Синган қалқон ортида

Ушбуда ёзилмиш мавзу Халифасиз ўтган 102 йилга нигоҳдир

بسم الله الرحمن الرحيم

Пайғамбарларнинг сўнггиси, хотамул анбиё Муҳаммад ﷺ Мадинада барпо қилган Ислом Давлати оламга ўн уч асрдан зиёд эзгулик нурини таратиб келди. Росулуллох ﷺдан кейин рошид халифалар Абу Бакр, Умар ибн Хаттоб, Усмон ва Али розияллоҳу анҳумлар даврида бу давлат қудрат касб қила бошлади. Улардан кейинги халифалар ҳам уни ер юзида энг қудратли биринчи давлат мақомида ушлашга ҳаракат қилдилар ва у кўп даврлар давомида шу мақомни эгаллаб келди. Тўғри, бу давлат тарихида чўкишлар ҳам бўлди. Лекин у ҳатто ўзининг энг заиф даврида ҳам ўз таъсир кучини сақлаб қола олди. Турли миллатлар, инсониятнинг оқу қораси ўз қадру қиммати ва азизлигини шу давлатнинг адолатли ҳукмронлиги остида топдилар.

Халифасиз уч кунни ўтказиб, жоҳиллардан бўлиб қолишдан қўрққан Уммат узоқ асрлар давомида Ислом Давлати соясида азизликда яшади. Дунё илм-фанлари ва саноатнинг қайси соҳаси бўлмасин, барча соҳаларда унга рақобатчи бирор давлат топилмади. Уммат фарзанди бўлмиш бир аёлга бўлган тажовуз учун мусулмонлар халифаси бутун бошли енгилмас армияни оёққа турғизган бўлса, бошқа бир даврдаги халифа ўзга юрт қиролини ўғирланган жойидан қайтариб беришларини амр қилган эди. 

Ҳатто Ислом Давлатининг энг заиф даврида ҳам халифа Абдулҳамиднинг бир оғиз сўзи билан Париж театридаги бузғунчилик тийиб қўйилган эди. Ўз азизлиги Ислом билан эканини билган мусулмонлар халифасиз ҳаётни тасаввур ҳам қилмаган эдилар. Унинг ўз қадру қийматлари, ор-номуслари, жонлари-ю молларини сақловчи ҳимоячи қалқон эканлигига иймонлари комил эди.

Узоқ асрлар ҳукм сурган бу эзгулик давлати Англиянинг қўллови билан хиёнатчи кофир Мустафо Камол тарафидан қулатилгач, дунё юзини зулмат қоплади. Уммат азизлигининг кафолати, ҳимоячи қалқони синди. Оқибатда мусулмонларнинг бир бутун давлати мустамлакачи кофир чангалидаги майда давлатчаларга бўлиниб кетди. Мустамлакачи Ғарб йиқилган Арслон устига ёпирилган  шоқоллардек Ислом ерларига ёпирилиб, уларни талади. Барча муқаддас заминлар жирканч нажаслар оёқлари остида топталди. Мана 102 йилдирки Уммат вужуди қуроқ тўшаклардек парчаланиб, ҳануз қаддини кўтаролмай келяпти. Бизни элликдан ортиқ майда давлатчаларга бўлиб ташлаган мустамлакачи кофирлар устимизга хоин, малай кимсаларни ҳоким қилиб қўйишди. Бу ҳокимлар ўз хўжайинларини рози қилиш учун Халифалик Давлатининг қайта тикланишига қарши ашаддий курашиб келди ва ҳамон курашмоқда. Мустамлакачи кофирлар тинимсиз моддий ва сақофий ҳужум қилишда – бирор дақиқа бўлсин – сустлашмади, улар ўзларининг жирканч бузуқликларига кенг йўл очиш баробарида эътиқодимиз ва муқаддас қадриятларимизни намойишкорона ҳақорат қилишда давом этишмоқда. Нажас кофирлар чангалида вайроналарга айланмаган, қашшоқликка гирифтор бўлмаган юрт қолмади. Мусулмонлар қонлари билан ювилмаган бирор юрт кўчалари қолмади. Бу мустамлакачилар ўз хунрезликларини 102 йилдирки ҳануз давом эттиришмоқда. Ироқ, Сурия, Фаластин ерлари гўё зилзиладан кейинги вайроналарга айлантирилди, яҳудийлар қутурди, ҳинд бутпарастлари янада ваҳшийлашди, нажас хитойлар жаллодларга айланди. Ислом юртларини Америка, Россия, Хитой,  Оврупа ҳануз талаб келмоқда. Малай ҳокимлар бошқараётган юртларимиз зиндонларида эса, муслимлар қатл қилиниб, муслималар номуси топталмоқда. Бугун Ғарбнинг бош шаҳарларида Аллоҳнинг Каломи намойишкорона ёқилиб, ҳукуматларининг қўллови билан Саййидул мурсалин, Муҳаммад ﷺни очиқдан очиқ ҳақорат қилишмоқда.

