بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

ИСЛОМИЙ ДАЪВАТНИ ЁЙИШ

ВАЗИФАЛАР ВА СИФАТЛАР

(20-бўлак)

2-Даъватчи муҳтож бўладиган муҳим сифатлардан яна бири – Аллоҳнинг нусрати келгунга қадар – одамларнинг «ёлғончи» дея қилган туҳматларига, улардан келган азобларга сабр-тоқат ила чидашдир. Зеро, даъватчи ушбу бардошсиз ҳеч қачон ғалабага эриша олмайди. Аллоҳ Таоло ҳам уни ғалаба нашидаси билан сийламайди.
Ҳақ Таоло «Анъом» сурасида шундай марҳамат қилади:

وَلَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِّن قَبْلِكَ فَصَبَرُواْ عَلَى مَا كُذِّبُواْ وَأُوذُواْ حَتَّى أَتَاهُمْ نَصْرُنَا وَلاَ مُبَدِّلَ لِكَلِمَاتِ اللّهِ وَلَقدْ جَاءكَ مِن نَّبَإِ الْمُرْسَلِينَ 

– “Маълумки, сиздан аввалги пайғамбарлар ҳам ёлғончи қилинганлар. Бас, то уларга бизнинг ёрдамимиз келгунга қадар ёлғончи қилинган ва озорланганларига сабр этганлар. Аллоҳнинг (“Пайғамбаримни ўзим қўллайман” деган) сўзларини ўзгартира олувчи бирон кимса йўқдир. Ахир сизга (Эй Муҳаммад) ўтган пайғамбарларнинг айрим хабарлари келган-ку!”         (Анъом:34)

Ушбу ояти каримани ўқиган даъватчи пайғамбарларнинг қисса ва хабарларида ёруғликни, Аллоҳнинг ваъда қилган нусратини интизорлик билан кутган ҳолда, сабрга ундовчи илоҳий кучни кўради.

3-Даъватчи Аллоҳ йўлида холис Аллоҳ учун ҳаракат қилмоғи ва бунинг эвазига мол-дунё, обрў-эътибор, бирор дунёвий ғараз умид қилмаслиги лозим. Шунда унинг амали пайғамбарларнинг амалига ўхшайди. Бинобарин, улардан ўрнак олмоқ ҳам зарур. Аллоҳнинг пайғамбари Нуҳ А. ўз қавмига шундай хитоб қилади:

وَيَا قَوْمِ لا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مَالاً إِنْ أَجْرِيَ إِلاَّ عَلَى اللّهِ

– “Эй қавмим мен сизлардан бу (даъватим) учун мол-дунё сўрамайман. Менинг ажр-мукофотим фақат Аллоҳнинг зиммасидадир”.                    (Худ:29)

Худ А. эса, Од қавмига шундай хитоб қилади:

يَا قَوْمِ لا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِنْ أَجْرِيَ إِلاَّ عَلَى الَّذِي فَطَرَنِي أَفَلاَ تَعْقِلُونَ

– “Эй қавмим, мен сизлардан бу (даъватим) учун ажр-мукофот сўрамайман. Менинг ажр-мукофотим фақат, мени яратган Зот зиммасидадир. Ахир ақлларингни ишлатмайсизми?!”   (Худ:51)

Солиҳ А. ўз қавми Самудга шундай хитоб қилади:

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ

– “Сизлардан бу (даъватим) учун ажр-мукофот сўрамайман. Менинг ажр-мукофотим фақат бутун оламлар роббисининг зиммасидадир”.          (Шуаро:145)

Лут А. ҳам қавмига айнан шундай хитоб қиладилар: Аллоҳнинг пайғамбари Шуайб ўз қавми Мадян – асхоби Айка – (дарахтзор эгалари)га ҳам худди шундай хитоб қиладилар:

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ

– “Сизлардан бу (даъватим) учун ажр-мукофот сўрамайман. Менинг ажр-мукофотим фақат бутун оламлар роббисининг зиммасидадир”.            (Шуаро:164)