بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Асосий муаммонинг ечими

24— қисм

Инсон қаердан келди?

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن سُلَالَةٍ مِّن طِينٍ

(Қасамки), Биз инсонни (яъни Одам алайҳис-саломни) лойнинг мағзидан яратдик. (Мўъминун:12)

Уни нима кутяпти?

ثُمَّ إِنَّكُمْ بَعْدَ ذَلِكَ لَمَيِّتُونَ * ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ تُبْعَثُونَ

"Сўнгра, албатта, сизлар бундан кейин ўлгувчисизлар. Сўнгра, албатта, сизлар қиёмат куни қайта тирилтирилувчисизлар".             (Мўъминун:15,16)

Нима учун яратилди?

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ

"Жин ва инсонни фақат Менга ибодат қилиш учунгина яратдим". (Ваз-зариёт:56)

Бунинг натижаси нима?

فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى * وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً

"Агар Мен томонимдан сизга ҳидоят келганида ким ҳидоятимга эргашса, у адашмас ва бадбахт бўлмас. Ким менинг зикримдан юз ўгирса, албатта унга торчилик ҳаёти бўлур ва қиёмат куни уни кўр ҳолида тирилтирурмиз".(Тоҳа:123-124)

Инсон қаердан келди? Уни нима кутяпти? У қандай мақсад учун яратилди?

Инсон ҳаётидаги асосий муаммо — унга бу ҳаётнинг ҳақиқати, бу дунё ҳаётининг ундан олдинги ва кейинги нарсаларга алоқаси ҳақида умумий фикр беришлик билан ечилади. Асосий муаммонинг ечими топилган тақдирдагина бошқа муаммоларни ечиш осон бўлиб қолади.

Инсоннинг иккинчи даражали муаммолари

 “Ҳидоят ва залолат тушунчасини тушунишдаги муаммо” мавзусидаги дарсимизни давом эттирамиз

     Шайтон инсонни залолатга тушириш учун унинг нафсига, истак ҳоҳишларига ёқадиган нарсаларни алдов ва маккорлик билан чиройли қилиб кўрсатади. Инсон бунга бўш далиллар билан важ кўрсатади, сўнг  бунга ўзини ишонтиришга ва ўзидаги масъулиятни Аллоҳга ёки бошқа бировга юклашга ҳаракат қилади. Инсоннинг моҳияти шундан иборат-ки, у масъулиятдан қочиб, ўзини ҳимоя қилади. Инсон ўзининг заифлигини, чиқарган қарорининг заифлигини оқлаш учун баҳона излайди. Агар инсон ўйлаб қараса, заифлик шайтон унга чиройли қилиб кўрсатаётган ишлар ичига киришини тушуниб етади, бошқа ишларда у кучлилигича қолади. Агар инсон бу нарсага холислик билан қараса, ҳамма нарса ўзининг қўлида эканлигини тушунади, унинг ҳидоят йўлини танлаш ва бу дунёдаги изтироблардан ва Охиратда аламли азоблардан қутулиш учун ўзини бу йўлдан юришга мажбур этиш имконияти бор.

     Ким капиталистик тузумни ўзига илоҳ қилиб олса, эркинлик ғояларини ибодат ўрни деб билса, динни ҳаётдан ажратишни тараққиёт ва ривожланиш деб билса, демак-ки у инсон қарама-қаршиликлар ичида яшаяпти. У яна қайта-қайта хато қилишда давом этаверади. Бундай инсон ўзининг ҳаётини муаммолар ва қийинчиликлар билан тўлдириб бўлди, аммо айни пайтда ўзини бахтли деб ҳисоблайди, ўзининг танлаган йўлини энг тўғри деб билади. Агарда сўроқ-саволни давом эттирсангиз, у сизга ҳаёт муаммоларидан қочиб қутулиб бўлмаслигини айтади.

     Бу инсонларнинг ҳукумати, тузуми ва оммавий ахборот воситалари ҳар бир инсонни ҳаётидаги асосий муаммосининг ечимини қандай қилиб топиш йўллари ҳақидаги маълумотларни йўқ қилдилар. Бу – биринчи тарафдан, иккинчи тарафдан Ислом Умматининг ўғилларига ислом даъватини етиб келмаганлиги сабабли ечимни топа олмайдилар. Уларнинг ҳаётда бундай позицияни сақлаб қолишларининг сабаби, бундай одамларнинг узоқни кўра билмасликларидир. Ҳукумат ва мавжуд режимлар инсониятнинг бутун муаммоларини ҳал қилиш учун капиталистик мафкурани ечим сифатида тақдим қиладилар, уни бахт-саодатга элтувчи ва азоб-уқубатлардан қутқарувчи восита сифатида кўтаришсалар-да, айни пайтда бу азоб-уқубатларнинг сабаблари уларнинг ўзларидир. Бироқ, биз айтиб ўтгнимиздек, инсонлар бу йўлнинг муқобилини кўрмайдилар. Ўз навбатида, алдамчи оммавий ахборот воситалари ҳидоятга бўлган даъватни ҳатто мусулмон давлатларида ҳам инсонларга етиб бормаслигига тўсқинлик қиладилар. Исломга ҳамда ислом қонунлари ва ғояларини воқеълик билан боғлаб берадиган ислом даъватини ташувчиларга уруш эълон қилган оммавий ахборот воситалари турли хил услублар билан уларга тўсқинлик қилмоқдалар.

