بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Мусулмоннинг ғайримусулмондан фарқи

Мусулмон кишини ғайримусулмондан фарқланиб турадиган жуда кўп жиҳатлари бор. Мусулмон одам бу дунё ҳаётини тушуниши, дунёқараши, сақофати, яшаш тарзи ва бошқа жиҳатлардан ғайримусулмон одамдан ажралиб туради. Лекин энг асосий фарқ борки, у воқеликда мусулмонни ғайримусулмондан яққол ажратиб кўрсатади. Бу эса, мусулмоннинг ўз муаммоларига Шариатдан ечим олишидир. Масалан, мусулмон билан ғайримусулмонни олдига чўчқа гўшти қўйилиб, уни ейиш таклиф қилинди. Ғайримусулмон одам ақлий ёки илмий ёки яна бошқа қандайдир далилларга таяниб уни истеъмол қилиши мумкин ёки аксинча, худди шу сабабларга кўра истеъмол қилмаслиги мумкин. Яъни нима бўлганда ҳам ҳукмни Шариатдан олмайди. Мусулмон одам эса, шаръий ҳукмга боғланган ҳолда уни истеъмол қилмайди. Яъни чўчқа гўштини истеъмол қилишнинг ҳаромлиги тўғрисидаги шаръий ҳукмни билганидан сўнг бу амални тарк қилади. У ҳукмни фақат Шариатдан олади, бошқа ҳар қандай манбани инкор қилади, у хоҳ ақл бўлсин, хоҳ профессор олимнинг илмий иши бўлсин, хоҳ ҳокимнинг буйруғи бўлсин, фарқи йўқ. Мусулмон учун Шариатдан бошқа нарсадан ҳукм олиш қатъиян ҳаромдир.

Ғайримусулмон қандай ақидада бўлишидан қатъий назар, ўзининг ботил эътиқодига кўра ўз манфаатига мувофиқ бўлган ёки нафсига тўғри келган ечимни олиб кетаверади. У бу борада ўзини ихтиёрли ҳисоблайди. Лекин мусулмон одам нафсига тўғри келадими ёки йўқми, манфаатига мувофиқми ёки зидми, булардан қатъий назар, шаръий ҳукмга бўйсуниши вожибдир. У бу борада ихтиёрли эмас. Мусулмон учун амаллар ўлчови фақат ҳалол-ҳаром бўлиши шарт, фойда-зарар ёки яна бошқача ўлчовлар амаллар учун ўлчов бўла олмайди.    

Яна бир эътиборли жиҳати шуки, мусулмон нафақат шаръий ҳукмга мурожаат қилиши, балки чиқарилган ҳукмдан ҳатто қалбида ҳам норози бўлмаслиги лозим. Акс ҳолда у мўмин бўла олмайди. Аллоҳ Таоло айтади:

فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا

– “Йўқ, Парвардигорингизга қасамки, то улар ўз ўрталарида чиққан келишмовчиликларда сизни ҳакам қилмагунларича ва кейин сиз чиқарган ҳукмдан дилларида ҳеч қандай танглик топмай, тўла таслим бўлмагунларича-бўйинсунмагунларича зинҳор мўмин бўла олмайдилар”.         (Нисо:65)

Демак, мусулмон киши ўз амалларида Шариатни маҳкам ушлаши ва унга тўла таслим бўлиши шарт. Ғайримусулмоннинг ўзи хоҳлаган манбадан ўзи хоҳлаган ечимни олиб кетаверишига ажабланмаймиз, лекин мусулмон одамнинг бундай қилиши энг камида афсусланарли ҳолатдир. Бундай ҳолат бўлмаслиги учун ҳар бир ўзини мусулмон, деб ҳисоблаган инсон Исломнинг асл моҳиятини, бу буюк динни нозил қилган Аллоҳ Таолонинг Ўзига иймон келтирган бандаларидан нималарни талаб қилгани тўғрисида чуқур мулоҳаза юритиши лозим.

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Фаррух

25.03.2019й.