Мусибатли кунларда ҳақиқий иймон эгаларигина собит бўлади

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Бутун оламлар Роббиси бўлган Аллоҳ Субҳанаҳу Ўз каломининг учдан бир қисмида ўтган пайғамбарлар қиссаларини баён қилди. Ушбу қиссаларни фақат ўқиб, тиловат қилиш учун эмас, балки ҳар бир иймон эгалари ибрат олишлари учун нозил қилди. Барчамизга аёнки, Ислом ва куфр жанги то Қиёмат кунига қадар давом этади. Бу ҳақда Аллоҳ Таоло Ўз каломида бандаларини огоҳ қилиб шундай дейди:

وَلا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا

– “Улар имкон топсалар, то динингиздан қайтармагунларича сизлар билан жанг қилаверадилар”.                                                              (Бақара:217)

Яна айтади:

وَلَنْ تَرْضَى عَنْكَ الْيَهُودُ وَلا النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ

– “Яҳудий ва насронийлар, то уларнинг динларига кирмагунингизгача, cиздан сира рози бўлмайдилар”.                                                       (Бақара:120)

Ушбу каломда бир юз ўттиз икки марта зикр қилинган қиссалардан бири Мусо а.с. қиссаси бўлиб, у инсон ўз умрининг асосий қисмини куфр, ширк каби Аллоҳнинг ғазабини келтирадиган нобакорликларга қарши курашга бағишлади. Мусо а.с. ўз замонасининг энг жирканч инсонларидан бири бўлган Фиръавнни ҳақиқат йўлига даъват қилди. Маълумки, Аллоҳ Таоло ҳар бир элчисини унинг Пайғамбар эканлигини тасдиқловчи ҳужжат, яъни мўъжиза билан юборган. Шу жумладан, Мусо а.с. га ҳам асони мўъжиза қилиб берди. Фиръавн Мусо а.с. дан Пайғамбарлигига далил талаб қилди. Шу дамда Мусо а.с. ҳассасини ташлади, ҳасса илонга айланди. Буни кўрган Фиръавн зўр сеҳрку, дея ўз сеҳргарларини Мусо а.с. га қарши сеҳр кўрсатиш учун бир майдонга йиғди. Сеҳргарлар Фиръавнга юзланиб айтдиларки, агар биз ўз сеҳримиз билан Мусо а.с. ни сеҳрини енгсак, биз айтган нарсаларни берасанми, дедилар. Шунда Фиръавн уларга қарата айтдики, агар сизлар Мусо а.с. нинг сеҳридан устун сеҳрни кўрсатсанглар, менинг яқин одамларимдан бўласизлар. Аллоҳ Таоло Фиръавн ва сеҳргарлар ўртасида бўлиб ўтган ушбу келишувни Ўз каломида шундай баён қилади:

113- وَجَاء السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالْواْ إِنَّ لَنَا لأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ 114- قَالَ نَعَمْ وَإَنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ

– “(Шундан кейин) сеҳргарлар Фиръавн олдига келишиб: “Агар биз ғолиб бўлсак, албатта (катта) мукофот (берурсан)”, дейишди.  У: “Ҳа, (агар ғолиб бўлсангизлар), албатта сизлар менинг яқинларимдан бўлурсизлар” – деди”.  (Аъроф:113,114)

Бундай ваъдалар ҳар бир замонда бериладиган ваъдалар бўлиб, ушбу даъватга қуллуқ қиладиганлар ҳамиша топилади. Сабаби, подшо ўзига яқин кишиларга кўп имтиёзлар беришини ҳис қилган ҳолда нафсининг амрига бўйсунадилар. Сеҳргарлар билан Фиръавн ўртасидаги шартнома имзолангач, улар ўзларидаги энг ноёб жодуларини кўрсата бошладилар. Улар ўзларидаги бор қобилиятларини катта оломон кўз ўнгида намоён қилишни бошладилар. Шаҳар четидаги бир водийга тўпланган ҳалойиқ олдида минглаб сеҳргарлар қўлларидаги таёқча ва ипларини ташлаганларида бутун водий устма-уст мингашиб-қалашиб ётган илонларга тўлиб кетди. Одамлар бу ҳолдан даҳшатга тушиб қоладилар, ҳатто Мусо а.с. ни ҳам хавотир эгаллаб олади. Улар ўз сеҳрларини тугатгач, навбат Мусо а.с. га келди. Мусо а.с. қўлидаги асосини ташлаган эди, асо аждарга айланиб, улар томонидан ташланган катта миқдордаги илон ва чаёнларни бир бошдан юта бошлади. Аллоҳ Таоло айтади:

وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَلْقِ عَصَاكَ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ

