بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

Асл тинчликка эришиш учун кимга бош эгиш керак?

“Юртимиз тинч, бошқа жойларга ўхшаб уруш бўлаётгани йўқ, бу тинчликни қадрига етишимиз керак, тинчлигимизни ушлаб турган…” бу жумлаларни давом эттирсак – аввало узр айтамиз – кўпчилик учун ёқимсиз сўзлар қўшишимизга тўғри келади. Чунки бизда тинчлик ва кўпчиликнинг медасига теккан сўзлар шунақанги кўп марта қўшилиб айтилдики, тинчлик хақида гапирилар экан кўпчиликка ёқимсиз сўзлар албатта қўшилиши шартдек бўлиб қолди. Лекин эътиборингизни қаратишга ҳаракат қилаётганимиз, бу жумлаларнинг айтилишидан кўзланган мақсад нима? Ва бу билан бизларни қайси томонларга еталаяптилар, бундай еталанишлигимиз тўғрими? Ана шулар бизни фикрлашга мажбур қилади. Сизни-чи?

“Тинчлик”, “Тинчлик”, “Тинчлик” бу нима? Бу яшашдан мақсадми? Бу хаётимиздаги асл ғоями? Ёки эътиқодимиз талаб қилган биринчи навбатдаги масалаларданми? Ёхуд, алдовми? Ёки бу қўрқиш учун сабабми? Балки қўрқувни яширишнинг зўр йўлидир? Сизнингча нима бу?

Аввало айтиб қўяйликки биз хеч кимни хунрезликка, зўравонликка бошлаш ниятида эмасмиз. Бизнинг бу масалага киришишимизга сабаб бугунги кунда “ўша нарса”га шунчалар катта аҳамият қаратиляптики, хар қандай жойда “ўша нарса”ни ёки “ўша нарса” билан боғлиқ бирор фикрни эшитмасдан туришни имкони қолмади. Хатто “ўша нарса”ни аҳамияти шу даражада юқорилаб кетдики, хақ ва нохақлик ҳам “ўша нарса” асосида белгиланиши керакдек. Ёки “ўша нарса”га аҳамиятнинг орттирилиши натижасида, хақ ва нохақлик масаласига “ўша нарса”ни олдида арзимас масаладек қаралаётганлигига ҳам баъзида гувоҳ бўляпмиз. Демак, хаётдаги энг эътиборли масала деб қаралаётган “ўша нарса” бизнинг хаётимизни тартибга солинишига асос бўлиши керакми? Унда савол туғилади Ўша “ўша нарса”га жуда ҳам катта аҳамият берилиши учун ташвиқот олиб бораётганлар ёки талаб қилаётганлар бугун ҳаммага маълум бўлган 2005 йил Андижон воқеаларида ҳам “ўша нарса” асосида иш кўришдими?

Буни қарангки хатто уламоларнинг дуоларида ҳам асосий асос кўп холларда “ўша нарса” бўлиб қолаётганлигига гувоҳ бўляпмиз. Дуоларда “Аллоҳ ва Росули соллаллоҳу алайҳи васалламга доимо хизматда бўлайлик”, “Жонимизни фидо қилиб бўлсада Аллоҳнинг розилигига эришайлик”, “Хаққа эргашишликда ўлим бизларни асло қўрқитмасин”, “Хар қандай вақтда хақни хақ, нохақни нохақ дея оладиган журъат ва шижоатга эга бўлайлик”, “Аллоҳга итоат қилишимиздан, Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламга эргашишдан хеч қандай куч бизларни тўса олмасин”, “Фарзандларимизни нохақликка қарши курашадиган, золимни зулм учун чўзилган қўлларини тийиб қўйиш учун ҳаракат қиладиганлардан қилгин” деган тилакларни эшитиш мушкул бўлиб қолди. Буни қарангки ишонсангиз хатто баъзилар учун бундай ниятларни айтиш у ёқда турсин эшитиши ҳам қўрқинчли бўлиб қолди. Айтиб ўтганимиздек ниятларнинг боши ҳам охири ҳам “ўша нарса” ва “ўша нарса”ни бизда бўлишига “сабабчилар” улуғланиши бўлиб қолди.

Хўш, буларга сабаб сизнингча нима? Бу тўғрисида ўйлаб кўрганмисиз? Агар ўйламаган бўлсангиз ўйлаб кўришни маслаҳат берамиз. Балки “ўша нарса”дан ҳам муҳимроқ, кўпроқ эътибор берилиши керак бўлган нарсалар бордир.

Биз ўйлаб кўрсак бугун инсонлар ўзлари билан ўзлари урушаётганга ўхшайдилар. Қалб айтади “Мени қўйиб юбор, мени бу тиконли қафасинга тиқма, мен Буюк Соҳибимга итоат қилишни ва хар дам хақни хақ нохақни нохақ дея олишни хоҳлайман. Қўйиб юбор дедим, мен сени сўзларингдан, ҳаракатларингдан ва хатто жим сукут қилиб туришингдан ҳам олов ичида ёнаётгандек қийналиб кетяпман!”

Асл тинчлик қалб хотиржамлиги билан бўлади. Қачон қалб хотиржам бўлади? Қачонки Яратганнинг буйруқларига тўла амал қилиб қайтариқларидан қайтиб яшаганимизда бўлади. Бунинг учун бизга Исломий хаёт керак.

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси Абдуллоҳ

19.03.2015й.