بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

Мустафо Камол ота Туркнинг аянчли ўлими!

Ўтмишга назар ташлар эканмиз, Аллоҳга, Унинг муқаддас дини бўлган Исломга, мусулмонларга адовати бўлган кимсалар хаётининг охирги дамларида, яъни ўлим дарвозасига яқинлашганларида жирканчли суратда вафот этганларига тарих гувоҳ бўлди. Шундай кимсалардан бири, Аллоҳ ва Росулининг душмани, Ислом ва мусулмонларга адоватли бўлган золим, хоин, яҳудий Мустафо Камол ота Туркдир.

Камол 1881 – йил 12 мартда Грециянинг Салоники шахрида ёғоч савдагори оиласида дунёга келди. Отаси Али Ризо афанди бўлиб, яҳудийликнинг Каббализм сектасига аъзо эди. Онаси Зубайда хоним эса, Албан миллатига мансуб эди. Мустафо Камол ўрта мактаб таълимотидан сўнг, Харбий академияда ўқишни давом эттирган. Биринчи жахон урушида “Генерал Пошшо” унвонига эга бўлади. Мустафо Камол биринчи жаҳон урушидан олдин ғарб фикрларига мойиллиги, немисларни ёмон кўриши билан танилган бўлса ҳам, номи чиқмаган кичик бир зобит эди. У ана шу Фурта жангида қатнашганидан сўнг шуҳрат қозонди ва машҳур бўлиб кетди. Бу даврга келиб, Мустафо Камолнинг инглизлар билан бирга Усмоний Давлатга қарши турганлиги очиқ кўриниб борар эди. Шу даврдан бошлаб, Мустафо Камол ҳокимиятни қўлга киритишга астойдил киришди. Мустафо Камол тарафидан бир неча ишлар содир бўлдики, бу ишлардан у ўз фикрларини инглизлар билан боғланиб, амалга оширганини хулоса қилиш мумкин эди. 1918 – йил 3 июлида султон Муҳаммад Рашод вафот этди. Мустафо Камол ҳокимиятни қўлга олиш фурсати етиб келганини англади. 1920 йили у Анқарада миллий мажлис раиси деб эълон қилинади. Бош қўмондон сифатида ўз армиясини ташкил қилиб, инглиз грек истилоси учун курашди. Ва нихоят, Мустафо Камол салтанатни Халифаликдан ажратиб, бутун ҳокимиятни ўз қўлига олди ва Халифани ҳар қандай бошқарувдан ҳоли қилиб қўйди. Шундан сўнг сулҳ конференциясига тайёрлана бошлади. Инглизлар Мустафо Камолдан Халифаликни бекор қилиш ва давлатни диндан ажратишни шарт қилади. 1922 – йилнинг 20 ноябрида Лозанна конференцияси очилди. Унда Усмоний Давлатдан фақат Анқара делегацияси қатнашди ва унга биринчи жаҳон урушида мағлуб бўлган Усмоний Давлатнинг вакили сифатида қаралди. Конференцияда инглиз делегациясининг раиси сифатида Англия ташқи ишлар вазири Карзун ҳозир бўлди. Конференция ўз ишини бошлади. Унда Туркиянинг мустақиллигини тан олиш учун Карзун тўртта шарт қўйди;

1. Халифаликни бутунлай бекор қилиш.

2. Халифани Туркия ҳудудларидан ташқарига чиқариб юбориш.

3. Унинг мол-мулкини мусодара қилиш.

4. Давлатнинг диндан ажратилганини эълон қилиш.

1924 йил 3 март. Эрта тонг. Ватан олий мажлиси Халифаликни бекор қилиш ва динни давлатдан ажратишга рози эканлигини эълон қилди. Шу кеча Мустафо Камол Истанбул ҳокимига, Халифа Абдулмажидни тонг отмасдан Туркиядан чиқиб кетиши лозимлиги ҳақида буйруқ юборди. Ҳоким миршаблар ва аскарлар бўлинмаси билан, ярим кечада Халифа қасрига борди. Унга баъзи кийимлари ва бир нечта тиллолар солинган чемоданни тутқазиб, мажбуран бир машинага ўтқазди. Машина уни чегарадан ўтиб Швейцария томон олиб кетди. Икки кундан сўнг Мустафо Камол саройнинг барча амирларини тўплади ва ҳаммалари шаҳар ташқарисига чиқишди. Шу ерда барча диний вазифалар бекор қилинди. Мусулмонларнинг вақф ерлари давлат мулкига айлантирилди. Диний мадрасалар дунёвий мактабларга айлантирилиб, маъориф вазирлиги назоратига топширилди.

