بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

Жамиятимизнинг “тўъриси”да хоинлар. У ерга улар ўзлари чиқиб олишганми?

Бу азиз бошингни хоинга эгсанг,

Имкон топгач бошинг таъна қилмасми?!

Нохаққа ён босиб хақдан юз бурсанг,

Бутун олам сендан юзин бурмасми?!

Насаби, мансаби муҳимми шу дам?

Дўст бўлса танлаган йўлинг боқмасми?!

Дардинга шериклик даъво қилганлар,

Сенинг холатингни англай билмасми?!

Холатимизга боқайлик, кечадан олдинги кун, кечаги кун ва бугунги кун, эртамиз нима бўлади? Мақоланинг номини ёки юқоридаги тўртликни ўқиб қайсидир маънода, хоинлар тўғрисида гап борар эканда деб ўйлаган бўлсангиз керак. Йўқ. Хоинни ўзингиз топинг ёки танланг, улардан кўпи борми? Бугун хаётимиз борасида сухбатлашсак. Чунки хаётимизнинг хар жабхасини кузатиб хоинликларнинг бугунги яшаш тарзимиздаги ўрни, хақ ва нохақлик курашида хақнинг овози юмилиб, боши мажбуран эгиб қўйилганлигига, хақ ва нохақликни ажратиш даъвосидагиларнинг қулоқлари хақни эшитишдан мосуво бўлганлигига гувоҳ бўлишимиз мумкин. Ноумид бўлишга шошилманг, асло. Биз сизларни ноумид қилмоқчи эмасмиз ва умидсизликка тушишингизни истамаймиз. Аксинча, етар умидсизлик!

Ота боболаримиз “От айланиб, ўргилиб қозиғини топади” дейишган. Албатта бу иборани кўпчилик кўп холатларда ишлатади. Биз ҳам бу иборани ўзимиз хоҳлаган холатга мослаб ишлатишга ҳаракат қилдик. Яъни бугунги кунларимиздаги яшаш тарзимизга боғлаб, ўзимизча ечим қидирдик.

Келинг, бугунги хаётимиздаги чигалликларни ўз “қозиғимиз”ни йўқотиб қўйганлагимиздан келиб чиққан деб эътибор қилайлик. Ўзимизнинг “қозиғимиз”ни йўқотиб қўйгач бошқаларнинг “қозиғи”га боғланишга рози бўлдик. Ва ачинарлиси шуки ўша “қозиқ”ни эгалари “қозиқ”ни қаерга ва қандай “ўрнатса”лар шундай “боғланиб” туришга ҳам рози холатга келиб бўлганмиз. “Умидсизликка тушишингизни хоҳламайман деб баттар умидсизликка соляпти” деб ўйлаябсизми? Йўқ, биз ростдан ҳам умидсизликка тушишингизни хоҳламаймиз. Биз муаммога тўғри ечим берилиши учун ўша муаммо қаердан келиб чиққанлигини тўғри англашга чақиряпмиз холос.

Биз айтмоқчи бўлаётган гап, ўз “қозиғимиз”ни йўқотганлигимиз бошқаларнинг “қозиғи”га боғланишга ва шу “қозиқ” эгасига бўйсунишга сабаб бўлган экан, унда муаммони бартараф қилиш учун ўз “қозиғимиз”ни қидириб топайлик. Эътибор беринг ўз “қозимиз”ни дедим, яъни бизларни лаққа балиқдек тўрларига илинтиришни истаётганларнинг “хўрак” сифатида бизларга тақдим қилган, бизлар учун ялтироқ бўлиб кўринган “қозиқлар”ни назарда тутмадим. Яна такрорлайман айнан ўзимизнинг “қозиқ”ни топиш керак.

Ана шундагина бугунги кундаги, хаётимиздаги аянчли холатларни бартараф қилишга муваффақ бўламиз. Айтиб ўтиш лозимки биз йўқотиб қўйган, анчагина узоқлашиб кетганимиз учун ўз “қозиғимиз”га “боғланиб” олишимиз ва шу бўйича яшашимиз аввало осон бўлмаслиги мумкин. Чунки биз боғланган “қозиқ”нинг эгалари томонидан ўз “қозиғимиз”га боғланмаслигимиз ва уларнинг “қозиғида” қолишимиз учун бизларнинг интилишларимизга, ҳаракатларимизга қарши кўплаб қаршиликлар бўлиши табиий. Лекин биз барибир ўз “қозиғимиз” томон интилишимиз зарур, йўқса бугунги холатимизни ўзгартира олмаймиз.

Биз сизга айтамизки ўша ўз “қозиғимиз” Исломдир. Бундан бошқача бўлиши мумкин эмас. Баъзи Исломни тушунмаганлар айтиши мумкин “Арабларнинг хаёти бизларга керак эмас” деб. Биз Исломни тушуниб қабул қилганлардан сўраб кўрайликчи “Ислом арабларники” деб айтармикан, ёки “Мени шу дин билан ибодат қилишимни, яшашимни менга Аллоҳ буюрган, қисқаси Ислом меники” деб айтармикан? Бирор бир тушуниб эътиқод қиладиган мусулмон “Мен арабларнинг Исломига эътиқод қиламан” деб айтмаса керак, бундай дейиши эса, у инсонни Исломни тушунмаслигини англатади. Яъни хар бир ақлий иймонга эга бўлган мусулмон “Ислом меники бу динни менга Аллоҳ Пайғамбари соллаллоҳу алайҳи васаллам орқали берган” деб айтади.

Демак, бизнинг “қозиғимиз” Исломдир!

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси Абдуллоҳ

27.03.2015й.