрига тенглиги ҳақида хабар берганлар.

Аллоҳ Азза ва Жалладан ушбу тўрт биродаримизни Ўз раҳматига олишини, жаннати кенглигига дохил қилишини, уларнинг аҳли оилаларига ажри азим ато этишини сўраб қоламиз.

Сўзимизни азиз Расулимиз (с.а.в)нинг

«إِنَّ الْعَيْنَ تَدْمَعُ وَالْقَلْبَ يَحْزَنُ وَلاَ نَقُولُ إِلاَّ مَا يَرْضَى رَبُّنَا»

«Кўзларимиз тўла ёш, қалбларимиз маҳзун, аммо Роббимиз рози бўладиган сўздан ўзга сўз айтмаймиз», деган ширин сўзлари билан тамомлаймиз. Биз ҳам сиз биродарлардан ажралганимиздан жуда маҳзунмиз.

إِنَّا لِلَّـهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

«Албатта биз Аллоҳникимиз ва албатта биз Унга қайтажакмиз» [Бақара 156]

Ҳизб ут-Таҳрир 25 робиус-соний 1435ҳ

Сурия вилояти 25 феврал 2014м