Журъат, шижоат мўминнинг сифати бўлиб, қўрқоқлик мўминга бегонадир
Журъат, шижоат мўминнинг сифати бўлиб, қўрқоқлик мўминга бегонадир
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم
Бугунги умматда етишмаётган ушбу икки сифат – журъат ва шижоатни йўқолиб боришининг асл сабабларидан бири, ақидамиздан, аждодларимиз тарихидан узоқлаша борганимиздир. Умматга ёпишиб олган қўрқоқлик касали журъат, шижоатнинг зидди бўлиб, ундан тез орада қутулмас эканмиз, ўзлигимизга, азизлигимизга қайтишимиз биздан узоқлашаверади. Шунинг учун мусулмонларга бундай ёмон иллат, яъни инсонлардан, улар ишлаб чиққан тузумлардан бўлган қўрқув мусулмон кишисини қалбидан жой олиши асло жоиз эмас. Иймон эгаларидаги ҳақиқий қўрқув фақат Аллоҳ Таолодан бўлиши кераклигини Ўз каломида шундай баён қилади:
أَتَخْشَوْنَهُمْ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنتُمْ مُؤْمِنِينَ
– “Улардан қўрқасизларми?! Агар ҳақиқий мўмин бўлсанглар, қўрқишингизга лойиқроқ Зот Аллоҳку ахир?!” (Тавба:13)
Ушбу масалага кенгроқ ёндашадиган бўлсак, ушбу журъатни, шижоатни йўқолиб боришининг асл сабаби, биз уммат вакиллари Ислом сақофатидан, тарихидан, қонунларидан узоқлашдик, натижада уммат ортга қадам ташлади, тубанлашди, бир сўз билан айтсак, устимизга зулм, таъқибларни юклаб олдик. Шунингдек, бутун инсоният учун етакчи бўлган Ислом мафкурасидан узоқлашганимиз ҳамда мусулмонларга ёт бўлган ўзга мафкураларга кўр-кўрона эргашганимиз бўлди.
Шу ўринда яна бир нозик жиҳат борки, ғанимларимизни ўз моддий қувватларига суяниб қилаётган зулмлари, яъни жасадларимизга азоб бериши, ҳибс қилиши, юртларимиздан қувиши ва бошқа адолатсизликлари ўз ақидасига маҳкам ёпишган мўминни ҳеч қачон буткул синдира олмаслигини унутдик. Қачонки қалб ақидага иймон келтирар экан, унга дунёнинг сабабларидан бирон сабаб ўз таъсирини ўтказа олмайди. Мўмин ўз ақидасида сабот билан турар экан, уни ҳеч бир куч енга олмайди.
وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ
– “Ҳолбуки, куч-қудрат Аллоҳники, Унинг пайғамбариники ва мўминларникидир…” (Мунофиқун:8)
Ислом кишиси асрлар давомида инсоният зеҳнида ер юзидаги бирор қувват уни енга олмайдиган, мағлуб қилолмайдиган, саботли, тоғдек мустаҳкам ирода эгаси, деган тасаввур пайдо қилди. Мусулмонларни бу мавқега етаклаб келган нарса буюк Роббиларининг ҳақ ваъдаларига сўзсиз ишонч ва шу ишонч асосидаги амал эди. Яъни Ўз ишига ғолиб бўлган Аллоҳ бандалари устидан Ўз ҳукмини ўтказувчи куч-қудрат Эгаси, дея иймон келтириб, Унинг барча буйруқларига сўзсиз итоат қилган эдилар.
Хулоса ўрнида айтамизки, ажал ҳам, ризқ ҳам, барча куч-қудрат ҳам Аллоҳнинг қўлидадир. У бизга нимани тақдир қилиб ёзган бўлса, шу нарса бўлади, бундан зиёди бўлмайди. Шундай экан, журъат ва шижоат умрни қисқартирмайди, қўрқоқлик эса, умрни узайтирмайди. Ушбу шиор бу умматга қайтар экан, яна ўз азизлигини, дунё саҳнасидаги ўз мавқеини тиклайди, ин ша Аллоҳ!
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Зайниддин
07.10.2019й
