بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Сурхондарёлик Ҳафизуллоҳ

Бу йигит Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги фаол йигитларидан бири бўлиб, уламолар оиласининг олим фарзанди ҳисобланади. У (ваҳҳобийлик ҳаракатининг Андижондаги амири сифатида 1995 йили сирли равишда қўлга олиниб, изсиз йўқолган ва кейин бу ҳаракатнинг юртдаги фаолиятига чек қўйилган) шайх Абдували қорининг пешқадам шогирдларидан эди. Ҳафизуллоҳ ҳизбнинг сақофатидан ўзи мустақил равишда маърифат олди ва ундан қаттиқ таъсирланди. Кейин у юксак иштиёқ билан ҳизбга аъзо бўлди, йигитлар сафида фикрий ва сиёсий кураш олиб бориб, пешвозлари-дан бирига айданди. Бу эса Каримов тўдасини қийнади, натижада, жамиятга бўлган унинг кучли таъсирига қарши уни таъқибга олишиб, ҳукуматга катта хатар туғдирувчи душманлардан бири, деб санашди. Узоқ жиддий таъқиб қилишдан сўнг миллий хавфсизлик ходимлари уни қўлга олишга муваффақ бўлишди. Тергов давомида уни аёвсиз калтаклашди, қаттиқ азоб беришди ва йигирма йил муддатга озодликдан маҳрум этишди. Судгача тергов пайтида ҳам, суддан сўнг озодликдан маҳрум қилиниб жазо муддатини ўтаётганида ҳам Ҳафизуллоҳга нисбатан кўз кўрмаган, қулоқ эшитмаган азоб турларини қўллашди… Улар бу билан унинг ирода ва қарорини парчаламоқчи бўлишди. Аммо аксинча, кўзлар кўрмайдиган бир қудратдан куч олувчи имонни ва улар тушунмайдиган бир ёрдамдан суғорилувчи асабни кўришди. Улар орасида ҳатто инсоний ҳис-туйғудан ҳам йироқлашиб кетган – ҳолбуки уларнинг кўпчилги шундай – бераҳм кофирлари бу воқеага аҳамият бермади, унга ақллари ҳам етмади, бил акс, баттар аччиғланиб, ичи торлик билан унга янада кўпроқ азоб бера бошлади. Энди улар орасида бир озгина бўлсада имонлиги – ҳолбуки уларнинг озчилиги шундай – ёки инсоний ҳис-туйғусини йўқотмагани бўлса, у ҳаргиз бундай воқеага бефарқ қаролмади, балки ҳайратдан қотиб қолди-да, кейин – ҳизб йигитларини бирор синдирувчи ҳам синдиролмасли-гига ва бирор эгдирувчи ҳам эгдиролмаслигига ишонч ҳосил қилди…

Дарҳақиқат, қамоқҳонанинг бир нозири бўлиб, у ҳизб йигитларининг махсус қийновчи жаллодлар ва Каримов малайлари томонидан қилинаётган қийноқ ва озорларга дуч келаётганларидан хабардор бўлиб, уларнинг сабру қарорларини гувоҳи бўлган эди. Бироқ уларнинг Ҳафизуллоҳга қўллашаётган қийноқ ва азобларнинг нақадар аламли, аянчли ва ваҳшийлигини кўргач, кейин Ҳафизуллоҳнинг бу азобларни қандай имон, сабр билан кўтараётганини, барча-барчасига гувоҳи бўлгач, бундан карахт бўлиб қолди… Кейин у кунларнинг бирида Ҳафизуллоҳнинг алоҳида камерасига яширинча кириб келди ва уни қаттиқ қучоқлаб туриб, қулоғига шивирлаб – эй полвон, мен ўғлимни ҳам сенга ўхшаб улғайишини хоҳлайман, деди…

Аллоҳим, эй сақлагувчи Ҳафиз, банданг Ҳафизуллоҳ зулм тортмоқда, бас, унга зулм қилиб, азоб берганларга Ўзинг кифоя қилгин. Чунки Сен энг яхши сақлагувчи ва раҳмлиларнинг раҳмлисисан. Уни солиҳ шаҳидларинг қаторида қабулинга ол.