Мирзиёев: Биз ватанмиз!
Мирзиёев: Биз ватанмиз!
بسم الله الرحمن الرحيم
Шавкат Мирзиёев йиллик мажлисда оила мавзусига тўхталиб “биз бир бўлсак – ягона халқмиз, бирлашсак – Ватанмиз!” деди. Президентнинг ватан ҳақидаги бу таърифини шарҳлашга эҳтиёж туғилади. Модомики ватан ҳамда ватанпарварлик халқимиз онгига сингдирилаётган мафкура экан, бу масала муҳим аҳамиятга эга мавзу ҳисобланади.
Маълумки, Ислом одамларни ирқи, тили, ранги ва уларнинг бошқа фарқларидан қатъий назар бир бутун уммат сифатида бирлаштиради. Ватандошлик робитаси (алоқаси) мусулмонларда Исломдан йироқлашиш натижасида пайдо бўладиган алоқалардан биридир. Фикр саёзлашиб боргани сари одамлар ўртасида ватан робитаси пайдо бўла бошлайди. Бунинг боиси шундаки, одамлар бир жойда яшаб, у ерга мустаҳкам ўрнашиб қолгач, бақо ғаризаси (яшаш учун курашиш туйғуси) ўзини мудофаа қилишга ва, ўз навбатида, яшаб турган шаҳарни ҳам, оёқлари остидаги ерни ҳам ҳимоя қилишга ундайди. Мана шундан ватандошлик робитаси пайдо бўлади. Бу энг кучсиз ва тубан робитадир. Ватандошлик робитаси инсонда мавжуд бўлгани каби, ҳайвон ва паррандаларда ҳам мавжуддир. У доимо ҳиссиёт кўринишида бўлади. Бу ватандошлик робитаси ватанга бегоналар ҳужум қилиб ёки уни истило қилиб, босиб олиш йўли билан тажовуз қилган ҳолатда зарур бўлиб қолади. Аммо ватан тажовуздан холи бўлиб турган тинч ҳолатда эса ўз таъсирини йўқотади. Ажнабийлар ватандан даф қилинса ёки сиқиб чиқарилса, ватандошлик робитасининг вазифаси ниҳоясига етади. Шунинг учун ҳам у тубан робитадир.
Ўзбекистон ҳукумати мусулмон халқни мана шундай тубан фикр билан бирлаштирмоқчи бўляпти. Босқинчи Россия ўз ихтиёрига кўра ажратиб берган ҳудудларни муқаддас, деб билишга халқимизни тинмай тарғиб қилмоқда. Ички ишлар, Қуролли кучлар, Соғлиқни сақлаш ва барча соҳалардаги мусулмонларни фаолият юритишдан, яшашдан кўзлаган ғояси “ватанга хизмат” бўлиши кераклиги тинмай таъкидланмоқда. Хуллас мусулмон халқимизга ватанпарварликни мафкура (фикрий етакчилик) сифатида жорий қилишга уриняпти. Ваҳоланки, ватанпарварлик юртга ҳужум бўлганидагина юзага келувчи туйғу ҳисобланиб, унинг тинчлик ҳолатида халқни бир тану бир жон қилишда ва мақсадларга йўналтиришда ҳеч қандай таъсири бўлмайди. Шундай бўлса-да, ҳукумат ўз қўли остидаги халқнинг мусулмонлиги, уларнинг эътиқодидан энг тўғри тузум ва мафкура келиб чиқиши жиҳатини яхши англагани боис, Исломий уйғонишга тўсиқ бўлиши учун – гарчи мафкураликка ярамаса ҳам – ватанпарварликни мафкура сифатида тиқиштиришга уриниб келяпти. Ҳукумат ўзининг бу жирканч амалида имом-домлалардан ҳам унумли фойдаланяпти. Аллоҳ қўрқувидан ҳукумат қўрқуви кучли бўлган айрим саллали кишилар саҳобалар ва тобеинлар ватанпарвар бўлишган, деб даъво қилиб, бу билан гўё Аллоҳ мўминларни “тупроқни муқаддас деб билишга чақиради” деган тасаввурнинг пайдо бўлишига ҳисса қўшишяпти. Улардан бири давлат юз ўгирган оилаларга закот берган мўминларни ҳақиқий ватанпарварлар, деб атади. Ваҳоланки, улар Роббиси фарз қилган закотни ўз молидан ажратиб, Аллоҳнинг розилиги учун амал қилишяпти. Яна бир имом эса, дини, мазҳаби бир бўлган диндош биродарлар ўртасини тўсиб турган чегараларни қўриқлаётган аскарларни жаннатий кишилар, дея мадҳ қилди.
