Дунё карвонидан ортда қолган халқ

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Биз ўзимизни алдашни хоҳлаймиз. Бизни алдашларини хоҳлаймиз. Чунки ҳақиқатдан қўрқамиз. Ҳақиқатни англайдиган тушунчаларни зўр бериб зеҳнимиздан қувишга ҳаракат қиламиз. Чунки ҳақиқат аччиқ, бизга ширин ёлғон ёқади. Майли у хорликка, тубанликка етакласин, фақат буни бизга ёқадиган тарзда ширин ёлғон билан амалга оширсин. Шунда биз рози бўламиз, унинг оқибатидан қатъий назар ёлғонни хурсандлик билан қабул қиламиз. Майли, биз хорларча яшайлик, аммо буни бизга гўзал сувратда бахт, деб тасвирласалар кўнамиз. Бизга тубан ҳаётни ривожланиш, деб тасвирласалар хурсанд бўламиз. Қулларча меҳнатимизни қадрламай, арзимаган ҳақни бошимизга ургудек қилиб беришларини ғамхўрлик, деб алдасалар бошимиз осмонга етади. Фарзандларимизни худди ўзимиз каби саводсиз, манқурттабиат қилиб, ёлғонсеварлик руҳида тарбиялашларини илм-маърифат чўққиси, деб алдасалар фахрланамиз. Чет элларда қуллик қилиш имконияти насиб қилганидан фахрланиб гапирган фарзандларимизни сўзлари қалбларимизга ўзгача шукуҳ бағишлайди. Ҳа… Биз ширин ёлғон гадосимиз. У ҳаётимиз мазмуни.

Бу бугунги ҳақиқий ҳолатимиз. Биз шундай яшаяпмиз. Ўзимизни ҳеч кимдан кам бўлмагандай тутиб, дунё карвонида тенглар билан тенг қадам ташлаяпмиз, деб ўзимизни зўр бериб ишонтириб яшаяпмиз. Аммо… Дунё карвони аллақачонлар биздан ўзиб кетганини, биз унинг ортида қолиб адашиб, тентираб юрганимизга ишонишни хоҳламаймиз. Чунки бу ҳақиқат. Ҳақиқат эса, бизга керак эмас. Биз ундан қўрқамиз. Аждодларимиз дунё карвонига ўн тўрт аср етакчилик қилганини тан олишга қўрқамиз. Дунёнинг илм-фан, маданияти, тараққиётининг тамал тошини айнан бизнинг аждодларимиз қўйгани асл ҳақиқат эканига ўзимизни ишонмасликка мажбурлаймиз. Ҳазоратимиз дунёда тенгги йўқлигини дунё тан олса-да, бизни тан олгимиз келмайди. Нега шундай? Нима учун биз ўзимизни алдаймиз? Бизни алдашларини хоҳлаймиз?

Чунки биз ўзлигимизни унутган халқмиз. Ҳаётда борлигимизнинг асл ҳақиқати, мазмунини англатувчи тушунчалардан воз кечганмиз. Яратувчини бизни яратганлигини эътироф этсак-да, унинг яратилишимиз моҳиятини англатувчи, ҳаётимизни тўғри тартиблаштирувчи қонунларини ҳаётимиздан чиқариб ташладик. Уларга амал қилиш биз учун оғир ишдек кўриниб қолди. Чунки зеҳнларимизни ширин ёлғонларни ваъда қилиб, кўзларимизни ҳақиқатдан усталик билан тўсувчи демократиянинг ботил тушунчаларига очдик. Унинг алдовлари бизга ёқиб, ҳаётимизда тобора чуқурроқ илдиз отишига рози бўла бошладик. Унинг асл мақсадини англамай, жон-жаҳдимиз билан унга талпина бошладик. Оқибатда, ҳақ билан ботилни ажрата олмай, залолатни ўзимиз учун тўғри йўл, деб ишонтирдик. Ҳа… Биз бунга ишонишда давом этмоқдамиз.

Аммо бугун асл ҳақиқатни англаб етиш вақти келди. Бизни алдашларига чек қўйиш вақти етди. Агар ўзлигимизни англаб, ҳаётимизга уйғоқлик билан назар ташламас эканмиз, келажак авлодларимиз тавқи лаънатига дучор бўламиз. Чунки бугун ўзимизни алдашимиз аслида келажагимизга болта уришдир. Шунинг учун вақт борида эртанги кун пушаймонлигидан ўзимизни қутқарайлик, ўзлигимизни тўғри англатувчи Исломга қайтайлик. Уни ҳаётимизга қайтарайлик. Шундагина ҳақиқатга тик боқиб, зулмга рози бўлмай, дунё карвонининг ортида эмас, унга етакчи бўлишга интиламиз. Шундагина ҳар қандай ботил ақида ўзининг ёлғонга йўғрилган бузуқ тушунчаларини зеҳнимизга кирита олмайди, чунки уни мустаҳкам қўрғон бўлган Ислом ҳимоялайди. Шундагина бу дунё ҳақиқатини англаб етамиз. Акс ҳолда дунё карвонининг ортида ўзини “бахтиёр” ҳис қилган, хорлик, тубанликка мубтало халқ бўлиб қолаверамиз.

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Салоҳиддин

02.11.2019й