Аллохнинг хақ ваъдаси бўлган нусрат тонги нега кечикмоқда?
بسم الله الرحمن الرحيم
Аллохнинг хақ ваъдаси бўлган нусрат тонги нега кечикмоқда?
Иймон неъматига муяссар этган Аллоҳга ҳамду-санолар бўлсин! Шериксиз бўлган Аллоҳдан ўзга ҳақ илоҳ йўқлигига ҳамда Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васаллам Аллоҳнинг бандаси ва элчиси эканлигига гувоҳлик бераман! Пайғамбаримизга ва унинг аҳли-оиласига ҳамда асҳобларига Аллоҳнинг кўпдан кўп салот ва саломлари бўлсин!
Ха, ушбу савол хар бир дин ғамида тонг оттираётган мухлис мусулмон қалбининг энг тўрисидаги саволдир. Чунки, мусулмонман деб динига амал қилувчи хар бир иймон эгасининг на уйида, на иш жойида, на юришида, на ўқув масканида хатто қамоқхонада бўлса хам бирор сония хотиржам нафас олишига имкон қолмади.
Азиз ўқувчи! Дохийимиз, йўлбошчимиз Муҳаммад С.А.В ҳамда у кишига эргашган асҳобларига нусрат жуда оз фурсатларда берилди. Аммо, сизу бизларга ҳамон нусрат тонглари келиши кутилмоқда. Шу ҳақда хеч фикр юритиб кўрдингизми? Бунинг сабабини ўзингиздан излаб кўрдингизми? Балки, бизлардаги бирор камчилик ушбу улуғ ишни ортга сурмаяптими?
Сийратга назар солар эканмиз, ушбу саволларимизнинг ечими яққол кўрина бошлайди. Росулуллоҳга эргашган асҳоби икромлар Исломга иймон келтирган сонияларидан бошлаб, қалбларида Аллоҳга, унинг Росулига, Қиёмат кунига, жаннату дўзахга бўлган иймонларида заррача шубҳа қолмади.
Сўзимизнинг тасдиғи сифатида, Ислом тарихида биринчи шаҳида аёл Сумайя онамизнинг охирги нафасларидаги ҳолатларини эсга олайлик. Росулуллоҳ С.А.Вни қавмлари ҳимоя қилишига қарамасдан, у киши ва мусулмон сафдошлари қийноқларга дучор бўлди. Мушриклар азобларнинг барча турларини ишга солишди. Ёсир оиласининг барча аъзоларини динидан қайтариш учун жуда қаттиқ қийноққа солдилар.
Лекин бу азоблар уларда сабот ва иймонларини зиёда қилди. Улар азобланаётган пайтда Росулуллоҳ С.А.В уларнинг олдидан ўтаётиб, уларга қарата: «Эй Ёсир оиласи, сабр қилинглар! Зеро, сизларга жаннат ваъда қилингандир. Мен сизлар учун Аллоҳ томонидан бирор нарсага эга эмасман». Росулуллоҳ САВ уларга «Сизларга жаннат ваъда қилингандир», деганларида, Ёсирнинг хотини Сумайя: «Ё Росулаллоҳ, мен уни очиқ-равшан кўриб турибман», деди. Улардаги Иймон мана шундай ҳақиқий ишонч даражасига чиққан эди.
Ибратли воқеалардан яна бири, Муслимда Анас (р.а) дан ривоят қилинган хадисда шундай дейилади;
«فَانْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ وَأَصْحَابُهُ حَتَّى سَبَقُوا الْمُشْرِكِينَ إِلَى بَدْرٍ وَجَاءَ الْمُشْرِكُونَ, فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ : قُومُوا إِلَى جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَوَاتُ وَالأَرْضُ, قَالَ يَقُولُ عُمَيْرُ بْنُ الْحُمَامِ الأَنْصَارِيُّ: يَا رَسُولَ اللَّهِ جَنَّةٌ عَرْضُهَا السَّمَوَاتُ وَالأَرْضُ؟ قَالَ: نَعَمْ, قَالَ بَخٍ بَخٍ, فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ : مَا يَحْمِلُكَ عَلَى قَوْلِكَ بَخٍ بَخٍ؟ قَالَ: لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِلِّا رَجَاءَةَ أَنْ أَكُونَ مِنْ أَهْلِهَا, قَالَ فَإِنَّكَ مِنْ أَهْلِهَا, فَأَخْرَجَ تَمَرَاتٍ مِنْ قَرَنِهِ فَجَعَلَ يَأْكُلُ مِنْهُنَّ, ثُمَّ قَالَ: لَئِنْ أَنَا حَيِيتُ حَتَّى آكُلَ تَمَرَاتِي هَذِهِ إِنَّهَا لَحَيَاةٌ طَوِيلَةٌ, قَالَ: فَرَمَى بِمَا كَانَ مَعَهُ مِنْ التَّمْرِ, ثُمَّ قَاتَلَهُمْ حَتَّى قُتِلَ»
«Бадрга аввал Пайғамбар С.А.В ва унинг асҳоблари, кейин эса мушриклар келишди. Шунда Пайғамбар С.А.В айтдиларки; «Кенглиги еру осмонларча бўлган жаннатга туринглар», дедилар. Буни эшитган Умайр ибн Ҳаммом Ансорий: «Эй Аллоҳнинг Пайғамбари, кенглиги еру осмонларча жаннат дедингизми?», деб сўради. Расул (с.а.в.) «Ҳа», дедилар. У «Оҳ, оҳ», деб юборди. Пайғамбар С.А.В «Нимага оҳ, оҳ деяпсан?», дедилар. У: «Аллоҳга қасамки, мен ҳам ўша жаннат аҳлидан бўлиш умидида шундай деяпман», деди. Росул С.А.В «Албатта сен унинг аҳлидансан», дедилар. Бу гапни эшитган Умайр дарҳол қўйнидан хурмоларни чиқариб, улардан ея бошлади-да: «Агар мен шу хурмоларни еб бўлгунимга қадар яшайдиган бўлсам, бу ҳаёт менга анча узунлик қилади» деб, хурмоларни отиб юбориб, то ўлдирилгунига қадар жанг қилди».
