“Зиндон хотиралари” туркумидан

Шарти оғир экан…

بسم الله الرحمن الرحيم

Нима бўлди-ю зонада барча биродарларни штабга бешта-бешта чақириб суҳбат қила бошлашди. Айтишларича, суҳбатдан “катталар” қаноатланса, озодликка чиқариб юборар эмиш. Ўша чиғириқдан ўтиб чиққанлардан билишимизча, Тошкентдан комиссия келган экан. Биродарларни саралаб озодликка “тайёрлаётган” экан. Уларнинг йигитларимизга бераётган саволларидан – жамиятни қаёққа қараб кетаётгани ҳақида тиниқ чизгилар кўриш мумкин эди.

Бу жамият вакилларининг саволлари ва озодликка чиқариш шартларини қуйида келтирар эканман, сиз азиз ўқувчим бундан етарли хулоса қилишингизга умидланаман.

Штабнинг учта кабинетида йигитларимиз билан суҳбат кетмоқда. Уларнинг тили билан айтганда “қайсар”ларимиз билан ўта қисқа-савол жавоб бўлмоқда:

– Қайтганмисан?

– Йўқ!

– Чиқ, шундай ўлиб кет!… каби. Комиссия баъзиларимиз билан узоқроқ суҳбат қилар, ҳатто нималарнидир ёздирарди…

Мен узоқроқ қолиб кетган Андижонлик бир йигит билан гаплашиб, ўша комиссия аъзоларига нисбатан нафратим қўзиди. Бу йигит “қайтган” бўлса-да, “қайсар”лар даврасидаги суҳбатларни эшитишни хуш кўрадиган ажиб табиатлик эди. Мен унга:

 – Ошна, сиз қайтганман десангиз ҳам нега бошқалардек қўйиб юбормаяпти? – дедим. У бир хўрсиниб, жавобни қисқа қилди:

– Қайтганингни исбот қил деяпти?

– Сизга ҳам ароқ ич, дегандир-да…

(Ўқувчига ғалати туюлса-да, бу саволга изоҳ бераман. Улар дин ишлари билан қамалганларга “қайтганман” деб ёздиргач, буни исбот қил дейишарди. Ҳизб ут-Таҳрир йигитларига “Ҳизбни сўкчи” деб, қандай сўкишни ҳам ўзлари айтишарди. “Ҳизб ут- Таҳрирнинг онасини…” дейсан деганларига ўзим гувоҳ бўлганман. Бошқа турли оқим, гуруҳларга аъзоликда айбланиб қамалганларга ҳатто “ростдан қайтган бўлсанг, манави ароқдан бир хўплаб, чўчқа гўштидан еб берчи…” дейдиган аблаҳларниям эшитган жойим бор).

Аммо бу биродаримизга қўйилган талабни нафақат иймон аҳли, ҳатто диндан бехабарлар ҳам ҳазм қилолмасди. Менинг саволимга бош чайқаб, истеҳзо билан кулимсираб:

– Буларни талаби унданам баттар! Бу исқиртлар, ит эмганми билмадим, менга қачонки, ўз акамнинг устидан туҳмат қилиб ёзиб берсам ишонишар экан (Бу биродарнинг бошқа зонада Ҳизб ут-Таҳрир аъзоси бўлгани учун қамалган акаси бўларди). Бу энди жудейла расво талаб. Бунақа қилиб озод бўлганимдан, ўлганим яхши. Бир ками онамнинг қарғишини олишим қолувди. Бу исқиртлар динимданмас, одамгарчиликдан ҳам чиқишимни талаб қиляпти, деб яна алланималарни гапирди-ю, лекин мен унинг қолган гапларини эшитсам-да, “акангнинг устидан ёзиб берасан” деган еридаёқ миям зирқираб “кар-соқов”га айланиб бўлгандим. Ўзимнинг бир муддат бор-йўқ ҳолимдан аранг чиқиб, у йигитга:

– Бу Аллоҳнинг “Яҳудий ва насронийлар уларнинг динига кирмагунингизча ҳаргиз сиздан рози бўлмайдилар” деган сўзининг воқеси шу бўлади, ошна, – дейишдан кўра жўялироқ бошқа бир гап тополмадим. У ҳам:

– Шунақа. Озодликни шарти оғир экан. Йўқса мен ростданам бирор гуруҳга аъзо бўлмаганман, фақат қори аканинг (Абдували қори, демоқчи) мухлиси эдим холос, – деб қўлидаги чўпакда ер чизишни тўхтатиб, “чарс” эткизиб синдириб юборди ва ичида ғудурланиб уларни роса қарғади. Мен уни ачиниш ила эшитиб турдим ва елкасига уриб, “амин” дедим.

Тўғри, ўша комиссия аъзолари яҳудий ёки насроний кимсалар эмас, балки ўзларини мусулмон санайдиган шу халқ фарзандлари эди. Бироқ улардан ижроси талаб қилинаётган буйруқ – тоза яҳудийча, насронийча буйруқ эди. Афсуски, динида собит, халқига содиқ йигитлар устида олиб борилган ва ҳануз давом этиб келаётган мана шундай жирканч сиёсатни ижро этаётганлар ҳам мусулмонлик даъвосидаги кимсалардир. Лекин уларнинг қалби Аллоҳ таолонинг:

كَذَٰلِكَ قَالَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّثْلَ قَوْلِهِمْ ۘ تَشَابَهَتْ قُلُوبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ ‎

– “Улардан илгаригилар ҳам уларнинг гапларига ўхшаш гапларни айтишган эди. Диллари бир-бирига ўхшайди. Биз аниқ ишонадиган қавм учун оятларни аниқ баён қилдик”,                    (Бақара:118)

деган сўзидаги каби тус олган кўринади. Чунки чорак асрдан буён Ўзбекистон зоналарида қолиб кетаётган йигитларга қилинаётган зулм ва туҳматлар  

إِلَّا أَن يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ

– “Улар… фақатгина “Бизнинг Парвардигоримиз (ягона) Аллоҳдир”, деганлари учун…” (Ҳаж:40) бўлмоқда.    

(Кейинчалик зонада Ҳизбни танлаган мухлис биродарим суҳбатини эслаганим – ўша хотиралардан)

Ҳизб ут-Таҳрир Ўзбекистон матбуот бўлими аъзоси Зайниддин

08.08.2023й