Ҳидоятга эришмоқнинг ягона йўли холисликдир

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Бутун оламлар Роббиси бўлган Аллоҳ Субҳанаҳу Ўз каломида шундай дейди:

إِنَّ اللَّهَ لاَ يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ

– “Албатта Аллоҳ ҳаддан ошгувчи, ёлғончи кимсаларни ҳидоят қилмас”  (Ғофир:28)

Дунёда бир буюк неъмат борки, унинг баҳосини бу дунё бойликлари билан на ўлчаб, на қиёслаб бўлади. Бу ҳидоят бўлиб, унга эришишнинг ягона йўли холис қалбга эга бўлишдир. Ҳидоят луғатда тўғрилик, йўлламоқ, бошламоқ маъносида ишлатилади.   Залолат эса, тўғриликнинг акси бўлиб, тўғри йўлдан адашиб кетмоқ, йўлини йўқотмоқ маъноларидадир.

Ҳидоятнинг шаръий маъноси эса, Исломга йўл топмоқ ва унга иймон келтирмоқдир. Залолат эса, Ислом доирасидан чиқиб кетмоқликдир. Аллоҳ Таоло жаннатни ҳидоят топганлар учун, дўзахни эса, залолатда юрганлар учун яратди, яъни ҳидоят топган кишига савоб, залолатга юрганга азоб беради. Демак, савоб ва жазони ҳидоят ва залолатга боғлаш, ҳидоят ва залолат Аллоҳ тарафидан эмас, банданинг феълидан келиб чиқишига далолат қилади. Агар у Аллоҳ тарафидан бўлганда, ҳидоятга савоб, залолатга жазо берилмасди. Чунки бу нарса Аллоҳ Таолога зулмни нисбатлашга олиб боради ва Аллоҳнинг адаштириши билан адашган кишининг жазоланиши зулм бўлади. Аллоҳ эса, бундай зулмдан покдир. Аллоҳ Таоло Ўз каломида шундай дейди:

وَمَا رَبُّكَ بِظَلاَّمٍ لِلْعَبِيدِ

– “Парвардигорингиз бандаларига зулм қилгувчи эмасдир”. (Фуссилот:46)

Яна айтади:

وَمَا أَنَا بِظَلاَّمٍ لِلْعَبِيدِ

– “Мен бандаларга зулм қилгувчи эмасдирман”.   (Қоф:29)

Демак, ҳидоятга эришиш ҳам, ҳидоятдан юз ўгириб, залолатга тушиб ўзини бадном қилиши, яъни ўзини ўзи адаштириши ҳам инсоннинг ўз ихтиёридаги иш бўлиб қолмоқда.

Аллоҳ Субҳанаҳу холислиги йўқ бўлган, ҳидоятни изламаган кимсаларга ҳидоят бермайди, чунки Ислом неъмати бозори ўтмай қолган маҳсулот эмас. Фосиқлик, золимлик, кофирлик каби сифатлар ҳидоятга зид бўлган сифатлардир. Кимки бундай сифатларга эга бўлса, Аллоҳ унга ҳидоятни муваффақ қилмайди. Тарихда ҳам, бугунги кунимизда ҳам шундай ҳукмронлар дунёга келиб кетдики, улар ер шарининг ярмига ҳукмронлик қилса-да, ҳидоятга эга бўла олмади. Чунки уларнинг қалбини кибр, бойлик, манманлик каби дунё муҳаббати эгаллаган, холисликка ўрин қолмаган эди.

Аллоҳ Таоло айтади:

فَمَنِ اهْتَدَى فَإِنَّمَا يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا

– “Бас, ким ҳидоят йўлига юрса, фақат ўз фойдасига юрган бўлур. Ким (у ҳидоят йўлидан) озса, фақат ўзининг зиёнига адашган бўлур”.    (Юнус:108)

Ҳизб ут–Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Зайниддин

08.08.2020й