“Улкан мусибатнинг 92 йиллиги”
بسم الله الرحمن الرحيم
“Улкан мусибатнинг 92 йиллиги”
Давоми
54
ИСЛОМ НАЗАРИДАГИ ТАҚДИРНИ ҲАЛ ҚИЛУВЧИ МАСАЛАЛАР
ХАЛИФАЛИКНИ БАРПО ҚИЛИШ ВА АЛЛОҲ НОЗИЛ ҚИЛГАН ҲУКМЛАР БИЛАН ҲУКМ ЮРИТИШ МУСУЛМОНЛАРНИНГ ТАҚДИРИНИ ҲАЛ ҚИЛУВЧИ МАСАЛАДИР
Мусулмонлар бугунги кунда чексиз дард алам ва оғир мусибат гирдобидадирлар. Уларнинг нажот топишлари ўз масалаларини тақдирни ҳал қилувчи масала экани ёки эмаслигини идрок қилишлари ва барча тақдирни ҳал қилувчи масалаларга, хусусан агар барча тақдирни ҳал қилувчи масалалрнинг асосийси бўлса, унга нисбатан ҳаёт-мамот тадбирини қўллашларидан иборатдир. Модомики бу идрок пайдо бўлмас экан ва у дилларга, муҳитларга ҳукмрон бўлган равшан идрок бўлмас экан, мусулмонлар доимий тубанлик ва мағлубликда қолаверадилар. Бошқа умматлар орасида ҳеч қачон оёққа тура олмайдилар. Шунинг учун мусулмонлар ўз тақдирларини ҳал қилувчи масалани аниқлаб олишлари лозим. Шунингдек уларнинг бу масалаларни идрок қилишлари дилларга, муҳитларга йўл олмоғи лозим. Токи бу идрок уни қалбларига жойлаган муслимонларни тақдирини ҳал қилувчи масалалар талаб қилган ҳаёт-мамот тадбирини мустаҳкам сабот ва битмас-туганмас ғайрат билан бажаришга ундовчи идрок бўлсин. Мавзу мана шудир. Бу мусулмонлар бугунги кундаги воқеларини муолажа қилиш учун бажармоқчи бўлган барча амалларининг асосидир.
Мусулмонларнинг бугунги воқеи ҳар бир мусулмонга аён. У шарҳга изоҳга муҳтож эмас. Уларнинг юртлари куфр қонунлари билан бошқарилмоқда. Шундай экан, у сўзсиз ва қатъан куфр диёридир. У давлатлар, амирлик, султонлик ва шайхликлардан иборат қирқдан ортиқ бўлакларга бўлиб юборилган. Демак, у кофирга қарши туришдан ўта ожиздир. Шунинг учун ҳар бир исломий ўлканинг масаласи ўша ўлкани Ислом диёрига айлантириш ва уни бошқа исломий мамлакатлар билан бирлаштиришдан иборатдир. Бу масала тақдирни ҳал қилувчи масаладир, балки барча тақдирни ҳал қилувчи масалаларнинг асосидир. Шунинг учун унга нисбатан қўлланадиган тадбир ҳаёт-мамот тадбири бўлмоғи лозим. Ушбу тақдирни ҳал қилувчи масала яъни исломий мамлакатларни Ислом диёрига айлантириш ва уни барча исломий мамлакатлар билан бирлаштириш масаласи амалга ошириш учун ҳаракат қилиш лозим бўлган ғоядир. Ушбу мақсадни амалга ошириш тариқати эса халифаликни барпо қилиб, уни яна мавжуд қилишдир. Шунинг учун бугунги кунда мусулмонлар олдида турган масала халифаликни бошқарув низоми сифатида барпо қилишдир, негаки бу билан ўлкани Ислом диёрига айлантириш, қолаверса уни бошқа исломий мамлакатлар билан бирлаштириш амалга ошади.
