Ислом посбони бўлиш нақадар буюк бахт!

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Буюк Роббимиз сизу биз уммати Муҳаммаднинг гарданига юклаган даъват омонати ҳақида шундай дейди:

إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولاً

– “Албатта Биз бу омонатни (яъни шариати Исломийядаги тоат-ибодатларни) осмонларга, ерга ва тоғу тошларга кўндаланг қилган эдик, улар уни кўтаришдан бош тортдилар ва ундан қўрқдилар. Инсон уни ўз зиммасига олди. Дарҳақиқат, у (ўзига) зулм қилгувчи ва золим эди (яъни бу омонатнинг нақадар вазмин юк эканлигини бутун коинот билди ва уни кўтаришга қурби етмаслигини сезди, аммо инсон ўзи билмаган ҳолда ўта мушкул вазифани ўз зиммасига олди)”.       (Ахзоб:72)

Улуғ ва Буюк зот яна айтади:

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ

– “Албатта бу эслатмани (яъни Қуръонни) Биз Ўзимиз нозил қилдик ва шубҳасиз, Ўзимиз уни сақлагувчимиз”.   (Хижр:9)

Ҳар бир қалбида иймон даъвоси бор Ислом кишисини ягона орзуси бутун оламлар Роббиси бўлган Аллоҳ Субҳанаҳуни розилигини топмоқдир. Бундай бахтга эришмоқ учун барча ўтган аждодларимиз имкониятидаги ишларни қилдилар. Бизларга бу динни соғлом ҳолда етиб келишида жонларини фидо қилдилар. Бугунги кунда ушбу омонатни келажак авлодга етказиш юки бизнинг гарданимизда қолди. Бир сўз билан айтганда, Ислом бир иморат бўлса, унинг посбонлари сизу-бизлар бўлишимиз керак.

Бугун сиз ўқувчига ушбу посбонлик тушунчасининг асосий нуқталарига эътиборингизни қаратмоқчиман. Токи тўғриликни, табиийликни, бу ишдаги мумтозликни сақлаб қолайлик.

Исломда посбон бўлиш тушунчасига мумтоз сиёсий исломий шахсиятни бино қилиш киради. Елкасига Исломга посбонлик юкини олган даъватчи исломий ақлият ва исломий нафсиятдан тузилган исломий шахсиятга эга бўлиши шарт. Бунинг учун у ақлиятини тўғри шакллантириши лозим. Шунингдек, у ақлиятини шакллантиришда даъватга чамбарчас боғлиқ бўлган сақофатга асосланиши керак. Агар даъватчи елкасидаги вазифасига яраша  ақлиятни ҳосил қилмаса, мажбуриятнинг уддасидан чиқа олмайди.

Шунингдек, даъватчидан бошқаларга ўрнак бўладиган даражадаги исломий нафсиятни ҳосил қилиш талаб қилинади. Исломий шахсиятнинг тўртта таянчи бўлиб, улар ақида, ибодат, муомалот ҳамда ахлоқдир. Ушбу таянчларини мустаҳкамлаш билан,  жамиятдан таъсирланувчи эмас, унга таъсир кўрсатувчига айланади. Бу таъсир кўрсатиш жамиятдаги даъватчиларнинг энг ашаддий душманларида ҳам намоён бўлади.

Саҳобалар мана шундай бўлганлар. Аллоҳга бандалик қилиш, Аллоҳнинг бандасига айланишда ўрнак кўрсатганлар. Улар Исломнинг одамларни зулматлардан нурга олиб чиқишдаги одиллигини, содиқлигини, олижаноблигини кўриб турганлар.  Мумтоз исломий шахсияни ҳосил қилиш одамларни зулматлардан нурга олиб чиқиш воқесини шарҳлаш эмас, балки уммат билан бевосита муносабатга киришишдир. Воқени ўз кўзи билан кўриш, у билан бевосита муносабатга киришиш уни шарҳлашдан кўра етукроқдир. Шундай шаклланиш Исломга посбон бўлишнинг асосидир.

Ислом  тонгги кун  сайин, соат сайин яқин келмоқда. Бу кунда дин  ғами билан яшашни ажри Ислом ўз давлатига эга бўлгандан сўнг қилинадиган амаллардан бир неча баробар афзалдир. Ушбу ғанимат фурсатни қўлдан бой бермасдан, динимиз йўлида хизмат қилишни Роббимиз барчаларимизга насиб этишини ёлвориб сўраб қоламиз. Аллоҳ Субҳанаҳу шундай дейди:

إِنْ تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ

– “Агар сизлар  ёрдам берсангизлар, У зот ҳам сизларга ёрдам берур ва қадамларингизни собит-барқарор қилур”.    (Муҳаммад:7)

Ҳизб ут–Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Зайниддин

08.07.2019й