Яҳудийларнинг тубанликлари тўғрисида
Яҳудийларнинг тубанликлари тўғрисида
Қуръон боғларига саёҳат туркумидан
بسم الله الرحمن الرحيم
ان النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهم عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ خَيْرُكُمْ مَنْ تَعَلَّمَ الْقُرْآنَ وَعَلَّمَهُ
Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва саллам дедилар: “Сизларнинг ичингизда яхшироғингиз, Қуръонни ўрганган ва уни ўргатганингиздир”. Бухорий ривояти.
Муқаддас китоби бўлган Қуръони Каримни бандаларининг ҳидоят топишлари учун дастур қилиб берган Аллоҳга Унинг Ўзига муносиб мақтов ва ҳамдлар бўлсин. Ушбу Китобни умматга энг олий кўринишда чиройли етказган, ушбу Китоб мўъжизалиги билан у зотнинг Пайғамбарлиги исботланган Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва салламга саловоту саломлар бўлсин.
Ушбу рукнимизнинг ўтган сонида яҳудийларнинг жирканчликлари, доимий тарзда мусулмонларга қарши душмалик қилиб туришлари ва улардан ва бошқа кофирлардан келувчи зарарларни тўғри англаш учун мусулмонлар сиёсий онгини ўстиришлари кераклиги ҳақида айтиб ўтган эдик. Мақоланинг ушбу сонида Ислом душманларини сиёсий англаш учун зарур жиҳатларнинг иккинчисини кўриб чиқамиз.
Иккинчидан: Ислом душманларини сиёсий англаш ҳижратдан кейин, давлат барпо этилиб, Мадинаи мунавварада Исломнинг ўз салтанати қад кўтарган пайтида янада кучайди.
Исломий ақида ва куфр ақидаларини баён қилиш борасидаги оятлар давомли тарзда нозил бўлди. Маккада бўлган вақтда мушрикларнинг ақидаларининг бузуқлиги баён қилинган бўлса, Мадинага келиб яҳудлар ва насороларнинг, аҳли китобларнинг ақидаларини ботил эканини баён қилиш қўшилди. Мана шу адаштирувчи фикрларни баёни хусусида ҳам, маҳаллий ва халқаро таъсир кўрсатувчи кучлар билан бораётган сиёсий кураш хусусида ҳам оятлар нозил бўлиши давом этди. Баённинг кўлами кенгайди. Макка кофирлари ва араб мушрикларига мунофиқлар, яҳудлар, насоролар, форслар, румлар ва бошқалар қўшилди. Улар билан бораётган мафкуравий, сиёсий курашга эса моддий кураш қўшилди. Исломни даъват ва Аллоҳни йўлида жиҳод қилиш билан жаҳонга олиб чиқиш бошланди.
Лекин мен бу ерда юқорида айтиб ўтганимдек, асосий эътиборимни яҳудлар билан бўлган сиёсий курашга қаратмоқчиман. Чунки, Мадинанинг ичида ҳам, атрофида ҳам Ислом давлатига энг яқин турганлар ана ўшалар эдилар. Ислом ва мусулмонларга қарши энг кўп найранг ишлатганлар, энг кўп пасткашликларни қилганлар ҳам ўшалар эдилар.
Яҳудлар хусусида гапирадиган бўлсак, Аллоҳ одамларга уларнинг табиатларини очиқ кўрсатиб берган. Уларнинг адоватлари ва найранглари хусусида жуда кўп баён қилган. Бу баёнлар жуда катта сабоқ бўлиб, улар билан муомала қилишда бу сабоққа амал қилинган. Айниқса, уларнинг Мадинадаги Ислом давлати ёнида вужудлари, яъни, майда давлатчалари борлиги бу сабоққа амал қилиш ўта зарурлигини кўрсатарди.
