ХИЁНАТГА КИЙГИЗИЛГАН “ДОНОЛИК” ТЎНИ

Бугун Ислом Уммати дуч келган энг хатарли офат — муқаддас тушунчаларнинг атай булғаниши ва шаръий ҳукмларнинг мазмунан ичдан чалғитилишидир. Афсуски, шариат ва Набавий сийрат номидан фойдаланиб, халқ онгини мафкуравий заҳарлаш авж палласига чиқди. Бунинг оқибатида ҳақиқат — ботилга, пасткашона хиёнат — «сиёсий доноликка», душман олдида тиз чўкиш эса — «узоқни кўзлаган стратегия»га айлантирилди. Бу худди «Никоҳсиз бирга яшашнинг ҳукми нима?» деб сўралганда, «Ислом инсонлар орасидаги меҳр-муҳаббатни улуғлайди», деб жавоб беришдек гап. Бу сўз зоҳиран чиройли кўринса-да, аслида ифлос чалғитиш ва пасткашона мунофиқликдир. Яҳудий вужуди билан келишишни «Расулуллоҳ ﷺ ҳам аҳднома тузганлар» деб оқлаётганлар мана шундай маънавий қароқчилик билан шуғулланмоқдалар.

Шуни қулоққа қўрғошиндек қуйиб олиш керакки, Сарвари коинот ﷺнинг бирорта аҳдномаси босқинчини тан олиш ёки муқаддасотларни топтаб, Умматнинг бош суяклари устига давлат қурган қонхўрга бош эгиш бўлмаган! У зотнинг келишувлари — бугунги малай режимлар каби Умматни арзон гаровга сотиш эмас, балки Ислом калимасини кўкларга кўтарувчи қудратли Давлатнинг улуғвор сиёсати эди.

Фаластин — икки давлат орасидаги «баҳсли замин» эмас, балки босиб олинган Исломий тупроқдир! Яҳудий вужуди эса тенг ҳуқуқли қўшни эмас, балки Уммат жисмига санчилган заҳарли ханжардир. Демак, «Исроил давлати» деган иборани тилга олишнинг ўзиёқ Ислом рад этган ботилликка имзо чекишдир!

Тарих тилини сохталаштирманг! Расулуллоҳ ﷺ яҳудий қабилалари билан аҳд тузганларида, улар ё Бану Назир ва Бану Қурайза каби Ислом Давлатининг муте фуқаролари сифатида, ёки Хайбар ва Фадак каби бурни ерга ишқаланган мағлуб сифатида шартнома имзолаганлар. У зот ﷺ яҳудийларнинг жиловини маҳкам тутиб, Ўз шартларини қабул қилдирганлар.

Мадина яҳудийлари бугунги сионистлар каби ўз «суверенитети»ни мажбурлаш у ёқда турсин, ҳатто овозини баландлатишга ҳам ботинолмасдилар. Муқаддасотларни вайрон қилиб турган босқинчи билан сулҳ тузиш — Расулуллоҳ ﷺнинг пок сийратларига шармандаларча қилинган энг оғир туҳматдир!

Келинг, асл ҳақиқатга — Набий ﷺнинг хиёнаткор яҳудийларга берган жазосига қараймиз! Бугунги тоғутлар сионистларнинг жиноятларига «тинчлик музокараси» билан жавоб бераётган бўлса, Сарвари Коинот ﷺ ҳам шунда йўл тутганмидилар?

 Бану Назир хиёнатга уринганда — уларни сургун қилиб, молларини ўлжа олдилар. Бану Қайнуқо мусулмон аёлнинг номусига қўл чўзганда — уларни Мадинадан хор ҳолда қувиб чиқардилар. Бану Қурайза аҳдга хиёнат қилганда эса — Аллоҳнинг етти осмон устидаги ҳукми ила хоинларни қиличдан ўтказиб, жиноят уясини ер билан битта қилдилар! Ҳатто Набий ﷺ Саъд ибн Муозга: «Сен улар устидан етти осмоннинг устидаги Аллоҳнинг ҳукми билан ҳукм қилдинг», дедилар. Демак, хоинга жавоб — «нормаллашув» деган шармандалик эмас, балки аёвсиз жанг ва жазодир!

