بسم الله الرحمن الرحيم

Ислом  азизлигини истаётган муниса опа-сингилларимга қалб нидоларим!

      Уммати Мухаммадга лойиқ кўриб, дунё ховлисидан жой бериб ва бу ховлини вақтинчалик  сафар ховлиси қилган, охиратни эса ҳақиқий манзил қилган  Аллоҳ Таъолога ҳамдлар  бўлсин. Мўмин ва мўминаларга  раҳмли  ва меҳрибон  Роббимни  ҳар қандай айбу-нуқсондан поклайман. Берган иймон неъматларига ҳамдлар айтган ҳолда, гувоҳлик бераманки, Аллоҳдан бошқа Илоҳ йўқ ва Мухаммад САВ унинг Росули ва бандасидир!    

   Иймон неъматини ҳамда муқаддас динимиз  талаб қилган мажбуриятларни  бамисоли    чўғни  кафтларида ушлаб турганларидек, иймонларида  сабот билан турган  солиҳа қизлар ва тақволи аёлларга қалбларимдаги энг яхши дуолар билан  Роббимдан уларга офият сўрайман.  

   Бутун оламлар Роббиси бўлган Аллоҳни рози қилиш йўлида, ҳавойи-нафсларини енгиб,  Қиёмат кунида Аллоҳ ҳузурида савол-жавобдан  қўрққан ҳолда умр ўтказаётган опа-сингилларимга Осиё, Марям, Хадича, Оиша, Фотима, Сумайя оналаримизни  мақомларини сўраб қоламан.

  Ушбу қалб нидоларимни яхшиликка буюриб ёмонликдан қайтараётган, бу йўлда ўзларига етаётган озорларга сабр қилаётган, ушбу фасод тузум ўз тишларини қайраб турса-да,  буюк Парвардигорларидан  қўрққан холда кўзларида ёш билан; «Эй қалбларни ўзгартиргувчи Зот, мени қалбимни ўз дининг томон ўзгартиргин»  дея, илтижо қилаётган, кечаларини ибодатда, дуода ўтказаётган муборак онахонлар ва пок опа-сингилларимга йўллайман.

    Аллоҳни муҳаббатини ва буйруқларини барча дунё матохларидан олдин қўйиб, фасодга тамоғигача ботган аёллар орасида ғариб бўлган тақволи солиҳа аёлларга, яъни  жаннат йўлида дин ғамини кўтариб, ҳаёт лаззатини тарк этиб, ҳозирги кунда иймонларини сақлаш учун машаққатларга дучор бўлиб, қўлларида чўғни ушлаб турган опа-сингилларимга самимий дуоларимни йўллайман.  

   Сизу-биз уммати Мухаммад аёллари  ўн тўрт асрлик Ислом тарихида кузатилмаган, дуч келмаган бир холга рўбарў бўлиб  турибмиз.  Яъни,  юртларимизда  ожиза, заифа саналган,  муқаддас аёл,  муштипар она дея тарифланган муниса аёлларимиз  зиндонларга ташланмоқда.  Зах ертўлаларда уларга нисбатан энг сўнги услубдаги қийноқлар билан азоб беряптилар. Чунончи, ўн икки  соатлаб иш вақти белгиланган бўлиб, инсон тоқати етмайдиган нормалар белгиланган.  Уч махал иссиқ овқат бериляпти, дея тарифланаётган  овқатлар таркибини айтишга тил бормайди,  қолаверса ота-оналар тарафидан олиб борилаётган озиқ-овқатларга чекловлар қўйилган, учрашувга борган яқинлари хар-хил бахоналар билан қўйилмаяпти.

   Ёки, Мьянма ерларида эса шундай ғайриинсоний жиноятлар содир этилмоқдаки, аёлларни олдин зўрлаб, кейин шунчаки кўнгилхушлик учун хоҳлаган усулларида ўлдирмоқдалар!  Фарзандларини  эса, ит каби бўйинларидан боғлаб, ит каби уйнаб,  сўнг  уларни хатто тириклайин бошини кесиб ташлашмоқда.

   “Исроил” пайдо бўлгандан бошлаб, террорчи ва келгинди яҳудийлар фаластинлик мусулмонларга қарши жиноятлар, қирғинлар содир этишда давом этмоқда. Ушбу жиноятчи  яҳудийлар давлати, Фаластинлик болаларни қонини дарё қилиб оқизмоқда, сўнг ёқиб ўлдириб юборилмоқдаки, уларга қилинаётган зулмни сўз билан таърифлашга   бир муслима аёл, она сифатида   ёзишга  қаламларда  бардош,  кўзларда ёш қолмади.