1-Уларнинг Аллоҳ билан бўлган муносабатлари, У Зотга куфр келтириш, У Зотнинг неъматларига нонкўрлик қилиш бўлган. Мусо алайҳиссалом Парвардигори билан учрашишга кетгани заҳоти бузоқни ўзларига Худо қилиб олиб, очиқдан-очиқ кофир бўлдилар. Мусо алайҳиссалом қайтиб келгач, Аллоҳ уларнинг тавбаларини қабул қилди. Шундан кейин ҳам улар то Аллоҳни ўз кўзимиз билан кўрмагунимизча иймон келтирмаймиз, деб туриб олишди. Шунда уларни яшин урди. Кейин Аллоҳ уларни яна кечирди ва уларга бедана ҳамда ширинликларни ёғдириб берди. Шундай бўлса-да улар бу неъматларга ҳам нонкўрлик қилишди. Ўзларини ўзлари Аллоҳнинг жазосига, қаттиқ азобига тутиб беришди ва шу билан ўзларига ўзлари зулм қилишди.
وَإِذْ وَاعَدْنَا مُوسَى أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِن بَعْدِهِ وَأَنتُمْ ظَالِمُونَ * ثُمَّ عَفَوْنَا عَنكُمِ مِّن بَعْدِ ذَلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
“Мусо билан қирқ кечага ваъдалашганимизда, у (бизнинг ҳузуримизга) кетганидан кейин, сизлар ўзингизга зулм қилган ҳолингизда, бузоққа ибодат қилганингизни эсланглар. Сўнгра, ўша ишлардан кейин ҳам шукр қилишингиз учун сизларни афв этган эдик”. (Бақара. 51-52)
وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَى لَن نُّؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْكُمُ الصَّاعِقَةُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ * ثُمَّ بَعَثْنَاكُم مِّن بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ * وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَـكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
“Эй Бану Исроил, эсланг: “Эй Мусо, Аллоҳни очиқ-равшан кўрмагунимизча ҳаргиз сенга ишонмаймиз”, дейишингиз билан қараб турган ҳолингизда сизларни чақмоқ урди. Сўнгра шукр қилишингиз учун ўлганингиздан кейин тирилтирдик. Ва булутни устингизга соябон қилдик ва осмондан ширинлик ва беданалар ёғдириб, “Сизларга ризқ қилиб берган пок нарсалардан енглар”, (дедик). (Бану Исроил) Бизга зулм қилмадилар, балки ўзларига зулм қилгувчи бўлдилар”. (Бақара.55-57)
2-Уларнинг ўз динлари билан бўлган муносабати ҳам динни бузиш, хоинлик ва мунофиқлик қилиш бўлган:
Улар билиб туриб Тавротни, ундаги Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг белгиларини ўзгартиришди. Ўзларига фарз қилинган аҳкомларни ҳам бошқача қилиб юборишди.
أَفَتَطْمَعُونَ أَن يُؤْمِنُواْ لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُونَ كَلاَمَ اللّهِ ثُمَّ يُحَرِّفُونَهُ مِن بَعْدِ مَا عَقَلُوهُ وَهُمْ يَعْلَمُونَ
“Уларнинг иймонга келишларига орзуманд бўласизми (эй мўъминлар)? Ҳолбуки улардан бир гуруҳи Аллоҳнинг каломини эшитадилар, сўнгра уни англаб етганларидан кейин билиб туриб ўзгартирадилар”. (Бақара. 75)
الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءهُمْ وَإِنَّ فَرِيقاً مِّنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ
“Биз китоб ато этган кимсалар (яҳудий ва насронийлар) уни (Муҳаммад пайғамбарни) ўз фарзандларини таниган каби танийдилар. (Яъни ўзларининг илоҳий китобларида у ҳақида ўқиганлар). Ва албатта улардан бир гуруҳи билганлари ҳолда ҳақиқатни беркитадилар”. (Бақара. 146)
Улар мунофиқлик бобида устаси фаранг бўлиб кетишган. Бир туклари қимир этмасдан бемалол ўзларини мусулмон қилиб кўрсатиб, дилларидаги куфрларини яшира оладилар.