Аммо улар Уммат вужудига қанчалар шиддатли ҳужум қилмасин, Умматнинг яна азизликка талпинаётган қалбига ўз ҳукмини ўтказишолмади. Зеро, Росулуллоҳ ﷺнинг мўминлар қалбини ларзага солувчи ҳадислари Умматнинг қайта уйғонишига туртки бўлди:

 عَنْ مُعَاوِيَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ مَاتَ بِغَيْرِ إِمَامٍ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً  مسند أحمد

Муовия розияллоҳу анҳудан ривоят қилинишича, Расулуллоҳ ﷺ бундай дедилар: «Кимки бир имом-халифасиз ўлса, жоҳилият ўлимида ўлибди». (Аҳмад муснади)

Ҳизб ут-Таҳрир бу каби муборак ҳадислар билан Умматга хитоб қилиб, Росулуллох ﷺ йўлидан юриб келмоқда. У оғир қийинчилик, машаққатларга дуч келса-да, Уммат ва бутун инсоният олдидаги оғир муаммолар ечими ва мусулмонларнинг аввалги азизликка қайтишининг кафолати Халифалик Давлатининг ҳаётга қайтишида эканини эслатиб келмоқда. Ҳа, бу Уммат ўз қалқонисиз ўтаётган аср аламларини тотиб, буни англаб етди. Ўрталарига куфр қўйган сохта чегаралар мусулмонларни бир-бирларига бегона қилолмади. Шунинг учун ҳам олам мусулмонлари бор имконларини ишга солиб, изтироб чекаётган ҳар бир мусулмон қалбига таскин изламоқда. Инсонлар тарафидан тузилган қонунлар нафақат мусулмонларга, балки бутун инсониятга бахтсиз келажакдан бошқани ваъда қилишга ярамади. Қандай ҳам ярасин, қандай қодир бўлсин, ахир Аллоҳнинг ҳукми ерда олий қилинган азизлик асри билан, бугунги инсонлар тарафидан тузилган қонунлар давридаги жаҳолат баробар бўлиши мумкинми?! Йўқ, асло! Аллоҳ Таоло:

أفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ ۚ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْمًا لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ

– “Динсизлик ҳукмрон бўлишини истайдиларми?! Иймонлари комил бўлган қавм учун Аллоҳдан ҳам гўзалроқ ҳукм қилгувчи ким бор?!” дея Моида сурасида эслатганини унутадиларми?

Бугун бутун инсоният – у хоҳ мусулмон бўлсин ёки кофир – янги бир мабдага кўз тикиб турибди. Чунки ҳозирги ҳукмрон тузумларнинг инсониятга бахт-саодатни кафолатлашдан ожизлиги кўриниб қолди.

Саробга чорловчи тиллар чарчади, унинг кетидан чопувчи оёқлар толди.

Сиз инсониятга Росулуллоҳ ﷺ хитобларини тинимсиз эслатиб келаётган Ҳизб ут-Таҳрир даъватига қулоқ тутинг. Зеро, ушбу хитоблар Сарвари коинот ﷺнинг сўзларидир. Росулуллоҳ ﷺ бундай марҳамат қилдилар:

"ثُمَّ تَكُونُ ملكا جَبْرِيَّاً فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّة".

«… Сўнгра золим-зўравон подшоҳлик бўлади ва у Аллоҳ хоҳлаган муддатгача бўлади. Сўнг Аллоҳ Ўзи хоҳлаганида уни кўтаради. Сўнг пайғамбарлик минҳожи асосидаги Халифалик бўлади».

Аллоҳ Таоло айтади:

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا ۚ وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَٰلِكَ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ ‎

– “Аллоҳ сизлардан иймон келтирган ва яхши амаллар қилган зотларга худди илгари ўтган (иймон-эътиқодли) зотларни (ер юзига) халифа-ҳукмрон қилганидек, уларни ҳам ер юзида халифа қилишни ва улар учун Ўзи рози бўлган (Ислом) динини ғолиб-мустаҳкам қилишни ҳамда уларнинг аҳволини хавфу-хатарларидан сўнг тинчлик-хотиржамликка айлантириб қўйишни ваъда қилди. Улар Менга ибодат қилурлар ва Менга бирон нарсани шерик қилмаслар. Ким мана шу (ваъда)дан кейин куфрони (неъмат) қилса, бас улар итоатсиз кимсалардир”.  (Нур: 55)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги матбуот бўлими аъзоси Зайниддин

03.03.2023й