Лекин шуни яхши билиш лозимки, мусулмонлар олдида турган масала халифа сайлаш эмас ва бу мусулмонлар устидаги фарзи кифоя ҳам эмас. Ибни Умар Росулуллоҳ с.а.в.дан ривоят қиладилар: “Ким вафот этган пайтда халифанинг қўл остида бўлмаса яъни унинг бўйнида халифага байъат бериш аҳди бўлмаса), унинг ўлими жоҳилият давридаги ўлим кабидир”. Халифа сайлаш тақдирни ҳал қилувчи масала эмас, балки мусулмонлар олдида турган масала халифаликни барпо қилишдир. Яъни бошқарув низоми сифатида халифалик низомини вужудга келтиришдир. Бунинг воқеи халифа сайлаш воқеидан ўзгачадир, гарчи халифаликни барпо қилш халифа сайлашни талаб қилса ҳам.
Халифаликни барпо қилиш қатъан тақдирни ҳал қилувчи масаладир. Чунки уни барпо қилиш исломий юртларимизни куфр диёридан Ислом диёрига айлантириш тариқатидир. Бундан ташқари у куфр низомларини парчалаш, яъни очиқ куфрни йўқотиш учун ҳам зарурдир. У Росулуллоҳ с.а.в.нинг қуйдаги сўзларига кўра тақдирни ҳал қилувчи масала даражасига кўтарилади: “… магар фақат очиқ куфрни кўрсангиз”. Ҳадисда келганки: “… Росулуллоҳ с.а.в. дедилар: “Йўқ, модомики сизларнинг орангизда намозни барпо қилса”. Шундан маълум бўладики мусулмонларнинг масаласини амалга ошириш тариқати ҳам тақдрни ҳал қилувчи масаладир. Зеро, бу тариқат тақдирни ҳал қилувчи масаланинг тариқатидир. Суннатдан олинган шаръий далил ҳам унинг тақдирни ҳал қилувчи масала эканлигига далолат қилади. Демак, бу масалага нисбатан қўлланадиган тадбир ҳаёт-мамот тадбири бўлмоғи лозим. Мусулмонларнинг бошига куфр ҳукмлари миниб олиб, уларнинг ишлари кофирларга, мунофиқларга ва муртадларга қолгандан буён, улар куфр салтанати чангалидан озод бўлишга, куфр арбоблари ва тарафдорларининг зўравонлигидан қутулишга ҳаракат қилиб келмоқдалар. Бироқ, улар амалга ошириш учун курашаётган бу масала тақдирни ҳал қилувчи масала эканлиги, унинг учун ҳаёт-мамот тадбиридан ўзга тадбир йўқлигини идрок қила олмаяптилар. Мусулмонларнинг бу нарсани идрок қила олмаслиги уларнинг – жамоат ёки уммат сифатида – фарқлик, ҳалокат ва ўлимларни қўя турайлик, озор, қамоқ ва азобларни кўтаришга бўлган тоқатларини ҳам йўқотиб юборди. Ҳолбуки, бу озорлар қаерда тақдирни ҳал қилувчи масалалар учун кураш кетаётган бўлса, ўша ерда мавжуддир. Шунинг учун куфр зўравонлигидан озод бўлиш йўлида қилинган барча ҳаракатлар очиқдан-очиқ мағлубиятга учради, ўзлари эса курашаётган мақсадлари сари бирор қадам ҳам боса олмадилар.
Мусулмонлар ўз масалалари тақдирни ҳал қилувчи масалалигини билишлари учун ортиқча тафаккур ва ааммулга муҳтож эмаслар.
Бугунги кунда икки кўзи очиқ ҳар бир одамга аён бўлганидек, аввалдан маълумки, кофирлар одатда ва ақлан олиб қараганда ҳам, Исломнинг сиёсий ҳаётга яъни ҳукмга қайтишига – модомики уларнинг қўлида бундай улуғ ишни қилувчиларга қарши зулм ўтказишга заррача қудрати бор экан – асло имкон бермайдилар. Ушбу масалада муртад ва мунофиқлар зулм ва жиноятда бошқалардан кам эмас. Улар Аллоҳнинг ҳукмларини ижро қилиш, Аллоҳнинг наҳийларини Унинг ҳадлари билан ҳимоя қилиш мақсадида ўзларидан ҳукмни тортиб олмоқчи бўлган муъминларга қарши туриш учун қулидан келган кучни ишга соладилар.