وَإِذَا لَقُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ قَالُواْ آمَنَّا وَإِذَا خَلاَ بَعْضُهُمْ إِلَىَ بَعْضٍ قَالُواْ أَتُحَدِّثُونَهُم بِمَا فَتَحَ اللّهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَآجُّوكُم بِهِ عِندَ رَبِّكُمْ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ
“Улар иймонли кишиларга йўлиққанларида: “Иймон келтирдик” дейдилар. Бир-бировлари билан ёлғиз қолганларида эса: “Уларга Аллоҳ сизларга очган нарса ҳақида гапиряпсизларми? Ўша ҳужжат билан Парвардигорингизнинг ҳузурида ҳужжатлашишлари учун-а? Ақлингизни ишлатмайсизми?” дейишади”. (Бақара. 76)
3-Уларнинг пайғамбарлар билан муносабати хиёнат, ўлдириш ва ҳасаддан иборат бўлган.
Қайси бир пайғамбар уларнинг истакларига тўғри келмайдиган нарсани олиб келса, ундан ўзларини катта олганлар, унга эргашмаганлар, уни ўлдирганлар.
أَفَكُلَّمَا جَاءكُمْ رَسُولٌ بِمَا لاَ تَهْوَى أَنفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ فَفَرِيقاً كَذَّبْتُمْ وَفَرِيقاً تَقْتُلُونَ
“Ҳар қачон бир Пайғамбар сизларга ёқмайдиган нарса (оятлар) билан келса, бировини ёлғончи деб, бировини ўлдираверасизларми?” (Бақара. 87)
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُواْ بِمَا أَنزَلَ اللّهُ قَالُواْ نُؤْمِنُ بِمَا أُنزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرونَ بِمَا وَرَاءهُ وَهُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِّمَا مَعَهُمْ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنبِيَاءَ اللّهِ مِن قَبْلُ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ
“Қачон уларга: “Аллоҳ нозил қилган нарсага имон келтиринг”, дейилса, “Биз ўзимизга нозил қилинган нарсага имон келтирамиз”, дейдилар. Ва ундан кейин келган ўзларидаги нарсани (Тавротни) тасдиқ этувчи ҳақ (китоб)га кофир бўладилар. Айтинг (Эй Муҳаммад), “Агар мўъмин бўлган бўлсангизлар, нима сабабдан илгари Аллоҳнинг пайғамбарларини ўлдирар эдингизлар?!” (Бақара. 91)
ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذَلِكَ بِمَا عَصَواْ وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ
“Бунга сабаб уларнинг Аллоҳ оятларини инкор қилганлари ва Пайғамбарларни ноҳақ қатл қилганларидир. Бунга сабаб итоат қилмай тажовузкор бўлганларидир”. (Бақара. 61)
Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг белгилари уларнинг китобларида ёзилган бўлиб, у киши кутилаётган, келиши ваъда қилинган пайғамбар эдилар. Улар Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва салламни ўз ўғилларини танигандек танирдилар. Авс ва Хазражга қарши мададни ҳам мана шу келиши ваъда қилинган пайғамбардан кутаётгандилар. Яқинда биздан бир пайғамбар чиқади, биз унинг тобелари бўламиз, дейишарди.
Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва саллам келганларидан кейин эса, қалблари нафрат ва ҳасадга тўлди. Қандай қилиб у бизнинг бобомиз Исҳоқ алайҳиссаломнинг эмас, Исмоил алайҳиссаломнинг авлодидан келиши мумкин, деб ғазабланишди. Хуллас, Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг ҳақиқий пайғамбар эканликларини билиб туриб, у кишига иймон келтиришмади.