     Ҳақ Субҳанаҳу ва Таоло кофирларни дўзахда қандай ҳолатда бўлишларини бизларга кўрсатди:

وَالَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ نَارُ جَهَنَّمَ لَا يُقْضَى عَلَيْهِمْ فَيَمُوتُوا وَلَا يُخَفَّفُ عَنْهُم مِّنْ عَذَابِهَا كَذَلِكَ نَجْزِي كُلَّ كَفُورٍ، وَهُمْ يَصْطَرِخُونَ فِيهَا رَبَّنَا أَخْرِجْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ أَوَلَمْ نُعَمِّرْكُم مَّا يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَن تَذَكَّرَ وَجَاءكُمُ النَّذِيرُ فَذُوقُوا فَمَا لِلظَّالِمِينَ مِن نَّصِيرٍ ،

“Куфр келтирганларга жаҳаннам оташи бордир. Уларга на ўлишлари учун ҳукм қилинмас ва на улардан у (жаҳаннам)нинг азобидан енгиллатилмас. Ҳар бир кофирни шундоқ жазолармиз. Улар у ерда: “Эй, Роббимиз! Бизларни чиқар! Қилиб юрган амалларимиздан бошқа, солиҳ амаллар қилурмиз!” деб доду-фарёд солурлар. “Сизларга эслайдиган одам эслагудек умр бермаган эдикми?! Сизларга огоҳлантирувчи келмаган эдими?! Бас, энди тотийверинглар! Золимларга ҳеч бир ёрдамчи йўқдир” (дейилур).    ( Фотир: 36-37)

    Қачонки дўзах аҳли дод-фарёд қилиб  “дўзахдан чиқар, дунё ҳаётига қайтар, у ерда солиҳ амаллар қиламиз” деб Аллоҳга ёлворар экан, уларга “эс-ҳушларини йиғиб, яхшилаб фикр қилишлари учун етарлича узун умр берилган эди”, деб жавоб берилади. Уларга Пайғамбарлар юборилган эди, лекин уларни ёлғончига чиқардилар. Бу кофирларга берилган жазодир. Бошқа бир оятда Аллоҳ Таоло уларни ёлғончиликда айблади, чунки “улар дунё ҳаётига қайтарилсалар ҳам, албатта, ҳаром ишларида давом этарди” дейди:

وَلَوْ تَرَىَ إِذْ وُقِفُواْ عَلَى النَّارِ فَقَالُواْ يَا لَيْتَنَا نُرَدُّ وَلاَ نُكَذِّبَ بِآيَاتِ رَبِّنَا وَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ، بَلْ بَدَا لَهُم مَّا كَانُواْ يُخْفُونَ مِن قَبْلُ وَلَوْ رُدُّواْ لَعَادُواْ لِمَا نُهُواْ عَنْهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ ، وَقَالُواْ إِنْ هِيَ إِلاَّ حَيَاتُنَا الدُّنْيَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوثِينَ

“Дўзах устида тўхтатилганларида: “Қани энди (у дунёга) қайтарилсак эди, Роббимизнинг оятларини ёлғонга чиқармас эдик ва мўъминлардан бўлар эдик”, дейишларини кўрсанг эди. Йўқ! Ундай эмас. Улар олдин махфий тутган нарса ўзларига ошкор бўлди, холос. Агар улар (дунёга) қайтарилсалар ҳам, ўзлари маън қилинган нарсага қайтарлар ва албатта, улар ёлғончилардир. Улар: “Ҳаёт – бу дунё ҳаёти холос, биз қайта тирилмасмиз”, дедилар”.      (Анъом: 27-29)

     Динни ҳаётдан ажратган ёки уни тан олмаган капиталистларга ўхшаган кофирлар бугун шундай дейдилар:  “Фақатгина бу дунё ҳаётимиз бор ва биз қайта тирилмаймиз”. Кейин эса ердаги ҳаётга қайтиб, Аллоҳга иймон келтириб, мусулмонлардан бўлишни ҳоҳлашади. Аммо ҳамма нарсани билувчи Аллоҳ Таоло уларни ёлғончи эканликларини, улар яна сўзсиз ҳаром ишларга қайтишларини билдирди.

     Аллоҳ Субҳанаҳу ва Таоло шундай дейди:

إِنَّ هَـذَا الْقُرْآنَ يِهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ

“Албатта, бу Қуръон энг тўғри йўлга ҳидоят қилур”.    (Исро: 9)

     Қуръон тўғри йўлни кўрсатади. Ким уни маҳкам тутса, тўғри йўлда бўлади. Ким уни ташлаб қўйса, Аллоҳ уни залолатга туширади. Қуръон – Аллоҳнинг кучли бир шохи, доно эслатма ва ҳидоятдир. Инсон инжиқлари уни ўзгартира олмас, ҳеч қандай тил уни бузиб талқин қила олмас. Олимлар ҳеч қачон уни ўқиб чарчамаслар. Қуръонни қанчалик тез-тез такрорламасинлар, у ҳеч қачон эскирмас. Унинг мўъжизалари битмас-туганмас. Ким унга асосланиб гапирса, ҳақиқатни гапиради, ким унга мувофиқ иш қилса муваффақиятга эришади, ким унга даъват қилса, у ҳақ йўлга ҳидоят қилади, инсон Қуръон ёрдамида ҳидоят ва залолат ўртасини фарқлай олади.

     Аллоҳ Таоло Ўз амрларини хабар йўли билан Ўз бандалари учун тўғри йўлга эргашиш шартларини яратди ва улардан ҳаётга татбиқ қилган ҳолда бу шартларни сақлаб қолишларини талаб қилди. Бу шартлардан – Аллоҳнинг қонунлари билан бошқарган бошлиқ, Халифалик давлати, соф исломий жамият, адолатли суд, тўғрисўз дўст ва ҳоказо. Буларнинг ҳаммаси Аллоҳнинг изни ила инсонни тўғри йўлда қолишига ёрдам беради.

Махсус Ҳизб ут-Таҳрир Марказий Матбуот идораси радиоси учун

Абу Муҳаммад (Халифа Муҳаммад).