Яҳудийлар Ғазони вайрон қилиш билан кифояланмай, ўз жиноятларини Ливангача кенгайтиришди
Матбуот баёноти
Яҳудийлар Ғазони вайрон қилиш билан кифояланмай, ўз жиноятларини Ливангача кенгайтиришди
Яҳудий вужуди халқаро кучлар ва атрофдаги исломий юртлар ҳукмдорлари билан тил-бириктирган ҳолда Ғазо аҳлига қарши бошлаган очиқдан-очиқ геноцид кампаниясига бир йил тўлар экан, у ўз жиноятларини Ливангача кенгайтирди. Унинг аҳоли зич жойлашган турар-жой мажмуаларини аёвсиз равишда бомбардимон қилиши минглаб инсонларнинг ҳалок бўлишига олиб келди. Яҳудийлар шу орқали Ғазодаги ҳалокатли кампанияларидан сўнг яксон бўлган имиджларини тиклаб олишга умид қилмоқдалар.
Ғарб давлатлари, жумладан, Австралия томонидан кўрсатилаётган сиёсий ва ҳарбий ёрдамлар ҳамда қўшни мусулмон юртларидаги хоин ҳукмдорлардан олган хиёнаткорона «ҳаётни қутқарувчи» ёрдамлар билан руҳланиб кетган яҳудийлар ўзларининг Ғазодаги ҳалокатли кампаниясини 1967 ва 1973 йилдаги урушлар каби сунъий ғалабага айлантиришга ҳаракат қилишмоқда. Дарҳақиқат, исломий юртлар ҳукмдорларининг қасддан ҳаракатга келмаслиги билан босқинчи кучлар бўрттириб кўрсатилмоқда.
Яҳудий вужудининг янги фронт очишга ўзида журъат топганлигига сабаб, у мусулмон ҳукмдорлари ҳимояси остида эканини, улар ўз армияларини кишанлаб, халқларини бостириб, ушбу вужудни мудофаа қилишаётганини, ўзлари қуруқ гапдан бошқа ҳеч нарса қилишмаётганини жуда яхши биляпти. Мусулмон юртларидаги ҳукмдорлар, ҳақиқатда, одамларга қарши жиноятда яҳудийлар билан нафақат тил бириктиришяпти, балки шу жиноятларига имконият яратиб ҳам беришмоқда.
Ҳа, Ғарб, шу жумладан Австралия, яҳудийларнинг Ғазо аҳлига қарши қонхўрлиги учун ҳар қандай сиёсий, ҳарбий ва иқтисодий ёрдамини аямади. Биринчи навбатда, Ғарб кеча босқинчи бир вужуднинг пайдо бўлиши жиноятига имконият яратиб берган бўлса, бугунга келиб унинг жиноятларини давом эттиришига кўмаклашяпти ва бундан жуда мамнун. Ҳеч қандай ахлоқий, ҳуқуқий ва инсоний қадриятлар ҳисобга олинмади. Шу боис яҳудий вужуди муборак Фаластин аҳлининг бош чаноқлари устига қурилди. Бугунги кунда ҳам одамларнинг бош чаноқлари билан кун кўряпти. Ҳукмдорларнинг халқаро ташкилот ва халқаро қонундан ёрдам сўраши эса, нафақат кулгили иш, балки гуноҳ-жиноят ҳамдир.
Аммо ўзини арслон кўрсатиб ўкираётганлар ҳаммага фош бўлиб бўлди. Мусулмон юртлари ҳукмдорларининг мақтанишлари ёлғондан бошқа нарса эмаслиги энди очилиб бўлди. Барчалари Фаластиндаги мусулмонлардан воз кечишган эди, бугун Ливандаги мусулмонлардан воз кечишди. Аввалроқ Ироқ, Афғонистон ва Ямандаги мусулмонлардан, ҳатто ер юзининг ҳар еридаги мазлум мусулмонлардан воз кечишган эди. Ҳатто мусулмон юртларидаги мавжуд режимларда ўнлаб йиллар давомида ўз хўжайинларига хизмат қилган малайлар ҳам Ғарбнинг сиёсий манфаатлари йўлида қурбон қилинмоқда.
Бугун яҳудий вужуди билан муносабатларни нормаллаштириш авжи палласида кетаётган экан, агар Ғарб Яқин Шарқни қайта тузиш вақти келди деб ўйлаётган бўлса, тарих унга мусулмонларнинг ҳар қандай босқинчиликдан озод бўлиш эътиқодига содиқ эканликларини бир эслатиб қўйсин. Мусулмонларнинг ҳукмдорлари ҳамиша ғарблик хўжайинлари пинжида бўлиб келишди. Бироқ мусулмонлар билан ҳукмдорлар ўртасидаги жарлик ҳеч қачон ҳозиргидек чуқур бўлмаган.
Ўтган ўн икки ой мобайнида сиёсий манзара шу қадар тубдан ўзгардики, ҳукмдорларнинг позицияси ҳам ҳеч қачон ҳозиргидек ўзгармаган, мусулмонларнинг аҳд-паймонлари ҳам ҳозиргидан кучли бўлмаган. Оддий инсонлар ҳам қўшинларга қарата баланд овозда ҳайқирмоқдалар. Умматнинг холис ўғлонлари ўзларига солинган кишанлардан қутулишлари ва қайта мустақил сиёсий истак-иродаларига эга бўлишлари вақт масаласи бўлиб қолди. Босқинчи вужуд ҳимоясиз аҳолини ҳимоя қилишга қатъий қарор қилган армияга қарши туришга мажбур бўлади.
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Австралиядаги матбуот бўлими