   Аммо, шундай оғир синовларни бошларидан кечираётганларига қарамасдан, ўз эътиқодлари олдида сабот  билан турибдилар. Ушбу иймон-эътиқодлари мустахкам опа-сингилларимизга,  Ислом ва мусулмонлар душмани  бўлган мустамлакачиларни  на ўқи, на дўқи заррача таъсир этгани йўқ. Аксинча, иймонлари йўлида  тарихда бўлганидек, ўлимга тик бормоқдалар. Ушбу муниса опа-сингиларимни  метиндек бардошли  қалбларига бироз бўлсада далда сифатида, биродаримиз хикоя қилиб берган  бир тарихий воқеани  эслатиб ўтмоқни лозим топдим.    

    Қўлларида чўғ ушловчиларнинг энг аввали, золим, кофир Фиръавн хонадонининг хизматкори, қизининг соч таровчиси  бўлган ушбу  солиҳа аёлдир.

      Бу аёлнинг эри Фиръавннинг хизматкори бўлади, ўзи эса Фиръавнни қизига мураббия ва хизматкор бўлади. Аллоҳ таъало Ўзининг фазли-карами билан бу икковларига иймон неъматини насиб қилади. Орадан кўп ўтмай Фиръавн аёлнинг эрини иймонлилигини билиб қолади ва уни ўлдиради. Аёл эса Фиръавн ҳонадонида қизига соч таровчи бўлиб ишлаб, ўзининг бешта гўдагини, ҳудди қуш полапонларига дон бергандек боқиб юради.

     Бир куни  Фиръавнни қизини сочини тараётган вақтда тўсатдан қўлидан тароқ тушиб кетади ва шу вақт «Бисмиллаҳ» деб юборади. Фиръавннинг қизи: Аллоҳ деганинг бу мени отамми? дейди. Аёл: Йўқ Аллоҳ менинг ҳам, сенинг ҳам ва отангни ҳам Роббисидир, дейди. Фиръавннинг қизи бу аёлнинг отасидан бошқа ҳудога сиғинаётганига хайрон бўлади. Сўнг отасига буни айтади. Фиръавн унинг қасрида ундан бошқага сиғинаётган кишининг борлигига хайрон бўлади. Бу аёлни ҳузурига чақиртиради ва «Роббинг ким?» деб сўрайди. Аёл «Менинг ҳам сенинг ҳам роббимиз Аллоҳ» – дея жавоб қилади.

     Фиръавн бу аёлдан динидан қайтишини талаб қилади. Аёл бош тортади. Фиръавн уни қамоққа солади, калтаклайди, аёл ҳаргиз ўз динидан қайтмайди. Фиръавн ҳизматкорларига қозон келтиришга буюради, қозон келтирилади, унга ёғ қуйилиб, қиздирилади ҳатто қайнайди, сўнг бу аёлни қозон ёнига олиб келинади, аёл бу азобни кўргач «Бу битта жон бир зумда чиқади-да Аллоҳ таъалога йўлиқади» деган ишончни ўзида хосил қилади.

   Шунда Фиръавн бу аёлга ўзи қийналиб боқаётган бешта боласи ҳамма нарсадан афзаллигини биладида, аёлга азобни янада зиёда қилиш мақсадида бу бешта гўдагини олиб келишга буюради. Болалар олиб келинади, улар нима бўлаётганига ва қаёққа олиниб кетилаётганига хайрон бўлишади. Оналарини кўришгач, йиғлаган ҳолларида осилиб оладилар, она бечора эса уларни ўпиб, ҳидлаш учун уларга энгашади-да кичикинасини кўтариб олиб эмиза бошлайди.

    Фиръавн бу холатни кўргач, каттасини қайнаётган қозон олдига олиб келишга буюради. Фиръавн аскарлари болани онаси бағридан тортиб олиб, қозон томон судрай бошлайдилар. Бола бечора онасига қараб ёрдам сўраб йиғлайди, аскарлардан раҳм-шафқат қилишларини сўрайди. Фиръавнга ялиниб-ёлворади, лекин бу бадбахтлардан садо чиқмагач, қочишга ҳаракат қилади. Укалари эса орқасидан югуришиб, аскарларни қўлларига уришиб қичқиришади. Аскарлар уларни юзларига уриб, итариб юборадилар, бу вақт онаи-зор боласига қараб йиғлаб видолашишдан бошқа иложи қолмайди.

     Бир оздан сўнг бола қайнаб турган қозонга ташланади, она йиғлайди укалари эса кичкина қўллари билан кўзларини тўсадилар. Қозонга тушган боланинг гўштлари нозик суягидан ажрай бошлайди ва оппоқ суяклари қайнаётган ёғ устига сизиб чиқади. Фиръавн аёлга қараб, динидан қайтишни талаб қилади. Аёл бош тортади. Фиръавннинг ғазаби янада ортади. Иккинчи боласини ҳам ташлашга буюради. Аскарлар иккинчи болани ҳам оналари бағридан юлиб оладилар. Бола йиғлайди, онасидан ёрдам сўрайди, кўп ўтмай бу бола ҳам қайнаётган қозонга ташланади.

