Жамият бирлиги вақтинчалик туйғулар билан эмас, балки амалий сиёсатлар билан муҳофаза қилинади

Муҳожирлар ва ансорлар ўртасидаги биродарлаштириш манзараси зикр қилинганда, инсон зеҳнида юксак ахлоқий бир қиёфа гавдаланади: биродар ўз биродарига уйини очади, ризқини у билан баҳам кўради ва уни ўз нафсидан устун қўяди. Бироқ, биродарлаштиришни фақатгина унинг ҳиссий  ўлчови билан чеклаб қўйиш уни ўзининг асл ҳақиқий моҳиятини йўққа чиқаради. Ваҳоланки, бу иш шунчаки бир якка тартибдаги хайр-эҳсон ташаббуси эмас эди, балки у Росулуллоҳ ﷺ янги пайдо бўлаётган давлат вужудига таҳдид солиши мумкин бўлган иқтисодий ва ижтимоий хавфни муолажа қилиш учун Давлат раҳбари сифатида қабул қилган сиёдий бир чора эди.

Мана шу ерда биродарлаштириш тезкор  ечим ўлароқ келди; бунда муҳожир бозор билан ёлғиз юзма-юз қолишга ташлаб қўйилмади ва бу иш тарқоқ якка тартибдаги ташаббусларга ҳавола қилинмади. Балки Росулуллоҳ ﷺ сингдиришни рўёбга чиқарадиган ва тақдирни бирлаштирадиган уюшган тизим ичида ҳар бир муҳожирни бир ансор билан боғладилар. Бу шунчаки ахлоқий бир марҳаматгина эмас эди, балки жамият бирлигини ҳимоя қилиш ва Давлат жасадида бир-биридан узоқлашган табақаларнинг шаклланишига йўл қўймаслик учун олиб борилган онгли сиёсат эди.

Яшаб қолишни истаган ҳар қандай сиёсий вужуд инсонларнинг туб асосий эҳтиёжларидан кўз юма олмайди. Зеро, агар очлик кенгайиб борса, уни шиорлар ҳимоя қила олмайди ва нутқлар унинг олдини ололмайди. Агар фаровонлик фақатгина озчиликнинг қўлида тўпланиб қолса, у ҳар лаҳзада портлаб кетиши мумкин бўлган жимжит бир тангликни туғдиради. Мана шу сабабли, Исломдаги иқтисодий тузум инсонлар ишларини бошқаришни шунчаки бир четдаги эмас, балки туб устуворликка айлантирадиган мукаммал бошқарув тизимининг ажралмас бўлаги сифатида келди.

Биродарлаштириш шунчаки бир ўткинчи бирдамлик қиссаси эмас, балки Ислом давлатида иқтисодиёт ақида билан бошқарилишини, бойликни тақсимлашдаги адолат ва инсонлар ишларини бошқариш шунчаки бир сиёсий танлов эмас, балки шаръий ҳукм эканини ҳамда жамият бирлиги вақтинчалик туйғулар билан эмас, балки амалий сиёсатлар билан муҳофаза қилинишини эълон қилиш эди. Ким ушбу ўлчовни англаб етса, давлат барпо этиш асло шиорлар билан бошланмаслигини, балки шариат ҳукмлари билан тартибга солинган тизим ичида инсоннинг эҳтиёжлари тўлиқ қондирилишини  таъминлаш ва унинг қадр-қимматини муҳофаза қилиш билан бошланишини англаб этади.

Роя газетасининг 2026 йил 24 июн, чоршанба кунги 605-сонидан