Ўзининг розилиги учун эгилган бошларни Аллоҳ баланд кўтаради

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Инсонга чуқур назар солинса, унда табиий ғариза ва узвий эҳтиёжлар мавжуддир. Улардан бири тадайюн (диндорлик) ғаризаси бўлиб, ҳар қандай инсон ўз фитратига кўра сиғинувчидир. Яъни инсон табиатан сиғинишга  мойил бўлиб,  барча асрларда ўзи учун муқаддас, деб билган нарсаларга сиғиниб келган.  Масалан, у инсонга, фалакка, тошларга, ҳайвонларга, олов ва бошқа нарсаларга сиғинди. Қачонки Ислом ўз ақидасини олиб келгач, инсониятни махлуқотларга ибодат қилишдан озод қилди, барча жонли ва жонсиз мавжудотларни яратган ёлғиз Аллоҳ Таолога ибодат қилишга чақирди.

Ушбу чақириққа қулоқ тутган холис инсонлар бутун оламлар Роббиси бўлган Аллоҳ Субҳанаҳуга иймон келтирди. Унинг Росули тарафидан олиб келинган Шариатга бўйсундилар. Натижада, оддий араб халқидан бошланган Ислом Уммати бутун дунё саҳнасида ўз ўрнига, ўз сўзига эга, яъни сўзласа буюк империялар қулоқ соладиган азиз ва мукаррам умматга айланиб, асрлар давомида ўз етакчилигини қўлда ушлаб келди.

Бундай муваффақиятларнинг асоси Исломга иймон келтириб, Аллоҳга бўйин эгишларида эди. Яъни жоҳилиятдаги барча сиғинаётган бут-санамларини улоқтирдилар, Исломга зид бўлган урф-одатларидан бутунлай воз кечдилар. Бир сўз билан айтсак, Аллоҳ Таолонинг қуйидаги оятларини ўзлари учун дастур қилиб олдилар:

فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا

– “Йўқ, Парвардигорингизга қасамки, то улар ўз ўрталарида чиққан келишмовчиликларда сизни ҳакам қилмагунларича ва кейин сиз чиқарган ҳукмдан дилларида ҳеч қандай танглик топмай, тўла таслим бўлмагунларича-бўйинсунмагунларича зинҳор мўмин бўла олмайдилар”.  (Нисо:65)

Бунинг натижаси нафақат шу дунёларини обод қилди, балки тириклик чоғларидаёқ жаннат хушхабарини ҳам олдилар. Шунингдек, минг йиллар ўтса-да, шу йўлни тутган аждодларимизни номлари бугунги кун минбарларида ҳамон фахр билан эсланмоқда.

Аммо Ислом учун эгилмаган бошларни Аллоҳ Таоло шундай хор қилдики, улар ҳамон энг манфур, жирканч сўзлар билан эсланади. Абу Лаҳаб, Мусайлама каззоб, Мустафо Камол… Аллоҳ Таоло айтади:

سَيَصْلَى نَاراً ذَاتَ لَهَبٍ كَسَبَ   تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ  مَا أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا

فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍ  وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ

– “Абу Лаҳабнинг қўллари қуригай-ҳалок бўлгай! (Аниқки) у қуриди-ҳалок бўлди! Мол-мулки ва касб қилиб топган нарсалари унга асқотгани йўқ! Яқинда у ва унинг ўтин орқалаган, бўйнида пишиқ толадан эшилган арқон бўлган хотини (ловуллаб турган) алангали дўзахга киражак!”  (Масад:1-5)

Хулоса ўрнида айтамизки, бошларимиз холис Аллоҳнинг розилиги учун эгилса, Унинг буйруқ ва қайтарувларига сўзсиз бўйин эгсак, шу дунёда ҳам ўз азизлигимизга, шон-шавкатимизга эришамиз. Охират ҳаётида эса, буюк Роббимизнинг мўминлар учун тайёрлаган жаннат неъматларига муяссар бўламиз, ин ша Аллоҳ!

Аллоҳ Таоло айтади:

إِنَّ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِي شُغُلٍ فَاكِهُونَ

– “Шак-шубҳасиз жаннат эгалари бу Кунда ўзлари истаган-орзу қилган иш(лари) билан шод-хуррам бўлгувчидирлар”.   (Ёсин:56)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Зайниддин

28.11.2019й