Фаластин масаласи Ислом Уммати масаласидир
Фаластин масаласи Ислом Уммати масаласидир
(1)
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم
Аллоҳ Таоло:
سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ البَصِيرُ
– “Ўз бандасини кечаси Масжидул Ҳаромдан атрофини баракали қилганимиз Масжидул Ақсога мўъжизаларимизни кўрсатиш учун сайр қилдирган Зот покдир. Албатта, У ўта эшитувчидир, кўриб турувчидир”, (Исро:1)
деб, Ўз пайғамбари ﷺни Масжидул Ҳаромдан Масжидул Ақсога тунги сафарга чиқариб, уни муқаддас уйи билан бирга бир тизгинга боғлаб муборак ерга айлантиргандан бошлаб, Фаластин мусулмонлар тарихида алоҳида «дур» бўлиб келмоқда. Ҳижратнинг ўн олтинчи ойида Аллоҳ мусулмонлар юзларини иккинчи қиблалари бўлмиш Каъбаи мушаррафа сари буришга амр этишдан илгари мусулмонлар қалбларини Фаластин пойтахти Байтул Мақдисга боғлаб, уни биринчи қиблаларига айлантирган эди. Бу Фаластин Ислом салтанати остига киришидан илгари бўлиб ўтган эди. Яъни иккинчи халифа Умар ибн Хаттоб ҳижратнинг 15-йили уни фатҳ қилиб, патриарх Сафронийдан қабул қилиб олиб, унга «Умар битими» номи билан машҳур бўлган битимни беришидан илгари бўлган эди. Битимнинг матнларида у ердаги насронийларнинг талабига биноан «Бу ер (Фаластин)да яҳудий яшамаслиги шарт» эканлиги кўрсатилган эди.
Дарҳақиқат, Фаластин фатҳ қилинишидан илгари ҳам, фатҳ қилингандан кейин ҳам мусулмонлар тарихида алоҳида дур эди. Шу боис у мусулмонлар юртлари орасидаги салмоқли марказга айланди. Қачон унга бирон босқинчи тажовуз қилган бўлса – унинг тажовузи қанча узоқ давом этмасин, у ерда у албатта мажақланган. У салибчилар ва мўғул-татарлар учун қабристонга айланди. Аллоҳнинг душманлари бўлмиш яҳудийлар учун ҳам Аллоҳ изни ила шундай бўлгай. У ерда салибчилар ва мўғул-татарлар билан Ҳиттийн (583ҳ-1187м) ва Айни Жолут (658ҳ-1260м) каби ҳал қилувчи жанглар бўлган. Фаластинни соф-покиза ҳолида Ислом диёрига қайтариш учун у ерда Аллоҳнинг изни ила яҳудийлар билан яна бир қанча ҳал қилувчи жанглар бўлиб ўтади.
Фаластин масаласи халқаро жиҳатдан янги асрда, яъни Усмоний халифа Абдулҳамид давридан бошлаб кўтарила бошлаган эди. Ўшанда яҳудий раҳнамолари ўша пайтдаги куфр давлатлари, хусусан Британия ҳамкорлигида ўзлари учун Фаластинда ватан қилиб олишга интилиб, Усмоний Халифалик давлатидаги молиявий тангликдан фойдаланиб қолишга уринишди-да, ўша пайтдаги яҳудий сионистлари етакчиси Теодор Герцл 1901 йили давлат хазинасига маблағ бериб, эвазига жой берилишини таклиф қилди. Шунда халифа Абдулҳамид у билан учрашишни рад этди ва Герцлнинг таклифига жавоб сифатида етказилиши учун ўзининг вазири аъзамига айтган машҳур сўзи қуйидагича бўлди: «Доктор Герцлга маслаҳат берингларки, бу мавзуга жиддий қадам қўя кўрмасин. Зеро, мен Фаластиннинг бир қарич еридан ҳам воз кеча олмайман… Чунки у менинг мулким эмас… балки Исломий уммат мулкидир… Халқим шу ер учун жиҳод қилиб, уни қони билан суғорган… Бас, яҳудийлар миллионлаб маблағларини ўзларида сақлаб тураверсин… Бир кун келиб Халифалик давлати парчаланиб кетсагина, ўшанда улар Фаластинни маблағсиз олиши мумкин. Аммо мен тирик эканман, Фаластиннинг Халифалик давлатидан ажратиб олинганини кўришимдан кўра баданимга пичоқ санчилгани мен учун енгилроқдир. Бу бўлмайдиган иш. Биз тирик бўла туриб, танамиз бўлакларга ажратилиб ташланишига рози бўлолмайман». Абдулҳамид раҳимаҳуллоҳнинг хавфсираши рост бўлиб чиқди. Халифалик тугатилгандан кейин мусулмонлар юртларидаги малай ҳокимларнинг шундайлари бўлдики, яҳудийларга нафақат Фаластинни босиб олиш, балки Фаластиндан ўзга жойларни назорат қилишга ҳам имкон туғдирди.
Салибчиларнинг Қуддусга қилган босқинчилиги 583 ҳижрий йил 27 ражаб (милодий 1187 йил 2 октябр)да тугатилиб, Қуддус уларнинг ифлосликларидан озод этилгандан бошлаб, Исломга адовати бор кофирларнинг орзу ҳаваслари давом этиб келди. Улар мусулмонларга, уларнинг диёрларига, хусусан Фаластинга нисбатан кек сақлаб қолишдики, Биринчи жаҳон уруши даврида – 1917 йил 11 декабрда Фаластинга кириб келишган пайтда иттифоқ қўшини қўмондони британиялик генерал Алленби салибчиларни саккиз аср илгари мағлубиятга учратган, мусулмонларни доимо қувватлантириб турган нарса бу – Халифалик эканини ҳамда инглизлар Халифаликни мағлубиятга учратиб, Фаластинни босиб олишлари билан салибчиларни мусулмонлар юртига қайтариб, у ерда абадий қолиб, ҳаргиз мағлуб бўлмаймиз дейишларини ҳисобга олиб: «Энди салибчилик урушлари интиҳосига етди», деди.
Шу йилнинг ўзида (1917 йил 2 ноябрда) инглизлар ўша пайтдаги ташқи ишлар вазири Белфурга нисбат берилган «Белфур ваъдаси» деб аталган ваъдани беришди. Бу ваъдага кўра, Британия яҳудийларга Фаластинни босиб олиб, у ерда ўзлари учун давлат барпо қилишга имкон яратиб беришни ўз зиммасига олади.
Давоми бор
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги матбуот бўлими
19.05.2021й