Демак, мусулмонлар – модомики масалага тақдирни ҳал қилувчи масала деб қарамасалар – уларнинг ушбу масала йўлида олиб бораётган бирорта ҳаракати самара бермайди. Мусулмонлар бу курашнинг табиатини англамаган ва бундаги Аллоҳнинг ҳукми ҳақиқатини идрок қилмаган вақтларида тақдирни ҳал қилувчи масала даражасида бўлмаган, балки оддий даражадаги тариқат билан ўзларини озод этишга ҳаракат қилдилар. Уларнинг бу борадаги тадбирлари ҳам ҳаёт-мамот тадбири эмас эди.
Ҳақиқат шуки, куфр низомини йўқотиш, Ислом низомини барпо қилиш каби табиати тақдирни ҳал қилувчи бўлган масалаларни – бирор инсон уларга тақдирни ҳал қилувчи масала деб қарамай туриб, қанча кучли бўлмасин ва қанча ҳаракат қилмасин – амалга ошира олмайди. Демак, мусулмонлар шахс сифатида ҳам, жамоат сифатида ҳам яхши билишлари лозимки, улар куфрга қарши курашдаги ҳаракатларини фақат ҳаёт-мамот тадбири асосига қуришлари лозим. Чунки, бу масалаларнинг табиати улардан шу тадбирни талаб қилади. Шариъат ҳам Қуръон ва Суннатда шу тадбирни келтиради. Росулуллоҳ с.а.в. бизларга ўз тақдиримизни ҳал қилувчи масалаларимизни аниқ белгилаб олишни ва унга нисбатан ҳаёт-мамот тадбирни қўллашимизни ўргатдилар. Росулуллоҳ с.а.в. Ислом билан юборилиб даъватни фикрий кураш билан етказа бошлаганларида Исломни зоҳир қилишни ўзлари учун лозим бўлган масала деб белгиладилар, унга нисбатан эса ҳаёт-мамот тадбирини қўлладилар. Росулуллоҳдан ривоят қилинадики, амакилари Абу Толиб Қурайишнинг “Муҳаммадни биздан тийиб қўй”, деб қилган талабини маълум қилганда, унга жавобан: Росулуллоҳ с.а.в. “Менга ҳам ўзингизга ҳам шафқат қилинг, қўлимдан келмайдиган нарсани мендан талаб қилманг. Эй амаки, Аллоҳга қасамки, агар қуёшни ўнг қўлимга, ойни чап қўлимга қўйиб шу ишингни ташла десалар ҳам, мен бу йўлдан қайтмайман. Токи Аллоҳ уни ғолиб қилади, ёки мен бу йўлда ҳалок бўламан”. Давлатни барпо қилган ва қурол билан жиҳод қилган пайтларида ҳам Исломни зоҳир қилшни ҳал қилиниши лозим масала деб белгиладилар ва унга нисбатан ҳаёт-мамот тадбирини қўлладилар. Росулуллоҳ с.а.в.дан ривоят қилинади, Ҳудайбия ҳодисасида, умрага кетаётган вақтларида Маккадан икки кунлик масофадаги Асафон деган жойда бани Каъблик бир киши Росулуллоҳга йўлиқди. Росулуллоҳ ундан Қурайш ҳақида билганларини сўрадилар. У шундай жавоб берди: “Қурайиш сизни кетаётганигизни эшитди ва йўлга чиқди, улар қоплон териларини кийиб (яъни душманликларини очиқ намоён қилиб) олганлар. Улар “зи Туво”га тушдилар, сизни асло Маккага киритмаймиз деб Аллоҳга аҳди-паймон қилмоқдалар. Отлиқлар орасида Холид ибн Валид бор. Улар отлиқларини “Қуроул ғамим”га келтириб қўйганлар”. Шунда Росулуллоҳ дедилар: “Қурайишга ўлим бўлсин, уларни уруш халок қилсин. Улар мен билан бошқа араблар орасини холи қўйса бўлмасмиди? Агар бошқа араблар мени халок қилишса, Қурайишнинг кўнглидаги иш бўларди. Агар Аллоҳ улар устидан мени ғолиб қилса, Исломга гуруҳ-гуруҳ бўлиб кирадилар. Агар Қурайишнинг қўлидан бундай иш келмаса, майли уруш қилсин. Қўлида қуввати бор. Қурайиш нима деб ўйлаяпти ўзи? Аллоҳга қасамки, У мен орқали юборган дин учун жиҳод қилишда доим бўламан, ҳатто Аллоҳ уни ғолиб қилади, ёки мен бу йўлда ўлиб кетаман”. Сўнг юришда давом этиб, Ҳудайбияга тушдилар.