وَلَمَّا جَاءهُمْ كِتَابٌ مِّنْ عِندِ اللّهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْ وَكَانُواْ مِن قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُواْ فَلَمَّا جَاءهُم مَّا عَرَفُواْ كَفَرُواْ بِهِ فَلَعْنَةُ اللَّه عَلَى الْكَافِرِينَ * بِئْسَمَا اشْتَرَوْاْ بِهِ أَنفُسَهُمْ أَن يَكْفُرُواْ بِمَا أنَزَلَ اللّهُ بَغْياً أَن يُنَزِّلُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ عَلَى مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ فَبَآؤُواْ بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ مُّهِينٌ
“Қачонки уларга Аллоҳнинг ҳузуридан ўзларида бор нарсани (Тавротни) тасдиқ этувчи китоб келганда — ҳолбуки, илгари кофирларга қарши ўша китобдан ёрдам кутардилар — бас, қачонки уларга ўзлари билган нарса келганда унга кофир бўлдилар. Кофирларга Аллоҳнинг лаънати бўлгай. Аллоҳ бандаларидан хоҳлаган зотга ўз фазлу карами билан (ваҳий) юборишига (улар-яҳудийлар) қарши чиқиб, Аллоҳ нозил қилган нарсага кофир бўлишлари сабабли улар ўзларини энг ярамас нарсага сотдилар. Бас, ғазаб устига ғазаб билан қайтдилар. Кофирлар учун хор қилувчи азоб бордир”. (Бақара. 89-90)
4-Уларнинг аҳдларга нисбатан муносабатлари – доим уларни бузиш, амал қилмаслик бўлган. Қачон Аллоҳ улардан бир аҳд олса, уни бузишган. Аллоҳ улардан Тавротдаги буйруқларни бажариш хусусида аҳд олди. Улар бош тортишди. Шунда Аллоҳ уларни аламли азоб билан қўрқитди. Устларига тоғни кўтариб, ташлаб юборишини айтди. Шундан кейин аҳдга рози бўлишди. Лекин кейин яна бош тортишди. Чунки аҳдни бузиш, уни бажаришдан бош тортиш уларнинг қон-қонига сингиб кетганди.
وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُواْ مَا آتَيْنَاكُم بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُواْ مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ * ثُمَّ تَوَلَّيْتُم مِّن بَعْدِ ذَلِكَ فَلَوْلاَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَكُنتُم مِّنَ الْخَاسِرِينَ * وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَواْ مِنكُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُونُواْ قِرَدَةً خَاسِئِينَ * فَجَعَلْنَاهَا نَكَالاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ
“Эсланг (эй Бану Исроил), Биз аҳду паймонингизни олган эдик ва устингизда Тур тоғини кўтариб туриб, “Келтирган нарсамизни (Тавротни) маҳкам ушланг ва ундаги бор нарсани ёдингизда тутинг — шояд тақво эгаларидан бўлсангиз”, деган эдик. Кейин — ўша аҳду паймондан кейин юз ўгирдингиз. Агар сизларга Аллоҳнинг фазлу карами бўлмаганда эди, зиён кўргувчилардан бўлиб қолар эдингиз. Орангиздан шанба кунида ҳаддан ошган кимсаларни билдингиз. Бас, Биз уларга: “Бадбахт маймунларга айланингиз”, дедик. Биз бу уқубатни ўша вақт ва кейинги даврлар учун ибрат, тақволи кишилар учун мавъиза (насиҳат) қилдик”. (Бақара. 63-66)
5-Аллоҳнинг буйруғини бажаришга муносабатлари доим иккиланиш, баҳона излаш, найранг ишлатиш ва таъвил қилиш бўлган. Шанба куни ов қилишдан қайтарилган эдилар. Лекин улар худди шу шанба куни балиқлар кўп бўлгани учун, тўрлар ташлаб, ариқлар кавлашиб қўйишарди. Якшанба куни эса ўша илинган балиқларни овлашарди. Ҳақиқий ов шанба куни бўлганини ўзлари жуда яхши билишсада, биз шанба куни эмас, якшанбу куни ов қилдик, деб Аллоҳнинг буйруғига алдов-баҳона топишир эди.
وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَواْ مِنكُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُونُواْ قِرَدَةً خَاسِئِينَ
“Орангиздан шанба кунида ҳаддан ошган кимсаларни билдингиз. Бас, Биз уларга: “Бадбахт маймунларга айланингиз”, дедик”. (Бақара. 65)
لَعَنَ اللهُ اليَهُودَ، حَرَّمَ اللهُ عَلَيْهِمْ الشُّحُومَ فَجَمَلُوهَا وَبَاعُوهَا وَأَكَلُوا ثَمَنَهَا
“Аллоҳ яҳудларни лаънат қилсин. Аллоҳ уларга ёғларни ҳаром қилди. Улар бўлса, ўша ҳаром қилинган ёғларга безак бериб сотишиб, пулини едилар”. Бухорий ва Муслим ривояти.
