Ким уни покласа, батаҳқиқ нажот топибди!

-1-

Шариатни ушлашга шошилиш.

بسم الله الرحمن الرحيم

Аллоҳ Таоло барча умматлар-халқлар орасида адолат машъаласини баланд кўтариш ҳамда Исломни бутун оламга ёйишдек шарафли вазифани ишониб топширган мусулмон умматининг ўз Исломига қайтиш фурсати етиб келди. Мусулмонлар Аллоҳнинг китобини маҳкам ушлаш, унинг ҳукмларини бажариш ҳамда Пайғамбар с.а.в. нинг суннатларига риоя этиш билан узоқ замонлар азиз ва қудратли бўлиб, халқлар ва миллатларга етакчилик қилиб келдилар.

Ушбу азизликнинг сабабларига тўхталсак, аввалдаги мусулмонлар исломий эътиқодга диққатли бўлиб, уни ҳал қилувчи нуқта деб қабул қилишар, уни ҳимоя этишни ҳаёт-мамот масаласи деб билиб, ўз динларининг ҳукмларини маҳкам ушлашар, турмуш тарзларини шу асосга қуриб,  бу йўлда ҳаётларини фидо қилишар эди. Уммат Қуръон ва Суннатдан четлаша бошлагач, уларни хорлик қамраб олди, заифлашди, дўст-душманни фарқлай олмай қолди.  Қадимги халқлар ва миллатларнинг бошига тушган фалокатлар, фитнали даврлар бизнинг ҳам бошимизга тушди.

Пайғамбар с.а.в. дедилар:

«بَادِرُوا بِالأَعْمَالِ فِتَنًا كَقِطَعِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ يُصْبِحُ الرَّجُلُ مُؤْمِنًا وَيُمْسِي كَافِرًا, وَيُمْسِي مُؤْمِنًا وَيُصْبِحُ كَافِرًا يَبِيعُ دِينَهُ بِعَرَضٍ مِنْ الدُّنْيَا»

«Зулматли тун қоронғуси каби фитналар келишидан олдин амалларга шошилинглар. Бу фитнада киши мўмин ҳолда тонг оттириб, кечга бориб кофир бўлади, мўмин ҳолда кеч киритиб, тонгга бориб кофир бўлади, динини арзимас дунё молига сотиб юборади». Бу ҳадисни Муслим Абу Ҳурайрадан ривоят қилган.

Шундай оғриқли даврларни бошимиздан ўтказаётган бўлсакда, яна азизликка қайтишнинг имкониятлари бизда мавжуд. Зеро, мусулмонлар ҳалқлар ўртасида ўз мавқеларини фақат Ислом туфайлигина эгаллаганлар. Бу Умматнинг ғолиб ва музаффар бўлишининг ягона сабабчиси ҳам, азиз ва мукаррам бўлишининг бирдан-бир йўли ҳам ягона Исломдир. Биздан аввал ўтган аждодларимиз мағфират, жаннат ва солиҳ амалларга шошилганлар.

Пайғамбар с.а.в. замонида ҳам, кейинги асрларда ҳам жонларини, мол-дунёларини буюк Роббиларини йўлида инфоқ этган фидойилар уммат ичида кўп бўлган. Ушбу уммат ҳамон Роббиларига лаббай деб, Унинг розилиги йўлида жонларини фидо этишга ошиқадиган чин мўъминларни етиштириб бермоқда. Шу ўринда мозийга қайтиб, саодат даврида бўлиб ўтган воқеалардан  айримларини айтиб ўтамиз.

Жобирнинг муттафақун алайҳ ҳадисида келади:

قَالَ رَجُلٌ لِلنَّبِيِّ r يَوْمَ أُحُدٍ: أَرَأَيْتَ إِنْ قُتِلْتُ فَأَيْنَ أَنَا؟ قَالَ: فِي الْجَنَّةِ فَأَلْقَى تَمَرَاتٍ فِي يَدِهِ ثُمَّ قَاتَلَ حَتَّى قُتِ

«Уҳуд жангида бир киши Пайғамбар с.а.в. дан: «Мен ўлдирилсам қаерда бўламан?», деб сўради. У киши: «Жаннатда», деб жавоб бердилар. Ҳалиги киши қўлидаги хурмоларни отиб юбориб, то ўлдирилгунига қадар жанг қилди».