Шу билан Мустафо Камол Англия ташқи ишлар вазири талаб қилган шартларни бажарди. Энди сулҳ битими имзоланиши ва унинг муваффақиятини тўсадиган ҳеч нарса қолмади.

1924 йил 8 март. Туркия ташқи ишлар вазири, турк делегациясининг раҳбари Исмат пошо конференцияни чақирилишини сўраб иттифоқчиларга мактуб йўллади. Улар бунга розиликларини билдиришди. 1924 йил 23 апрель. Лузанна конференцияси қайта очилди. Қатнашчилар сулҳ шартларига келишдилар. 1924 йил 24 апрель Лозанна аҳдномасига имзо чекилди. Давлатлар Туркиянинг мустақиллигини тан олди. Ингилизлар Истанбулдан чиқиб кетишди.

Карзун шундай баёнот билан чиқди: “Гап шундаки Туркия йўқ қилинди. Энди у ҳеч қачон оёққа тура олмайди. Зеро, биз Туркиядаги маънавий кучга, яъни Халифалик ва Исломга барҳам бердик”. Шундай қилиб ингилизларнинг қўли, уларнинг малайи ва хизматкори бўлган хамда Ислом ва мусулмонларнинг ашаддий душмани, золим, хоин, яхудий Мустафо Камолнинг хизмати билан Халифаликни емириш ва уни бутунлай парчалаб ташлаш ҳамда давлатнинг дустури, умматнинг шариати ва ҳаётнинг низоми бўлган, Исломни парчалаб ташлаш ниҳоясига етди. Шунинг учун Аллоҳга мухлис, содиқ, онгли инсонлар; “Инглизлар барча кофир давлатлар ичида куфрнинг бошидир”, деганларида бу сўзнинг барча маъноларни кўзда тутадилар. Ҳақиқатдан ҳам улар куфрнинг боши ва Исломнинг ашаддий душманидир. Мусулмонлар ўз фарзандларига она сути билан бирга ингилизлардан нафратланиш ва улардан ўч олиш руҳини сингдирмоқлари лозим. Инглизлар умуман олганда бутун ер юзидаги, хусусан Туркиядаги мусулмонларнинг қаршилигига қарамай, Халифаликка ва Исломга барҳам беришди. Бу билан бутун ер юзидан Аллоҳнинг шариати асосида ҳукм юритиш йўқ бўлди. Аллоҳ нозил қилмаган нарсанинг ҳукми – куфр ҳукми, тоғут ҳукми – барча одамлар устидан ҳукмрон бўлиб қолди ва у ҳозиргача бутун оламда татбиқ қилинмоқда.

Шу ерда савол туғилиши мумкин: Кофирлар шу қадар осонлик билан Халифаликни йўқ қилиб, Исломнинг сиёсийлигини йўқ қилиб юбордиларми?!! Юз миллионлаб мусулмонлар ўз динларини, ўз сиёсий вужудларини ҳимоя этмадиларми?!!

Бунга жавоб шуки: Ҳа, кофирлар шу қадар осонлик билан Халифаликни йўқ қилиб юборишди. Исломнинг сиёсийлигини йўқ қилишди. Мусулмонлар эса буни мудофаа қилмадилар. Ҳатто жанг майдонини тарк этаётган мағлубнинг зарбасини ҳам бера олмадилар. Сабаб, бундай улкан фожеа юз берган вақтда уммат томонидан ҳаёт мамот тадбирини амалга оширишни тақозо этадиган, тақдирни ҳал қилувчи масала идрок қилинмаган эди. Бинобарин, дилларга ва муҳитларга ҳукмрон эмас эди.

Шунинг учун Ислом уммати мана шундай қақшатқич зарбага дуч келди. У эса бу зарбани қайтаришга ҳам ҳаракат қилмади. Бинобарин бу мусибатга нисбатан мусулмонлар ҳаёт-мамот тадбирини қўлламадилар. Шу сабабдан кофирлар Халифаликни йўқ қилишди, Ислом низомини ҳаёт майдонидан ўчириб ташлашди.

