Ислом ақлий, руҳий ҳамда сиёсий ақидадир
Ислом ақлий, руҳий ҳамда сиёсий ақидадир
8-қисм
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم
Макка фатҳ қилиниши арафасида саҳобий Ҳотиб ибн Абу Балтаа р.а. Қурайшга, уларни Набий (с.а.в.) нинг уларга қарши жанг қилмоқчи эканликларидан огоҳлантириб, мактуб юборди. Аллоҳ Таоло бу нарсани Ўз Пайғамбарига ваҳий орқали маълум қилди ва бу иш фош бўлди. Шунда Ҳотиб агар мусулмонлар мағлуб бўлса, Маккада ўзи учун бир ҳимоячи бўлишини истаганини, чунки Маккада унинг қариндош-уруғлари ва ҳимоячилари йўқлигини айтиб узр сўради. Бу ҳолни кўрган Умар ибн Ҳаттоб: «Ё Расулаллоҳ, рухсат беринг, бу мунофиқнинг бошини танасидан жудо қилай», деганида, Набий (с.а.в.) кўнмадилар. Унинг рост сўзлаётганини ҳамда Исломдан чиқмаганини айтдилар ва: «Эҳтимол Аллоҳ Бадр аҳлига хабар бериб хоҳлаган ишни қилинглар, зеро, Мен сизларни мағфират қилдим, дегандир», дедилар.
Бу ҳодиса мусулмонларга номуносиб эканлигига ишора ва шу билан бирга бу нарса шу ишни қилувчини кофирга чиқариш ҳам эмас. Лекин у Аллоҳ билан боғланишдаги заифлик ҳолатларидан биридир. Шунинг учун бу ҳодиса хусусида иймоннинг мана шу маъносини, яъни Аллоҳ билан доимий боғланиш ва Унинг муроқабасида бўлиш (яъни қалби билан Аллоҳ Таолога қараб туриш ва Аллоҳ мени кўриб турибди, деб ҳисоблаш)ни таъкидлаш учун Қуръони Карим нозил бўлди.
Аллоҳ Таоло деди:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاء تُلْقُونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَاءكُم مِّنَ الْحَقِّ
– “Эй мўминлар, Менинг душманим ва сизларнинг душманларингиз (бўлган мушриклар)ни дўст тутманглар! Сизлар уларга дўстлик (ҳақида хат-хабар) юборасизлар, ҳолбуки улар, сизларга келган Ҳақ (дин ва Қуръон)га кофир бўлгандирлар!” (Мумтахина:1)
Аллоҳ куфр ва унинг аҳлига нисбатан очиқ душманлик ва безор бўлиш ҳолатини эгаллашга буюрди:
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَاء مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاء أَبَداً
– “Сизлар учун Иброҳим ва у билан бирга иймон келтирган (уларнинг кофирларга қилган муносабатларида) гўзал намуна бордир. Эсланг, улар ўз қавмларига: “Дарҳақиқат, биз сизлардан ва сизлар Аллоҳни қўйиб ибодат қилаётган бутларингиздан безормиз. Биз сизлар (ишониб ибодат қилаётган бут-санамлар)ни инкор этдик. Токи сизлар ёлғиз Аллоҳга иймон келтиргунларингизча сизлар билан бизнинг ўртамизда мангу адоват ва ёмон кўриш зоҳирдир”, дедилар”. (Мумтахина:4)
Аммо даъватчилар қўрқаётган ёки умид боғлаётган нарсага келсак, унинг йўли Исломни нотўғри талқин этиш, ўзгартириш ва маъсият (осий бўлиш) эмас, балки унинг йўли сабот-матонат, Аллоҳга таваккул қилиш ва Унинг Ўзинигина дўст тутишдир:
اللّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُواْ
– “Аллоҳ мўминларнинг дўстидир”. (Бақара:257)
وَمَن يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ |
أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ
– “Аллоҳ Ўз бандасига (яъни уни барча бало-қазодан асраш учун) етарли эмасми!” (Зумар:36)
Ал-Ваъй журналидан фойдаланилди
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси.
19.07.2019й