– “Биз Мусога: “Асойингни ташлагин”, деб ваҳий юбордик. Баногоҳ у (аждарга айланган ҳасса) уларнинг “уйдирма”ларини юта бошлади”.                (Аъроф:117)

Шу ўринда сиз азиз ўқувчига бир савол бермоқчиман. Мусо а.с. нинг кўрсатган мўъжизасини биринчи бўлиб ким тушунади? Ушбу вазиятни кузатаётган оддий халқми ёки Фиръавнми? Ёки сеҳрнинг устаси бўлган сеҳргарлар жамоасими? Албатта, сеҳр соҳасининг билимдони бўлган энг зўр сеҳргарлар жамоаси тушунади. Чунки ҳар бир соҳанинг ўз мутахассислари бўлиб, улар ушбу соҳанинг нозик ва ҳеч ким билмайдиган жиҳатларини ҳам тушунадилар. Шунга кўра, сеҳр соҳасининг усталари бўлган сеҳргарлар ҳам Аллоҳнинг ҳақ Пайғамбари томонидан кўрсатилган мўъжизани англадилар ҳамда шу заҳоти унга иймон келтирдилар.

Эътиборли жиҳатларидан бири шуки, шу вақтгача бу сеҳргарлар Фиръавнни “худо” деб билар эдилар. Аммо улар илоҳий куч-қудратни кўрганлари заҳоти иймонга келиб, сохта худодан бўлган қўрқувлари қалбларидан чиқиб кетди ва ҳақиқий Яратувчини танидилар. Бу ҳолатни кўрган Фиръавн, бугунги кундаги тоғутлар каби уларга дағдаға қила бошлади. Аллоҳ Таоло малъун золимнинг сўзларини Фиръавн тилидан шундай баён қилади:

قَالَ فِرْعَوْنُ آمَنتُم بِهِ قَبْلَ أَن آذَنَ لَكُمْ إِنَّ هَـذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوهُ فِي الْمَدِينَةِ لِتُخْرِجُواْ مِنْهَا أَهْلَهَا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ لأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلاَفٍ ثُمَّ لأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ 

– “Фиръавн айтди: “Мен изн бермай туриб унга иймон келтирдингизми?! Шубҳасиз, бу (қилмишингиз) ушбу шаҳардан унинг аҳолисини чиқариш учун қилган макрингиздир. Энди яқинда билурсиз – албатта оёқ-қўлларингизни қарама-қаршисига (ўнг қўл, чап оёғингизни) кесурман, сўнгра сизларнинг барчангизни дорга осурман”.                                                      (Аъроф:123,124)

Аммо ҳақиқий мўъжизани кўрган сеҳргарлар иймонларидан қайтмадилар. Фиръавннинг бу сўзларини эшитган сеҳргарларнинг иймонлари янада зиёда бўла бошлади ва айтдиларки:

قَالُواْ إِنَّا إِلَى رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ وَمَا تَنقِمُ مِنَّا إِلاَّ أَنْ آمَنَّا بِآيَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءتْنَا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْراً وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِين

– “Улар дедилар: “Албатта бизлар Парвардигоримизга қайтгувчимиз (бас, сен бизни ўлим билан қўрқита олмайсан). Сен биздан фақатгина Парвардигоримизнинг оятлари келганда уларга иймон келтирганимиз учунгина ўч олмоқдасан. Парвардигоро, устимиздан сабру тоқатни ёғдиргайсан ва бизларни фақат мусулмон бўлган ҳолимизда ўлдиргайсан!”    (Аъроф:125,126)

Улар ҳақиқий Илоҳни танидилар ҳамда Аллоҳдан бўлган қўрқувлари устун бўлди. Улар қисқа муддат ичида қабул қилган ақлий иймонлари ўз кучини кўрсатди. Яъни инсоният кўтара олмайдиган қийноқларга солинганда ҳам улар ўз иймонларини сақлай олдилар. Сеҳр аҳлларининг ушбу сўзларида сизу бизлар учун катта ибрат бордирки, иймонимиз туфайли келадиган ҳар қандай мусибатлар қаршисида собитлик билан мағрур туриб, бўйин эгмасликка ундайди. Бугунги кунда иймонлар синалмоқда, ҳақ билан ботил ажрала бошлади. Сизнинг иймонингиз демократия билан ниқобланган куфрдан жирканиб, Исломий ҳаётга интиляптими, демак, сиз иймон ҳароратини ҳис қила бошлабсиз. Шуни унутмангки, иймоннинг нархи йўқ, бебаҳо неъмат бўлиб, буни асло қўлдан бой берманг!

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Зайниддин

28.12.2020й

+4

0