بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم

АЛЛОҲГА ИТОАТ ҚИЛИШДАГИ САБР

Бу хат бизга Ўзбекистоннинг «Жаслиқ» зонасидаги Ҳизб ут–Таҳрир йигитларидан келди. Ўзбекистон қамоқхоналарида Ҳизб ут–Таҳрирга аъзо бўлганлардан 8,000 маҳкум бор. Уларнинг аксариятининг озодликдан маҳрумлик муддати 10 йил билан 20 йил Ўртасида. Уларнинг Исломга ва Халифаликни тиклашга даъват қилишдан бошқа «жиноят»лари йўқ. Золимлар уларни кечирим сўратишга қанчалик уринмасинлар, қанчалик қўрқитмасинлар, қанчалик турли хил азобларга солмасинлар, улар даъватни олиб чиқишда бардавом бўлмоқдалар. Аллоҳ уларни ёрлақасин, уларга ғалаба берсин. Қуйида мактубдан парчалар келтирамиз:

{رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ}

– „Парвардигоро, устимиздан сабру тоқат ёғдиргин, қадамларимизни собит қил ва Ўзинг бизни бу кофир қавм устига ғолиб қил!“  [2:250]

Оламлар Парвардигори Аллоҳга ҳамду санолар, саййидимиз Муҳаммад с.а.с.га, у кишининг оиласига, саҳобаларига ва қиёмат кунига қадар у кишига яхшилик билан эргашганларга раҳмату саломлар бўлсин. Эй бутун дунё мусулмонлари, ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳ!

Биз бу мактубимизни юртимиздаги ва бутун жаҳондаги ўз Исломига ҳақиқий иймон келтирадиган ҳар бир мусулмонга йўлламоқдамиз. Токи у Исломни ҳаётга қайтариш учун, Аллоҳ сўзини олий қилиш учун ҳаракат қилаётган Ўзбекистонлик мусулмонларнинг аҳволларидан бохабар бўлсин. Шунингдек, Ўзбекистоннинг Ислом ва мусулмонларга адовати бор яҳуд ҳокими Ҳизб ут–Таҳрир йигитларини қандай қийнаётганини, Андижондаги гўдаклар, аёллар ва кексалар қонларини қандай оқизганини билиб олсин. Ўша андижонликлар Ҳизб ут–Таҳрирдан бўлмасалар-да, Исломини маҳкам ушлаган мусулмонлар эдилар.

Тошкентдаги 1999 йилги портлашлардан бугунги кунга қадар ҳукумат мухлис мусулмонларни Исломдан қайтариш, Исломга даъват этишдан тийиш мақсадида қамоққа олиб, азоблаб, ўлдириб келяпти. Лекин йигитлар Аллоҳнинг мадади ила ўз эътиқодлари ва даъватларида собит турибдилар. Улар бу ишларни золимлар фитнасига тушиб кетадиларми ёки сабр қилиб, Аллоҳ билан бирга қоладиларми – шуни аниқлаш учун берилаётган синов-имтиҳон, деб биляптилар.

Гарчи кофирлар ёқтирмасалар-да, Аллоҳнинг тавфиқи ила Аллоҳ билан бирга қолурлар.

Биз одамларни «Жаслиқ» қамоқхонасининг ички шароити билан таништирмоқчимиз. У ерда биродарларимиз Раббим Аллоҳ деганлари учун энг қаттиқ азобларга, таҳқирларга дучор бўлишмоқда.

Қамоқхонага биринчи марта келган ҳар бир маҳбус махсус изоляция хонасига қўйилиб, унга жисмоний ва руҳий азоб берилади, босим ўтказилади. Бундан мақсад унинг иродасини ва маънавиятини синдиришдир. Уни ҳар куни мунтазам калтаклайдилар, унга намоз ўқишни тақиқлайдилар, уни энг хунук гаплар билан сўкадилар, ҳақоратлайдилар. Бу ишни ўзларига ўхшаган маҳбуслар қилишади. Ўша маҳбуслар Ислом билан қизиқмайдилар, қамоқхона ходимлари билан ҳамкорлик қиладилар. Махсус ўйлаб топилган «11та қоида»ни татбиқ қиладилар. Қуйидагилар ана шулар жумласидандир:

1. Маҳбусни баланд овозда Ўзбекистон мадҳиясини куйлашга мажбурлаш;

2. Қилган гуноҳимдан пушаймонман, президентимдан ва халқимдан кечирим сўрайман, дейишга мажбурлаш;

3. Чиройли муомаласи ва яхши хизматлари учун қамоқхона бошлиғидан миннатдорман, дейишга мажбурлаш;

4. Бошини икки қўли орасига олдириб, эгдириб, узоқ муддат хона бурчагида ўтирғизиб қўйиш;

5. Маҳбусларни бир-бирига ёпишиб турадиган даражада бир жойга қамаш;

6. Маҳбусларни орқалари бир-бирига тегиб турадиган даражада бир жойга қамаш;

7,8. Маҳбусларни бирининг оёғи бирининг бошида бўладиган қилиб ухлатиш.

