Исломда демократия йўқ, демократияда Ислом йўқ!

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Ислом умматини зеҳнига ёпишиб бораётган аср вабоси бўлган демократияга чақириш жуда қизғин тус олди. Бу чақириқ бошида ғарб ҳукуматлари тургани барчага кундек равшан. Ушбу ғарб бу уммат зеҳниятига демократияни эркинлик, бахт, фаровонлик, тараққиёт каби жарангдор сўзлар билан олиб кирмоқда. Аслида, Ислом демократияга қандай қарайди? Бирор жиҳатдан ўхшашлик борми? Ёки унга тамоман зидми?

Аввало айтишимиз керакки, ғарб дунёқараши Яратувчини одамлар ҳаётига аралашишдан четлатишдан иборатдир. Унинг мафкуравий пойдевори эса, инсон эркини тизгинсиз қўйиб юборишдир.  Демократиянинг келиб чиқиш манбаси инсондир. Шундан келиб чиқиб, ишлар ёки нарсалар устидан гўзал ёки хунук, ҳалол ёки ҳаром, яхши ёки ёмон, ҳақ ёки ноҳақ, деб ҳукм чиқармайди. Балки  хоҳиш-истакларга кўнгил тусаганича эришмоқни истайдиган  инсондаги нуқсонли  ақлга асосланилади.

Ислом эса, демократияга қарама-қарши ўлароқ, Аллоҳ томонидан Пайғамбаримиз Муҳаммад ﷺга нозил қилинган диндир.

وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَ ىإِنْ هُوَ إِلاَّ وَحْيٌ يُوحَى

– “Ва у (сизларга келтираётган Қуръонни) ўз ҳавойи-хоҳиши билан сўзламас. У (Қуръон) фақат (Аллоҳ томонидан пайғамбарга) ваҳий қилинаётган (туширилаётган) бир ваҳийдир”.                   (Нажм:3,4)

Шунингдек, Исломда нарсалар ёки ишлар устидан ҳукм чиқарувчи ҳакам хоҳиш-истак ҳам, ақл ҳам эмас, балки Аллоҳ Субҳанаҳунинг шариатидир. Ақлнинг фаолияти шаръий ҳужжатларни тушуниб олишга чекланган. Аллоҳ Таоло айтади:

إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ لِلَّهِ

– “Ҳукм ёлғиз Аллоҳнинг измидадир”.                               (Юсуф:67)

Яна айтади:

فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُول

– “Бордию бирон нарса ҳақида талашиб қолсангиз, у нарсани Аллоҳга ва пайғамбарига қайтарингиз!”                           (Нисо:59)

Демократия қуйидаги асосларга эгалиги туфайли ҳам уни Исломга ҳеч қандай алоқаси йўқлиги маълум бўлади:

1) Демократия Аллоҳ ҳузуридан келган эмас, балки у инсон ақлининг маҳсулидир. У самовий ваҳйга асосланмайди ва Аллоҳ ўз пайғамбарларига нозил қилган динлардан бирортасига боғланмайди.

2) У «динни ҳаётдан ажратиш» ҳамда «динни давлатдан ажратиш» ақидасидан келиб чиққан.

3) У икки фикрат асосига қурилган:

1) Сиёдат (хўжайинлик) – халқники.

2) Халқ – ҳокимият манбаи.

4) У кўпчиликнинг ҳукм юритишидир. Ҳокимлар ва парламент аъзоларини сайлаш сайловчиларнинг кўпчилик овози билан амалга оширилади. Жамики қарорлар кўпчиликнинг раъйи билан қабул қилинади.

Капитализмнинг таркибий қисми ҳисобланган демократия инсон томонидан ишлаб чиқилган алоҳида бир мабда бўлиб, у Ислом ақидасига мутлоқ зиддир, ҳар қанча ҳаракат қилинмасин, ҳар қанча куч сарфланмасин, ҳар қанча услублар қўлланмасин, унинг тарафдорлари ҳар қанча кўпаймасин, мусулмонларнинг ақллари ва дилларида унга жой йўқ. Зеро, ёлғон бир лаҳзалик бўлса, ҳақиқат қиёмат кунигачадир.

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистон вилояти матбуот бўлими. Зайниддин

09.04.2021й