بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

ИСЛОМИЙ ДАЪВАТНИ ЁЙИШ

ВАЗИФАЛАР ВА СИФАТЛАР

(21-бўлак)

Аллоҳ Таоло пайғамбаримиз Муҳаммад с.а.в.га ҳам инсонларга худди шундай хитоб қилишларини буюрди:

أُوْلَـئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ قُل لاَّ أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِنْ هُوَ إِلاَّ ذِكْرَى لِلْعَالَمِينَ

– “Ана ўша (юқорида мазкур бўлган зотлар) Аллоҳ ҳидоят қилган кишилардир. Бас, ўшаларнинг йўлларигагина эргашинг! Айтинг (Эй Муҳаммад): “Мен сизлардан бунинг учун (яъни Қуръон учун) ҳақ сўрамайман. Бу (Китоб) бутун оламлар учун эслатма (ҳужжатдир) холос””.                                    (Анъом:90)

Демак, даъватни етказувчилар мол-дунё, обрў ва бирор дунёвий ғаразни эмас, балки фақат Аллоҳнинг розилигини умид қилиб ҳаракат қилишлари вожиб. Шундагина улар фақат ажру-савоб талабида холис Аллоҳ учун ҳаракат қиладилар.

4-Даъватчи ҳақни ушлашни унга амал қилишни ташлаб, нафс-хоҳишларига берилишдан бутунлай узоқ бўлиши лозим. Чунки бу очиқдан-очиқ адашишлик бўлиб, даъватчи эса, ҳеч қачон адашувчи бўлмаслиги лозим.

Ҳақ Таоло «Сод» сурасида марҳамат қилади:

يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُم بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا نَسُوا يَوْمَ الْحِسَابِ

– “Эй Довуд, дарҳақиқат биз сени ерда халифа қилдик. Бас сен (нафс) хоҳишига эргашиб кетмагин! Акс ҳолда у сени Аллоҳнинг йўлидан оздирур. Албатта Аллоҳ йўлидан озадиган кимсалар учун ҳисоб-китоб кунини унутиб қўйганликлари сабабли қаттиқ азоб бордир”.                                  (Сод:26)

«Марям» сурасида эса, шундай марҳамат қилади:

أُوْلَئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ مِنْ ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِنْ ذُرِّيَّةِ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْرَائِيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَا إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمَانِ خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا -58, فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا الصَّلاَةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوَاتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا -59, إِلاَّ مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَأُوْلَئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَلاَ يُظْلَمُونَ شَيْئًا -60,

– “Ана ўша Одам зурриётидан бўлган (Идрис каби) Биз Нуҳ билан бирга (кемада) кўтариб тўфон балосидан нажот берган кишилардан (яъни уларнинг фарзандларидан бўлган Иброҳим каби) Иброҳим зурриётидан бўлган (Исмоил, Исҳоқ, Яъқуб каби) Исроил-Яъқуб (зурриётидан бўлган Мусо, Хорун, Закариё, Яхё ва Исо каби) ва биз ҳидоят қилган ва танлаб олган кишилардан бўлган пайғамбарлардан иборат Аллоҳнинг инъомига сазовор бўлган зотларга қачон Раҳмон оятлари тиловат қилинса, сажда қилган ва йиғлаган ҳолларида йиқилурлар. Сўнг уларнинг ортидан намозни зое қиладиган ва шаҳватларга бериладиган кимсалар ўринбосар бўлдилар. Энди у (ўринбосарлар) албатта ёмонликка (яъни ёмон жазога) йўлиқурлар. Магар иймон келтириб яхши амаллар қилган зотларгина (азобга дучор қилинмаслар). Ана улар жаннатга кирурлар ва уларга бирон зулм қилинмас”. (Марям:58-60)
Демак, даъватчи шаҳватларга берилган анави ўринбосарлардан бўлиб қолишдан огоҳ бўлсин. Бирор кун унинг қадами тойилиб нафс-хоҳишига ва шаҳватларга берилиб, ҳақиқатни сўзлаш ва ҳақиқатга амал қилишни тарк этган бўлса, дарҳол тавбага шошилсин, токи Аллоҳ унинг тавбасини қабул этсин.