Одамлардан ўзини четга (узлатга) олиш жоиз ишми?

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Бугунги кунга холислик кўзи билан қарасак, инсоният ўз инсонийлигини йўқотиб, ёвузлик сари кетаётгани оддий ҳақиқатдир. Сабаби, одамлар орасида қотиллик, фаҳш, зино, фирибгарлик, ўғрилик, ёлғончилик, чақимчилик каби иллатлар одатий тусга кириб бормоқда. Жамият мана шундай инқироз ботқоғи томон кетаётган бир даврда, инсонлар ўзлигини унутди, деган узрни важ қилиб, одамлардан узоқлашиш, яъни узлатга шўнғиш жоизми?

Биз мусулмонлармиз, ҳар бир ишимизда суянадиган манбамиз Ислом ақидаси бўлиши ҳамда ҳар бир қадамимизни ушбу ақидамиздан келиб чиқадиган Шариат тарозиси билан ўлчамоғимиз керак. Яъни мусулмон кишиси бундай вазиятларда ўз имконияти доирасида бундай ёмон воқеликни ўзгартириш учун курашиши вожибдир. Бундай воқеликдан зиммасидаги ўз мусулмонлик бурчини тушуниб етмаган инсонгина узлат сари қадам босади.  Бунинг натижасида ер юзи ёмонлик ва фасод ўчоғига айланиб бораверади.

Аллоҳ Субҳанаҳу Ўз каломида айтади:

إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ ح َتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ

– “Аниқки, то бирон қавм ўзларини ўзгартирмагунларича, Аллоҳ уларнинг аҳволини ўзгартирмас”.           (Раъд:11)

Мусулмонлар тарихини кузатар эканмиз, Аллоҳнинг динига амал қилувчилар ўзларини узлатга олиб қочмаганлар, аксинча дуч келинган ҳар қандай ҳолатдан қатъий назар, одамлар орасида бўлиб, уларнинг ҳидоятига сабаб бўлиш умидида тинимсиз харакат қилганлар. Чунки улар Исломни онгли равишда тушунган мусулмонлар эдилар.

Ибн Умардан ривоят қилинишича, Пайғамбар с.а.в. шундай деганлар:

«اَلْمُؤْمِنِ الَّذِيْ يُخَالِطَ النَّاسَ وَيَصْبِرُ عَلَى أَذَاهُمْ أَعْظَمُ أَجْراً مِنَ الْمُؤْمِنِ الَّذِيْ لا يُخَالِطُ النَّاسَ وَلا يَصْبِرُ عَلَى أَذَاهُمْ»

«Одамларга аралашиб, уларнинг озорларига сабр қилган мўмин, одамларга аралашмаган ва уларнинг озорларига сабр қилмаган мўминдан кўра улуғроқ савобга эга бўлади».

Ҳар бир даврда бўлгани каби динига амал қилганлари учун синов ва машаққатлар келса-да, бундай ҳолатни ўзлари учун имтиҳон, деб билганлар. Бу йўлларидаги ҳар қандай қийинчилик ва машаққатларга сабр, матонат, журъат, шижоат билан тура олганликлари боис, улар дунё саҳнасида ўз ўрнига эга раҳбар ва йўлбошчилар бўла олганлар. Хулоса ўрнида айтамизки, бугунги ёвузликларнинг онаси бўлган илмоний тузумни ер юзидан супуриб ташлаш учун ҳаракат қилиш ҳар бир иймон эгасининг гарданидаги бурч бўлиб, бугунги кунда узлатга чекинишга йўл йўқ. Аксинча молимиз, жонимиз билан бу йўлда фаолият қилиш мусулмонлик бурчимиздир.

Аллоҳ Таоло айтади:

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ حَتَّى نَعْلَمَ الْمُجَاهِدِينَ مِنكُمْ وَالصَّابِرِينَ وَنَبْلُوَ أَخْبَارَكُمْ

– “Ал­батта Биз, то сизларнинг орангиздаги (Бизнинг йўлимизда молу жонлари билан) жиҳод қилувчи ва (яхши-ёмон кунларда) сабр қилувчи зотларни билгунимизча ҳамда сизларнинг ҳоли-хабарларингизни текшириб – юзага чиқаргунимизча, сизларни имтиҳон қилурмиз”.         (Муҳаммад:31)  

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Зайниддин

26.02.2020й