Бу ишлардан сўнг Мустафо Камол тўлиқ хокимятни қўлга олгач, ўзининг манфур режаларини амалга ошира бошлади. Мустафо Камол бир мажлисда маст холда ўтирган вақтида масжиддан азон овози эшитилиб қолади, шунда у масжидларни ёпиш хақида қарор чиқаради. Хажга боришни тақиқлайди, диний уламоларни қувғин қилади, диний мадрасалар фаолиятини тақиқлайди, “Аё София” масжидини музейга айлантиради, араб алифбосини лотин алифбосига ўзгартиради.

Исломга бўлган нафрати ўта кучли бўлганлиги туфайли, Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи ва салламни хақорат қилади, бирон бир гуноҳ тури йўқки, уларни топиб қилади, қилган жирканчликлари санаб саноғига етмайдиган даражага боради. Ундан ажрашган аёлининг айтишича, Отатурк тўкис эркак бўлмаган, жинсий заиф бўлган ва баччабозлик билан шуғулланган. Доимий ичкиликка муккасидан кетган, ичкилик фаолликни оширади деб ҳисоблаган. Қизлар мадрасасига хужум қилиб, зўрлаш учун қизларни ўғирлаган. Саройда бузуқлик авж олган, эркакларни аёл кийимида рақс тушишга мажбурлар эди. Аллох жазо сифатида саройга кўзга кўринмас кана балосини жўнатди. Бу бало туфайли қичима касалликка гирифтор бўлди, хатто касаллик шу даражага етдики, баданидан қон чиққунига қадар қашир эди. Мамлакатнинг энг кучли врачлари назоратида юрса хам, ундаги жигар циррозини аниқлай олишмаган. Ушбу касаллик сабабли 1936 йилдан бошлаб азобланишни бошлаган. Касаллик кучайиши натижасида танасига сув тўпланиб, дарди кун сайин оғирлашиб борар эди, оғриқ шу даражага етиб борган эдики, унинг бақириғига хатто яқин кишилари хам дош бера олмай қолишади, танадаги бир неча литрдан иборат суюқликни махсус мосламали игналар ёрдамида сиқиб чиқариларди. Хатто иш шу даражага етиб келадики, инсон зоти Мустафо Камолнинг олдига киришга хазар қиладиган бўлиб қолади. Ва нихоят, ушбу золим манфур 1938 йил 10 ноябрь куни бу дунёдан узилди. Бу хоиннинг жанозасини ўқишлик учун, имом бўлишга хеч ким розилик бермади, хатто эьтиқоди бутун инсонлар жанозага қатнашишни ўзларига ор деб билдилар.

Аллоҳ ва унинг Росулига, Ислом ва мусулмонларга душманлик қилган кимсаларнинг аянчли қисмати ана шундай нихоя топгай, охиратда эса абадий азобга гирифтор бўладилар. Ушбу йилда инсонлар бир золимдан қутулган бўлса, шу йил январь ойининг охирларида инсоният ва дин душманларидан яна бири дунёга келди.

Аллох Таъоло ўз каломида, Ҳуд сурасида марҳамат қилади:

وَكَذَلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَا أَخَذَ الْقُرَى وَهِيَ ظَالِمَةٌ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ* إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لِّمَنْ خَافَ عَذَابَ الآخِرَةِ ذَلِكَ يَوْمٌ مَّجْمُوعٌ لَّهُ النَّاسُ وَذَلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُودٌ * وَمَا نُؤَخِّرُهُ إِلاَّ لِأَجَلٍ مَّعْدُودٍ* يَوْمَ يَأْتِ لاَ تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلاَّ بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ*فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُواْ فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَشَهِيقٌ

– „Парвардигорингиз (аҳли-эгалари) золим бўлган шаҳарларни ушлаганида мана шундай ушлар. Унинг ушлаши-азоби аламли ва қаттиқдир. Албатта бу (қиссаларда) охират азобидан қўрққан кишилар учун оят-ибратлар бордир. У кун барча одамлар тўпланадиган ва ҳозир бўлинадиган Кундир. Биз уни фақат саноқли муддатгача таъхир қилиб-кечиктириб турамиз, холос. У кун келганида, бирон жон гапирмас, магар (Аллоҳнинг) изни билангина гапирур. Бас, у (Кунга ҳозир бўлган)лар орасида бахтсизи ҳам бўлур, бахтлиси ҳам бўлур. Сўнг бадбахт кимсалар дўзахда бўлиб, у жойда оҳу фарёд қилурлар“                                               [11:102-106]

Фарруҳ

0

0