Бу қоидалар ҳар бир янги келган маҳбусга карантиндалик пайтида доимий татбиқ қилинади. Кейин ҳам улар гоҳ-гоҳида қўлланади. Бу қоидалардан асосий мақсад намоздан қайтариш. Маҳбуслар орасида жосуслар бўлиб, намоз ўқиган одам ҳақида хабар бериб туради. Намоз Ўқиган одамга, бошқаларни безовта қиляпсан, деган айб ёпиштирилиб, уни изоляторга ёпадилар. Изоляторда йиртқичсифат маҳбуслар – лохмачлар бўлиб, уни азоблайдилар. Азоблаш беш кундан ўн беш кунгача давом этади. Қамоқхона маъмурияти бу лохмачларни сигарет, ширинлик, кундалик уч улуш овқат билан мукофотлайди. Лохмачларнинг вазифаси намоздан қайтаришдир. Агар намозхон жисмонан бақувват бўлса, лохмачлар кўплашиб унга ташланадилар ва кийимларини ечиб юборадилар. Шунда ҳам қарши турса, қамоқхона маъмурияти уни олиб чиқиб, ўта қаттиқ калтаклайди ва изоляция муддатини узайтиради. Бу лохмачлар бир-бирларидан бадтар ёвуз. Айримлари Ҳизб ут–Таҳрирни, Аллоҳ Субҳонаҳуни ҳақоратлашгача боради. (Номини айтиб) фалон зобит менга: Ҳизб ут–Таҳрир аъзоларини ўлдиришимга ҳам рухсат берган, деб керилади. Намоз ўқиётган одамнинг олдига бориб, унинг қаршисида авратини очиб юборади. (Номанинг шу ерида ана шу лохмачлардан ўн бештасининг исмлари, ёшлари ва яшаш жойлари айтилган. Шунингдек, охирги ойда изоляторларга ёпилган 7 нафар Ҳизб ут–Таҳрир йигитларининг номлари ҳам келтирилган!).

Акбар исмли бир маҳбус (ўзи Ҳизб ут–Таҳрирдан эмас) Аллоҳ ҳидоят қилиб, намоз ўқий бошлади. Маъмурият бундан хабар топгач, уни 25 кунга изоляторга ёпди. Лохмачлар унинг иродасини синдирмоқчи бўлдилар, лекин у намоз Ўқийман, деб қаттиқ туриб олди. Унга намозни ўтириб ўқийсан, деган талабни қўйишди. Агар у шунга рози бўлганида, ишора билан ўқийсан, деган талабни қўйишарди. Кейинчалик умуман тақиқлашарди. Улар изолятор покиза эмас, деган баҳонани қўллашарди. Акбар намозини ўқийверди. Шунда қамоқхона ходимлари уни олиб чиқиб кетишиб, жуда қаттиқ калтаклашди. Кийимларини ечишди, қўлларини кишанлашди ва шу аҳволида изоляторга қайта улоқтиришди. Кейинроқ уни қамоқхона хўжайинининг ноиби Матназаров Бахтиёрнинг олдига олиб боришди. У маҳбусларни азоблаб лаззатланади. Акбар унга Абу Лаҳабнинг оқибатини эслатган эди, у Абу Лаҳабни жуда яхши танишини, у билан фахрланишини ва азоблашда ундан ҳам ўтиб кетишини айтди. Кейин яна бир зобит (номи айтилган) билан бирга Акбарни азоблаш асбоблари турган стол ёнига олиб келди-да, қилаётган ишларингдан (яъни, намоз Ўқишдан) тийиласанми, йўқми, деди. Акбар жавоб бермади. Шунда мана бу асбоблардан қайси бири билан сени азоблайлик, ўзинг танла, деди. Акбар индамади. Бу икки ёвуз то Акбар ҳушидан кетгунига қадар азоблаш асбобларининг ҳаммасини қўллашди. Ҳушидан кетганидан кейин ҳам уни калтаклашда давом этишди. Кўпгина Ҳизб ут–Таҳрир йигитлари Акбардан ҳам оғирроқ азобларга дучор бўлдилар. Кўпчилиги азоб остида шаҳид бўлишди. Азобланувчи Ўзининг Аллоҳнинг йўлида эканини ва Пайьамбар с.а.с.нинг:

«سَيِّدُ الشُّهَدَاءِ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، وَرَجُلٌ قَامَ إِلَى إِمَامٍ جَائِرٍ فَأَمَرَهُ وَنَهَاهُ فَقَتَلَهُ»

«Шаҳидлар саййиди Ҳамза ибн Абдулмутталиб ҳамда золим раҳбар қаршисида туриб, унга амри маҳруф, наҳий мункар қилган ва шу туфайли қатл қилинган кишидир», деган гапларини эслаганда азоб лаззатга айланади. Иймон ҳаловатини ҳеч ким озорга сабр қилаётган ва шу сабр билан Аллоҳнинг ризосига эришишини, Парвардигори наздидаги мақоми юксалишини англаётган кишидек ҳис қила олмайди.

Аллоҳ Ўзининг мўмин бандаларига бу дунёда ҳам, охиратда ҳам ғалабани ваъда қилган.

{إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهَادُ}

– „Албатта, Биз пайғамбарларимизга ва иймон келтирган зотларга ҳаёти дунёда ҳам, гувоҳлар (ҳозир бўлиб) турадиган Кунда (қиёматда) ҳам ёрдам берурмиз“.            [40:51]

Аллоҳ Таъолога дуо қиламизки, бизни мўмин бандаларидан қилсин ва бизга Ўзи ваъда қилган ғалабани ато этсин!

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси