بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

Ўзбекистон ростдан ҳам мустақилми?

1991 йил, 1–сентябр. Шу куни Ўзбекистон ўзини «мустакил» давлат деб эълон қилди. Ўзбек халқи бу ходисани жуда оддий, «ие ха, мустақил бўлибмизда» қабилида қарши олди, чунки бу мустақилликнинг хеч қандай қиймати йўқ эди. Сабаби, ўзи шундай ҳам парчаланиб кетаётган собиқ иттифоқнинг саноқли кунлари қолаётганлиги кундай равшан, ўз кунини ўзи кўраётган халқнинг хукуматдаги ўзгаришлар билан унчалик иши йўқ эди, худди хозиргидек. Аслини олганда, Ўзбекистон хеч қандай мустақилликка эришган эмас. Чунки 70 йил давомида уни мустамлака қилиб келган дахрий тузумни ифодаловчи Совет Иттифоқининг социализм мабдаси ўрнига, кофир Ғарбнинг бошқа куфр низомини татбиқ қилувчи капитализм мабдасига алиштирилди холос. Худди математикадаги аксиома сингари “қўшилувчи сонларнинг жойини ўзгариши билан, йиғинди ўзгармайди”. Ха, мустамлакачиликнинг номи ўзгарди, лекин моҳияти ўшалигича қолди, яъни Ўзбекистон хануз йирик давлатларга қарам. Албатта, осонлик билан эришилган нарсанинг қадри бўлмаганидек, қийинчиликсиз, уруш–жанжалсиз, қон тўкилмай эришилган “мустақиллик”нинг ҳам қадр–қиммати бўлмайди. Шунинг учун хам, 1–сентябр санасида ўзбек халқи юракдан, хақиқий бир хурсандчилик билан эмас, балки мажбурий тарзда чиққандай, шунда ҳам, негалигини тушунмай, шаҳар, туман марказларида шунчаки кўчага чиқиб айланиб келишади. Бу кунда хукумат тепасига, бир мустабид тузумни ағдариб ташлаб, ўрнига бошқа, балки олдингисидан ҳам ўтиб тушадиган куфр система келганидан содда халқимизнинг хабари йўқ эди. Ха, айнан куфр системаси, чунки улар хукумат эмас эди, улар халқнинг қонини сўришда давом этадиган бир тўда паразитлар эди. Агар ўзбек халқини битта вужуд, деб фараз қилсак, унинг қон–томирларига махкам ёпишиб олган бу паразитлар(текинхўрлар), бу тананинг тоза қонини сўриб, унинг ўрнига ғарбнинг «демократия» деган захри – қотилини чиқариб, бутун вужудни захарлаб, фалажликка махкум қилишди. Биринчи ўринда, халқнинг эътиқодига ва Ислом динига зарба беришди. Бундай йул тутишга сабаб нима эди? Қайси кофирни кўрдингизки мусулмонларни ўз холига ташлаб қўйганини? Чунки фақат мусулмонларгина ягона ақида атрофида бирлашишлари мумкин. Айнан шу нарса бўлмаслиги учун Россия ҳам, АҚШ ҳам тиш тирноғи билан курашиб ётибди. Бу кураш нафақат мустақиллик йилларидан, балки ундан анча олдин бошланган. Яҳудий Каримов ҳам бу курашга катта хисса қўшганлардан биридир. Шунинг учун ҳам у хукумат тепасига келди, чунки у ғарбдаги хўжайинларини рози қилишни ваъда берган.

“Мустақил” бўлганимизга мана бу йил 22 йил бўлибди. 22 йиллик халқнинг азоб–уқубатлари, кўрган қийинчиликларини санаб охирига етиб бўлмайди. Шу давр мобайнида ўзбек халки, ўзининг орияти, ибо–хаёси, андишаси билан танилган халқдан, ўзлигини йўқотган, хаёсидан асар ҳам қолмаган, бир бурда нон учун бир–бирига тиш қайрайдиган бир тубан халққа айланиб қолди. Бу миллат узоқ тарихи давомида кўрмаган шармандагарчиликларни, хорликларни, тахқирлашларни гувохи бўлди. Мустақилмиз – деб оғиз кўпиртираётган Каримов, ахийри бу чўпчакларга мусулмонларни олдингидек ишонтиролмаётганини сездириб ҳам қуйди. Бундай «мустақиллик» энди Ўзбекистондаги мусулмонларга керакмикин?! Мустақиллик шундай бир нарсаки, унда давлат ўз ички ва ташқи сиёсатини ўзи белгилайди. Ташқаридан босим ва бошқа кучларга бўйин эгмайди. Давлат, биринчи ўринда, фуқароларининг хохиш–истакларини ифодалашни, хар бир фуқаронинг муаммосига тўғри ечим беришни, хар бир фуқарони химоя қилишни, фуқаросининг бахтли хаёт кечиришини ўз олдига мақсад килиб қўйиши керак. Чунки давлат фуқароси билан тирикдир. Биз мустақил демократик давлатмиз, деб мақтанаётган, ўзича ривожланишнинг ўзбек моделини кашф қилдим, деб бутун дунёга жар солаётган бу калтафаҳм Каримов, энг оддий хақиқатни хали ҳам тушунгани йўқ ёки тушунишни хоҳламайди. Бир одам қанчалик улуғланиб, қанчалик кўкларга кўтарилса, тақдир тақозоси билан шунчалик хорликка ва шунчалик пастга қулайдики, уни мурдаларга хаваси келиб кетади. Чунки бу олам чегаралидир, хамма нарсанинг чеки бор. Қуёш ҳам доим тикда туравермайди. У барибир, ботишга маҳкум. Ўзбекистон мусулмонлари мана социализмдек дахрий, яъни Яратувчини инкор этувчи тузумда ҳам ва инсониятни худбин, бузғунчи ва ахлоқсиз жамиятга айлантириб қўядиган демократик капитализм тузумида ҳам яшаб кўрдилар. Ва мусулмонлар ўзлигини йўқотиб хор бўлса бўлаяптики, асло ахволлари ўзгаргани йўқ. Хақиқий юксалиш ва тараққиётга олиб борувчи йўл эса – бу шубхасиз Аллоҳнинг шариатини хаётга татбиқ қилувчи Халифалик давлатини тиклаб, мусулмонлар, исломий хаётни қайтадан бошлашлари билан бўлади. Бунинг учун биз мусулмонлар, ўзимизни ўзгартиришга харакат қилмоғимиз лозим. Аллоҳ Таъоло айтади:

لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِّن بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ يَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ وَإِذَا أَرَادَ اللّهُ بِقَوْمٍ سُوءاً فَلاَ مَرَدَّ لَهُ وَمَا لَهُم مِّن دُونِهِ مِن وَالٍ

“ Унинг олдида ҳам, ортида ҳам таъқиб қилгувчилар бор. Улар уни Аллоҳнинг амри ила ҳифз қилиб турурлар. Албатта, то бир қавм ўзларини ўзгартирмагунларича, Аллоҳ уларнинг ҳолини ўзгартирмас. Агар Аллоҳ бирор қавмга ёмонликни ирода қилса, бас, уни қайтариб бўлмас ва улар учун Ундан ўзга валий ҳам йўқ.” [ 13: 11]

Ўзбекистон Ҳизб ут-Таҳрирининг медиа офиси Муслим

01.01.2014й.