Шундан айта оламизки, даъватни ёювчилар битта нарсага, яъни Аллоҳ Таъолога бўлган иймонга суянишлари ва уларнинг барча амаллари фақат шу имонга асосланган бўлиши лозим. Фақат Аллоҳнинг Ўзига бўлган иймон билангина ғалабага, нусратга эришамиз.
Аллоҳга бўлган иймонимиз, сизу бизлардан, Унга тўғри таваккул қилишни ва фақат Ундангина ёрдам сўрашни тақозо этади. Чунки ёлғиз Аллоҳ Таъологина сирни ва махфий нарсаларни билади ҳамда даъватни ёювчиларни муваффақиятга эриштиради ва ҳидоят йўлига бошлайди. Шунинг учун иймонларимиз кучли, Аллоҳга таваккулимиз мукаммал ва Ундан ёрдам сўрашимиз давомли бўлиши зарур.
Шунингдек, ушбу иймонимизга, ишончимизга бирорта шубҳа аралашмаган мустаҳкам ва собит иймон бўлиши керак. Унга шубҳа кириб қолишининг эҳтимоли ҳам бўлмаслиги керак. Чунки мабда ҳақидаги ҳар қандай шубҳа муваффақиятсизликка, балки кўпинча куфр ва осийликка олиб боради. Бундан Аллоҳнинг Ўзи асрасин. Шубҳа аралашмаган, бу каби кучли иймон ўзининг тўғри йўлида тез ва катта қадамлар билан юришининг доимийлигига кафил бўладиган, ҳамда Аллоҳнинг ёрдамини, нусратини тезлаштирадиган энг асосий омил бўлиши муқаррардур.
Асҳоби икромлардаги Аллоҳ ва унинг росулига, хамда улар томондан берилган жаннат ваъдаларига бўлган ишончлари мана шундай даражада эдики, хатто қалбларида заррача шубҳага ўрин қолмаган эди. Шулардан хулоса қилиб айта оламизки, Аллоҳнинг нусрати уларга тез келишининг асл сабаби мана шудир. Аллоҳ барча нарсани билгувчи зотдир!
Ўзимизга бир савол берайлик, бизлар яъни даъват юкини ўз гарданимизга олган кимсалар, қалбларимизда Аллоҳнинг ёрдамига шубҳа қолмадими? Динимизни азизлиги йўлида дунёмиздан юз ўгира олдикми? Аждодларимиз тушинганларидек, қилаётган касбларимиз, қўлга киритган бойликларимиз Охират неъмати олдида арзимас матога айландими? Ёки, хануз дунё кетидан эртаю кеч югуриб, елкаларимиздаги дин ғамини унутдикми? Мабода динимиз ташвишидан дунё ташвишларимиз ортиқроқ кўрина бошлаган бўлса, шуни билингки нусрат тонги кўринишини ортга сурилишини сабабчиларидан бирига айланган бўламиз.
Аллоҳ Таъоло ўз каломида шундай дейди;
قُلْ إِنْ كَانَ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَاؤُكُمْ وَإِخْوَانُكُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْكُمْ مِنْ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَاللَّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ
– „(Эй Муҳаммад алайҳис-салом), айтинг: «Агар ота-оналарингиз, болаларингиз, ака-укаларингиз, жуфтларингиз, қариндош-уруғларингиз ва касб қилиб топган мол-дунёларингиз, касод бўлиб қолишидан қўрқадиган тижоратларингиз ҳамда яхши кўрадиган уй-жойларингиз сизларга Аллоҳдан, Унинг пайғамбаридан ва Унинг Йўлида жиҳод қилишдан суюклироқ бўлса, у ҳолда то Аллоҳ Ўз амрини (яъни, азобини) келтиргунича кутиб тураверинглар. (Зеро), Аллоҳ бундай итоатсиз қавмни ҳидоят қилмас»“. [9:24]
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси Зайниддин
13.11.2015й.