      Она бечорани эса йиғлаб туришдан бошқа иложи қолмайди. Ҳатто унинг ҳам суяклари ҳудди акасиники каби гўштларидан ажраб, акасининг суяклари билан аралашади. Она ўз динида ҳамон мустаҳкам туради. Кўп ўтмай Роббисига йўлиқишига бўлган ишончи сўнмаган эди. Сўнг Фиръавн учинчи боласини ҳам олиб келишга буюради. Бола онасидан тортиб олиниб қайнаётган қозонга яқинлаштирилади. Орадан кўп ўтмай у ҳам қозонга ташланади ва акаларига нима бўлган бўлса унга ҳам шу нарса бўлади. Она динида ҳамон сабот  билан туради.

     Фиръавн тўртинчи боласини ташлашга буюради. Аскарлар уни ҳам онасидан тортиб олишга ҳаракат қилишади, бола онасининг кўйлагага осилиб олади. Аскарлар болани тортишган пайт бола онасининг оёқларига осилиб олади. Боланинг кўз ёшлари онасининг оёқларига оқар эди, бола онасига қараб, кичик укасининг ёнига кўтариб олишини сўрайди. Она эса боласидан ажраб қолишидан олдин видолашиб қолиш учун уни бағрига босиб, ўпиб ҳидлай бошлайди, аскарлар уларни орасини ажратадилар.

    Онанинг қўлидан болани тортиб оладилар, бола тушунарсиз сўзлар билан ялина бошлайди, қани энди бу бадбахтларда раҳм-шафқатдан асар бўлса?  Бир оздан сўнг, тўртинчи норасида хам қайнаётган қозондан жой олади. Қичқираётган овоз ўчади, она  жигаргўшасини  ҳидини сезади.  Ушбу оппоқ суяклар қайнаётган ёғда айланаётганини кўради ва биладики болалари бошқа ховлига кўчган эди.

    Онаи-зор, болаларидан ажраганига эзилар, ҳар сафар қозонга ташланаётганида оналик мехри қўзғалиб, уларга ўз кўкрагидан сут берганини ва кечалари бедор бўлганини эслаб, ич-ичидан эзилар эди. Қанча кечаларни бу болаларини сочларини ўйнаб, эмаклаганда эмаклаб, йиғлаганда йиғлаб, кулганда кулиб эркалаш билан ўтказган дамларини эслар, аммо Роббиси хузуридаги мақомини эслаб, ўз ҳиссиётлари устидан ғолиб келиб ўзини ўнглаб олар эди.

    Аскарлар  онага яқин  келишади-да, бешинчи боласини ҳам тортиб олишади. У ёвузлар онани бағридан  болани тортиб  олишган пайтда бола эмаётган эди. Нима бўлаётганини англашга ожиз  гўдак қичқиради, ортидан она  йиғлайди! Ушбу лаҳзада Аллоҳ Таъоло бу аёлнинг хорланганини ва болаларидан ажраб эзилганини кўргач, гўдакка тил ато этади. Шунда бола тилга кириб;  «Эй онажон  сабр қил, сен  ҳақсан» дейди. Бола қозонга ташланади, ва унинг ҳам овози ўчади, холбуки ҳали болани оғзидан сути кетмаган эди…

   Азиз опа-сингилларим!  Бугунги кунда ер юзидаги  жамики  Ислом уммати шундай оғир дамларни бошларидан кечиряптиларки, бу холатни баён қилишга қаламлар ожизлик қила бошлади. Мусулмонлар ғамхур бошқарувчиси, химоячиси, қалқони бўлган   Халифасидан айрилиб  қолганларидан фойдаланган мустамлакачилар, бу умматнинг эркаклари қаторида  аёлларини устида хам шундай тажоввузларга қўл урмоқдалар.

  Сўзимиз сўнгида шуни алоҳида таъкидламоқчимизки, бу уммат азизлиги, шону-шавкати  фақат ўз давлатимизга, ўз рахбаримизга эга бўлган кунда  асл  ҳолига қайтади. Шундай экан, биз муслималар ҳам,  бир-биримизга ёрдам қўлларимизни узатган ҳолда,  бир тану бир жон бўлиб,  бу жирканч тузумларни ер юзидан  супуриб ташлаб, ўрнига бутун инсониятни зулматдан нурга олиб чиқадиган, Буюк Исломий Халифалик Давлатини вужудга келиши йўлида бор куч-қувватимизни, имкониятимизни ишга солмоғимиз даркор! Акс, ҳолда хорлик кетидан хорлик, ёвузлик кетидан ёвузлик давом этади!

  Ўзбекистон  ҳамда  барча ер юзидаги  мазлума опа-сингилларимизга,  ушбу  соч таровчи  онанинг сабрини, бардошини, ҳақиқат йўлидаги фидойилигини, журъату-шижоатини,  бутун оламлар роббиси бўлган Аллоҳ  Таълолодан   ёлбориб сўраб қоламиз.                                                                                                       

Мухлисангиз Нозима Тўлаганова

03.12.2015й.