Ушбу икки ҳолатда яъни даъватни фикрий кураш билан етказиш ҳолатида ҳам, уни қурол билан жиҳод қилиш орқали етказиш ҳолатида ҳам Росулуллоҳ с.а.в. ўз олдиларидаги масалани Исломни ёйиш деб белгилаб, унга тақдирни ҳал қилувчи масала деб қарадилар ҳамда ҳар икки ҳолатда ҳам бу масала талаб қилган тадбирни, яъни ҳаёт-мамот тадбирини қўлладилар. Шунинг учун аввалги холатда айтдиларки, “мен бу ишни қўймасман, токи Аллоҳ уни зоҳир қилади ёки мен бу йўлда ҳалок бўламан”. Иккинчи ҳолатда дедилар: “токи Аллоҳ уни ғолиб қилади ёки мен бу йўлда ўлиб кетаман”. Агар Росулуллоҳ с.а.в. ушбу масалани тақдирни ҳал қилувчи масала қилмаганда ва унга нисбатан ҳаёт-мамот тадбирини қўлламаганларида Ислом даъвати фикрий кураш йўли билан ҳам, жиҳод йўли билан ҳам зоҳир бўлмаган бўларди. Шунингдек бугунги мусулмонлар, устиларида куфр низомлари ҳукм қилиб турган, ўзларига эса кофир ва мунофиқлар зўравонлик қилаётган бугунги шароитда ўз масалаларини тақдирни ҳал қилувчи масала қилмасалар ва унга нисбатан ҳаёт-мамот тадбирини қўлламасалар уларнинг ҳаракатлари бирор натижага эришиш мумкин эмас ва улар олдинга қараб бирор қадам қўйишга ҳам қодир бўлмайдилар.
Шунинг учун бизлар Ислом ўлкаларига маҳкам ўрнашиб олган мана бу куфр орасидаги ҳар бир муслимни ўз юртини Ислом диёрига айлантириш, уни бошқа Исломий мамакатлар билан бирлаштириш тариқати сифатида халифаликни барпо этиш ҳаракатига даъват этамиз. Шунингдек Исломни ёйиш мақсадида даъватни бутун оламга етказишга ҳамда Росулуллоҳ с.а.в.нинг қуйдаги муборак сўзларини содиқ иймон ва ақл идрок билан такрорлашга даъват этамиз: “Аллоҳга қасамки, агар қуёшни ўнг қўлимга, ойни чап қўлимга қўйиб шу ишингни ташла десалар ҳам, мен бу йўлдан қайтмайман. Токи Аллоҳ уни ғолиб қилади, ёки мен бу йўлда ҳалок бўламан”. “Аллоҳга қасамки, У мен орқали юборган дин учун жиҳод қилишда доим бўламан, ҳатто Аллоҳ уни ғолиб қилади, ёки мен бу йўлда ўлиб кетаман”.
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси
24.01.2017й.
