بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

Аллоҳга яқин бўлишда мандубларнинг ўрни

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَاناً وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ

 “Албатта, Аллоҳ зикр қилинганда, қалблари титрагувчи, оятлари тиловат этилганда, иймонларини зиёда қилгувчи ва Роббисига таваккул қилгувчиларгина мўминлардир”.     (Анфол. 2)

Бугунги кунимизга назар ташлар эканмиз,  инсоният ҳар соҳада муаммолар гирдобига шўнғиб бормоқда. Қайси соҳага қўл уришингиздан қатъий назар инсоний, маънавий, рухий, ахлоқий қадриятлар ўрнини  фақат манфаатдорлик қийматини асосий  мезон булиб бораётганини гувохи бўласиз. Бунинг асл сабаблари қаерда эканлигига назар ташласангиз  мусулмонлар ўзлигини унутганлиги, яьни иймон келтирган ақидасидан келиб чиққан, Исломий тузумлари  ўрнига манфаатдорлик асосидаги капитализм тузумини юртларимизга кириб келганлигидадир. Шундай экан, яна ўзлигимизга қайтишимиз учун ягона йул  1300 йил давомида дунё цивилизациясини бошқариб келган, бутун дунёда ўз мавқейига эга бўлиб, шу дунёда азиз ва мукаррам бўлиб яшаган, ҳамда охират саодатига эга бўлишлигини кафолатлаган Исломий жамиятни барпо қилишлигимиз билан етамиз.

Ушбу жамиятни барпо қилиш учун қилинадиган харакат, модомики, шариатни хаётга жорий қилиш учун бўлар экан, ушбу ишга қилинадиган харакат ҳам, шариат чегарасида юриш билан бўлади. Яъни жамиятни хақиқий адолат ўрнатувчи Исломий бўлишига харакат қиламан, деган мусулмон аввало ўзи шахсий хаётида шариат хукмларига амал қилиб бориши зарур бўлади. Шариат хукмларига амал қилиш эса, мусулмон банданинг фарз, вожиб ва булардан ташқари суннат, нафл амалларни биргаликда қилиб бориши билан бўлади.

Фарз амаллар билан бирга нафлларни қилиб бориш мусулмон банда учун жуда муҳим иш хисобланади. Фарз ва вожиблар ажратиш осон, оз кўринишда, лекин нафллар жуда кўп ва уларни сон саноқсиз, дейиш мумкин. Мусулмон банда ҳар қандай яхши амални, яхши ният билан ибодат даражасига олиб чиқиши мумкин.

 Хозир биз нафл амаллар, яхши амалларни санаб ўтмоқчи эмасмиз, балки биргина оят билан, мусулмонлар бутун хаётларида ва охират ховлисида ютуққа эришувчилардан бўлишларини башоратини берувчи оят билан мақоламизни якунлаймиз.

التَّائِبُونَ الْعَابِدُونَ الْحَامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّاهُونَ عَنْ الْمُنكَرِ وَالْحَافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ وَبَشِّرْ الْمُؤْمِنِينَ

– “Улар (Аллоҳнинг розилигига эришган, ютуққа эришганлар) тавба қилгувчилар, (Оллоҳнинг Ўзигагина) ибодат қилгувчилар, шукр қилгувчилар, рўза тутгувчилар, рукуъ-сажда қилгувчилар, яхшиликка буюргувчилар, ёмонликдан тўхтатгувчилар ва Оллоҳ белгилаб қўйган қонун-қоидаларга доимий риоя қилгувчи (мўминлар)дир”.   (Тавба. 112)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси Зайниддин

27.09.2014й.