Жоҳилият сарқити ҳисобланган ватанчилик, қабилачилик ва миллатчилик фикрлари Ислом ҳукмлари татбиқ қилинган жамиятларда учрамас эди. Қачонки Усмоний Халифалик ўз ерларини Ғарбга бой бера бошлагач, Халифаликни буткул парчалаб ташлаш ниятида бўлган мустамлакачи Ғарб мусулмон ёшларни мустақиллик ва миллатчилик ғояларига қизиқтира олганидан кейингина Ислом юртларида ватан, миллат шиорлари байроқ қилина бошланган. Ғарб ўз босқинчилигини мустаҳкамлаш, мусулмонлар бирлигини бузиш, мамлакатни майда, заиф давлатлар ҳолида сақлаб қолиш учун миллийлик ва ватанпарварлик (мустақиллик) ғояларига алоҳида эътибор қаратмоқда. Мусулмонлар бирлигига болта урадиган миллийлик, ватанпарварлик фикрлари халқимизга тубан ҳислардан ўзга нарсани бермади. Айрим ёшлар автомобилига байроқ тасвирини тушираётгани ва Ўзбекистон байроғини Осиёнинг энг баланд вулқонига олиб чиқишгани мана шу тубан туйғу келтириб чиқарган мантиқсиз ишларнинг айримлари ҳисобланади. Мустамлакачи давлатлар Ўзбекистоннинг суверенлигини бот-бот тилга олиб, унинг чегараларини қаттиқ қўриқлашга энг азиз нарсалари бўлган маблағларини аямаётганидан мақсад Умматни бирлашишдан тўсиш бўлса, Ўзбекистон ҳукумати ватан деганда президент ва сиёсий элита манфаатларини тушунади. Юртга, ватанга садоқатли бўлиш, энг аввало, юртбошига бўйин эгишни ва унинг сиёсатига қарши чиқмасликни англатади, деган фикр кенг ёйиб келинади. Шунинг учун, динига амал қилиб ҳақни гапиргани учун қувғин қилинган муҳожирларни ва четдаги танқидчи ўзбекларни ватан хоини, деган ном билан ёмонотлиқ қилиняпти. Ватанпарварлик фикрининг пучлиги ҳукуматнинг сўзи амалига қарама-қарши келишида ҳам кўринади. Мисол учун, “ватанни кўз қорачиғидек асраш”га чақираётган ҳукуматнинг ўзи йирик конлар ва бойликларни чет давлатларга махфий шартномалар билан узоқ йилларга сотиб юборяпти. Ўзбекистоннинг стратегик аҳамиятга эга йирик конхоналарини сотувга чиқаряпти.
Сўнгги сўз ўрнида шуни таъкидлаймизки, ватанпарварлик туйғуси халқимизни Ислом тузумини қабул қилишдан ва олам мусулмонлари билан бирлашишдан тўсади. Президент халқимизга бирлашсак ватан бўламиз деди, бироқ фарзандлари Россияда туҳмат билан қамалган онаизорларнинг ҳар куни йўллаётган мурожаатларига жавоб бермаяпти. Шавкат Мирзиёев Франция қироли Луис XIV “давлат бу мен” дегани каби “ватан бу мен” деганига анча вақтлар бўлган. Ислом динига қарши курашиш ваъдаси билан иқтидорга келган бу ҳукумат ҳам ўзининг тахтини мустаҳкамлаш ва етти сулоласига етадиган бойликларни чет эл банкларига жойлаб олиш учун ватанпарварлик, миллийлик ҳақида оғиз кўпиртирмоқда. Мусулмон халқимиз бундай адаштирувчи мафкуралар орасидан тўғри йўлни топа олиши учун Исломини ўрганиши ва унга амал қилиши зарур. Зеро, намоз, дуо, закот ва таваккул ёлғиз Аллоҳ учун бўлгани каби мусулмонларнинг ҳаёти ҳам, мамоти ҳам Аллоҳ учун бўлиши зарур. Халқимиз жамият ҳолида тўғри уйғонмас экан, уларнинг аҳволи ҳеч қачон яхши тарафга ўзгармайди. Бундай ислоҳотни динни давлатдан ва ҳаётдан ажратувчи демократик партиялар амалга оширолмаслиги аниқ. Чунки халқимиз мусулмон, шунга кўра уларнинг эътиқодига асосланган сиёсий жамоагина бундай инқилобни амалга оширади. Шундай вазифани ўз олдига мақсад қилган “Ҳизб ут-Таҳрир” жамоасига қўшилиш ёки уни дастаклаш мусулмонлар олдида турган нажот йўли ҳисобланади. Ҳизб ут-Таҳрир Уммат дастаги билан сўнгги босқич – ҳокимиятга етиш билан Рошид Халифаликни тиклаш бўсағасида турар экан, уни дастаклаш нафақат Ўзбекистонга, балки бутун Ислом диёрларидаги мазлум Умматга ёрдам бериш ҳисобланади. Чунки Рошид Халифаликнинг тикланиши устимиздаги зулмнинг манбаси бўлган куфр демократия ва тоғутлар ҳукмронлигига барҳам бериб, уларнинг “ватан”, “миллат” каби тубан шиорларини буткул бекор қилади. Аллоҳ Таоло Қуръони Каримда мусулмонлар ватани, ирқи ва миллатидан қатъий назар бир бутун Уммат эканини таъкидлаб бундай деди:
إِنَّ هَٰذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ
– “Албатта, сизнинг ушбу умматингиз бир умматдир ва Мен сизнинг Роббингизман. Бас, Менгагина ибодат қилинг”. (Анбиё:92)
Ҳизб ут-Таҳрир Ўзбекистон матбуот бўлими аъзоси Абдураҳмон
06.10.2023й