Ислом душманларига уя бўлган Хайбарга келсак, Расулуллоҳ ﷺ ҳеч қандай савдолашишсиз уларнинг қалъаларини парчалаб ташладилар. Натижада бошқа қабилалар қўрқувдан бурунлари ерга ишқаланган ҳолда, ўзлари омонлик сўраб келдилар. Ўшанда Росулимиз ﷺ улар учун аҳдномалар ёздилар; Хайбар аҳлига ва улардан кейин келган Фадак, Тайма ва Водил-Қуро қабилаларига жизя ёки файъ тўлашлари, давлат учун ишлаб, ўз ҳосилларидан тақдим этишлари шарти билан аҳднома битдилар.

Энди айтинг, Набавий иззат қаерда-ю, бугунги «тинчлик, биргаликда яшаш ва зиддиятга чек қўйиш» ҳақидаги валдирашлар қаерда? Ғазо болаларининг қонига беланган жиноятчиларнинг қўлини сиқиб, яҳудий элчихоналарига югуриш қайси сийратга мос келади? Бу — очиқдан-очиқ Илоҳий ваъдага ва мўминлар қонига хиёнатдир!

Бугунги «нормаллашув» — шунчаки сиёсий юриш эмас, балки босқинни қонунийлаштириш ва Аллоҳга, Унинг Расулига ҳамда мўминларга қилинган пасткашона хиёнатдир! Буни «реаллик» деб оқлаётганлар аслида хорлик либосини кийиб, бутун Умматни мағлубият ботқоғига тортмоқчилар.

 Тўғри, бугун мусулмонларнинг қўли боғлиқ, кучи заиф бўлиши мумкин. Лекин ожизлик хиёнат қилишга ҳуқуқ бермайди! Мазлум кимса ўз жаллодини асло тан олиши шарт эмас! Агар душманни даф қилишга кучинг етмаса, ҳеч бўлмаса унга қарсак чалма, босқинчини «қонуний қўшни» деб атама ва зиммангга лаънат тамғасини босма!

Шуни унутмангки, Эроннинг жиноий лойиҳаларига бўлган нафратимиз яҳудийни — биродар, Американи — халоскор қилмайди. Буларнинг бари битта илоннинг турли хил бошларидир! Онгли мўмин ўзини бир чоҳдан иккинчисига ҳайдашларига йўл қўймайди.

Улар хорликни — маданият, таслим бўлишни — «донолик» деб тиқиштирмоқдалар. Ҳатто яҳудий олдида тиз чўкишни оқлаш учун Набий ﷺнинг сийратларини кўприк қилишга уринмоқдалар. Ҳолбуки, Расулуллоҳ ﷺнинг муборак сийратлари хоинларнинг «нормаллашув» дастурхони учун ҳеч қачон кўприк бўлмайди — у зот бундай ифлосликдан мутлақо покдирлар!

Бугун босқинчи вужуд билан фақат биргина алоқа бўлиши мумкин — у ҳам бўлса муросасиз рад этиш ва қатъий тўқнашувдир! Токи Аллоҳ бу заҳарли балони заминимиздан аритмагунча, мусулмонлар ўз Халифалари раҳнамолигида жиҳод байроғини баланд кўтармагунча бу кураш асло тўхтамайди! Сарой уламоларининг сохта фатволари ва ОАВнинг ялтироқ ёлғонлари сизни алдаб қўймасин. Умматнинг иззати ҳар қандай ифлос сиёсий ҳисоб-китоблардан юксакдир! «Албатта, Аллоҳ Ўз динига ёрдам берадиганларга ёрдам берур!»

Устоз Аҳмад Ас-Сўфий (Абу Низор Аш-Шомий)

Роя газетасининг 2026 йил 27 май, чоршанба кунги 601-сонидан