Уларга ёғлар ҳаром қилинган эди. Улар ҳийла ишлатиб, уни ейишдан бошқа нарсага, ёритиш, кемаларни бўяш каби ишларга ишлатдилар.
Улар бир одамни ўлдирдилар. Кейин ҳар бири мен қотил эмасман, деб туриб олди. Шунда Аллоҳ уларга бир сигир сўйиб, ўликни ўшанинг бир қисми билан урсалар, у тирилиб, ўз қотилини айтиб беришини билдирди. Лекин улар шу буйруқнинг бажарилишини мумкин қадар кечиктириш мақсадида ҳар хил саволлар, изоҳ талаб қилишлар билан бу ишни пайсалга солдилар. Охири ортиқча изоҳ талаб қилишга ўрин қолмагач, ўта оғирлашиб кетган бу буйруқни бажардилар.
وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَذْبَحُواْ بَقَرَةً قَالُواْ أَتَتَّخِذُنَا هُزُواً قَالَ أَعُوذُ بِاللّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْجَاهِلِينَ * قَالُواْ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّن لّنَا مَا هِيَ قَالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّهَا بَقَرَةٌ لاَّ فَارِضٌ وَلاَ بِكْرٌ عَوَانٌ بَيْنَ ذَلِكَ فَافْعَلُواْ مَا تُؤْمَرونَ * قَالُواْ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّن لَّنَا مَا لَوْنُهَا قَالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاء فَاقِـعٌ لَّوْنُهَا تَسُرُّ النَّاظِرِينَ * قَالُواْ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّن لَّنَا مَا هِيَ إِنَّ البَقَرَ تَشَابَهَ عَلَيْنَا وَإِنَّا إِن شَاء اللَّهُ لَمُهْتَدُونَ * قَالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّهَا بَقَرَةٌ لاَّ ذَلُولٌ تُثِيرُ الأَرْضَ وَلاَ تَسْقِي الْحَرْثَ مُسَلَّمَةٌ لاَّ شِيَةَ فِيهَا قَالُواْ الآنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوهَا وَمَا كَادُواْ يَفْعَلُونَ
Эсланг! Мусо ўз қавмига: “Аллоҳ бир сигир сўйишларингни буюрди”, деганида, улар: “Устимиздан куляпсанми?” дедилар. (Мусо) деди: “Ундай жоҳиллардан бўлиб қолишдан Аллоҳ паноҳ беришини сўрайман”. Улар дедилар: “Парвардигорингга дуо қил, унинг қандайлигини баён қилсин”. (Мусо) деди: “У Зотнинг айтишича, у қари ҳам, ёш ғунажин ҳам бўлмаган ўрта бир сигирдир. Энди фармонни адо этинглар”. Улар дедилар: “Парвардигорингга дуо қил. Унинг рангини баён қилсин”. (Мусо) айтди: “У Зотнинг айтишича, у очиқ-малларанг сигир бўлиб, кўрганларнинг кўнгли чоғ бўлади”. Улар айтдилар: “Парвардигорингга дуо қил, унинг қандайлигини баён қилсин, бу мол бизга иштибоҳли бўлиб қолди. Ин ша Аллоҳ, энди йўлимизни топиб оламиз”. (Мусо) айтди: “У Зотнинг айтишича, у шундай сигирки, хор бўлиб ер ҳайдамайди, у билан (сув ташиб) экин суғормайдилар, айбу нуқсонсиз, унда ўз рангидан бошқа ранг-бўёқ ҳам йўқ”. Улар: “Энди ҳақиқатни айтдинг”, дедилар-да, узоқ машаққатлар чекиб (ўша айтилган сифатларга эга бўлган сигирни топиб) сўйдилар. Сал бўлмаса қилмас эдилар”. (Бақара. 67-71)
Мақоланинг келгуси сонида ҳам, яҳудийларнинг тубанликлари, жирканчликлари каби сифатларини баён қилишда давом этамиз.
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Муслим
17.12.2017й.