Бухорий Анас ибн Моликдан ривоят қилади:

«كُنْتُ أَسْقِي أَبَا طَلْحَةَ الأَنْصَارِيَّ وَأَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ الْجَرَّاحِ وَأُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ شَرَابًا مِنْ فَضِيخٍ وَهُوَ تَمْرٌ فَجَاءَهُمْ آتٍ فَقَالَ إِنَّ الْخَمْرَ قَدْ حُرِّمَتْ فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أَنَسُ قُمْ إِلَى هَذِهِ الْجِرَارِ فَاكْسِرْهَا قَالَ أَنَسٌ فَقُمْتُ إِلَى مِهْرَاسٍ لَنَا فَضَرَبْتُهَا بِأَسْفَلِهِ حَتَّى انْكَسَرَتْ»

«Мен Абу Талҳа Ансорий, Абу Убайда ибн Жарроҳ ва Убай ибн Каҳбга хурмо шаробидан қуйиб бериб турган эдим. Бир киши келиб, ароқ ҳаром қилинди дейиши билан Абу Талҳа: «Эй Анас, тур, анави кўзани синдир», деди. Мен туриб, ўзимизнинг бир ҳовончамизнинг остига урган эдим, у синди».

Бухорий Оиша р.а дан ривоят қилади:

«يَرْحَمُ اللَّهُ نِسَاءَ الْمُهَاجِرَاتِ الْأُوَلَ, لَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ }وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُيُوبِهِنَّ{ شَقَّقْنَ مُرُوطَهُنَّ فَاخْتَمَرْنَ بِهَا»

«Дастлабки муҳожир аёлларни Аллоҳ раҳматига олсин, улар Аллоҳ Таъолонинг «Кўкракларини рўмоллари билан тўссинлар», (Нур.31) ояти нозил бўлиши билан чопонларини қирқиб, рўмол қилиб олдилар».

Ибн Жарир Абу Бурайдадан, у эса отасидан ривоят қилади: «Биз уч, тўрт киши бўлиб қумлоқда бир кўзадаги ароқни ичиб ўтирган эдик. Мен туриб Пайғамбар с.а.в. нинг олдиларига бориб, салом беришимни биламан, ароқни ҳаром қилувчи оят:

}يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالآنصَابُ وَالآزْلاَمُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ + إِنَّمَا يُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَنْ يُوقِعَ بَيْنَكُمْ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ فِي الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ وَيَصُدَّكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَعَنْ الصَّلاَةِ فَهَلْ أَنْتُمْ مُنتَهُونَ{

– „Эй мўминлар, ароқ (маст қиладиган ичкилик ичиш), қимор (ўйнаш), тиклаб қўйилган бутлар (яъни, уларга сиғиниш) ва чўплар (яъни, чўплар билан фолбинлик қилиш) шайтон амалидан бўлган ҳаром ишдир. Бас, уларнинг ҳар биридан узоқ бўлингиз, шояд нажот топсангиз! Ароқ, қимор сабабли шайтон ўрталарингизга буғзу адоват солишни ҳамда сизларни Аллоҳни зикр қилишдан ва намоз ўқишдан тўсишни истайди, холос! Энди тўхтарсизлар!“,       (Моида. 90,91)

нозил бўлди. Дарҳол дўстларимнинг олдига келиб, ҳар иккала оятни ўқиб бердим. Айримларининг қўлида шароби бўлиб, ярмини ичган, ярми эса идишда, идишлар худди туя тишламаслиги учун унинг оғзига солиб қўйиладиган нарсадек тепа лаби остида эди. Кейин улар кўзаларидаги шаробларни тўкиб юбордилар-да: «Тўхтадик, Раббимиз, тўхтадик», дейишди».

Ҳанзала ибн Абу Омир (бу зотни фаришталар ғусл қилдирганди) Уҳуд жангига чорловчи чақириқни эшитиб, шошиб чиқиб кетди-да, Уҳуд кунида шаҳид бўлди. Ибн Исҳоқнинг айтишича, Пайғамбар с.а.в.:

«إِنَّ صَاحِبَكُمْ لَتُغَسِّلُهُ الْمَلاَئِكَةُ فَاسْأَلُوا أَهْلَهُ مَا شَأْنُهُ؟»

«Мана бу дўстингларни фаришталар ғусл қилдиряпти, оиласидан сўрангларчи, нима гап экан?», дедилар. Аёлидан сўрашган эди, унинг ўша кеча куёв бўлганлиги маълум бўлди. Чақириқни эшитгач, жунуб ҳолда чиқиб кетган экан. Шунда Пайғамбар с.а.в.:

«كَذَلِكَ غَسَّلَتْهُ الْمَلاَئِكَةُ»

«Шунинг учун ҳам уни фаришталар ғусл қилдирган эканлар-да», деб қўйдилар.

Эй мўминлар, Аллоҳ вожиб қилган амалга шошилинг! Ҳеч шубҳасиз, сизни ердаги ноиби этажагини ва Ўзи рози бўлиб ато этган динда юришингиз учун имкон яратажагини Аллоҳнинг Ўзи ваъда қилган. Аллоҳ Таоло айтади:

}وَسَارِعُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِين{

– „Ва Парвардигорингиз томонидан бўлғуси мағфиратга ҳамда эни осмонлар ва ер баробарида бўлган жаннатга шошилингиз! У (жаннат) тақводор зотлар учун тайёрлаб қўйилгандир“         (Оли Имрон. 133)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Зайниддин

25.02.2017й.