“Зиндон хотиралари” туркумидан

Жўражон, анавилар бизданмас, ўшаларни қарға!

بسم الله الرحمن الرحيم

Зонадаги биродарлардан яхшигина таъсирланиб, ҳидоят топган аристонларга таъқиб бошланди. Золим Каримов қаттоллари унга садоқатини билдириш ва баъзилари ишларидан маҳрум бўлмаслик учун зулм машинасига айланган давр – 2003 йиллар эди.

Ҳизбий биродарларнинг изоляторга қамаб, калтакланаётган, эндигина намоз бошлаган аристонларни қўйиб юборишларини талаб қилиб, зона раҳбарига қилган мурожаатига МХХ кўрсатмаси асосида жавоб беришди. Яъни талаб намойиши тўхтатилмаса, оқибати ҳарбийларни зонага киритиб, синдиришларидан очиқ огоҳ этишди. Бизнинг жавобимиз эса, расмий ариза бериб, очлик эълон қилиш бўлганди. Улар ҳам юқорининг қўллови билан пастроқ тушиш ниятлари йўқлигини билдиришди.

Биродарлар сектордан ётоққа кирмасдан изолятордаги маҳкумларни озод қилиниши талабида турардилар. Соат 22:00. Отбой, яъни уйқуга ётиш эълон қилинди. Аммо йигитларнинг бирортаси ётоққа кирмади. Ходимлар айнан шуни кутганди. Уларнинг наздида биз ички тартибни оммавий равишда бузгандик. Қаторлашиб резина таёқлари билан келган ҳарбийлар биринчи сектордаги биродарларни сектордан чиқариб, изоляторга олиб боришди. Уларни ҳарбийлар, зона ходимлари резина таёқлари билан кутиб олишди. Изолятор коридорига бешта-бешта қилиб киритиш бошланди. Чор атрофни таёқ зарбидан инграган овозлар ва қаттолларнинг бақириқлари тутиб кетди. “Кейинги бешталикни кирит…”. Бундай чақириқ ҳар беш дақиқада такрорланиб турди. Кейин иккинчи, учинчи сектор биродарлари олиб кирилди. Қачонки навбатимиз келиб, золимларга рўбарў келганимизда, коридорни ароқ ҳиди тутиб кетган, бетон пол устида қонли кўлмакчалар, девор ёнида синган дубинка, у-бу четларда бир неча читоз (зона ботинкаси) сочилиб ётибди. Ҳар доимгидек зона ходимларининг садоқатини золим шоҳга етказиш учун кузатаётган формасиз кузатувчилар елкасида камераси билан жонли эфирни тасмага тушираётган эди. Бу “фильм”да эпизодда қолиб, ишдан ҳайдалишдан қўрқувчи манқурт ходимлар, ҳарбийлар, ҳатто зона бошлиғигача қўлларида таёқ тутиб, бетартиб калтаклашга тушишди.

Кейинги воқелик қандай суратга олинди, билмадим. Юзимга сепилган сувдан ўзимга келганимда камерада эканман. Бу ломка кутилаётган маросим бўлгани учун биродарлар фикран ва жисман тайёр эдилар. Золимлар қўллари қонга беланган ҳолда мағлуб бўлишди. Режалари қанчалик даҳшатли бўлмасин, мақсадларига етолмадилар. Аммо бизнинг талабимиз ҳам амалга ошмади. Яъни анави мухлис аристонларни қўйиб юборишга рози бўлишмади. Бунинг қаршисида биз ҳам талабимиздан воз кечишга, очлик аризасини қайтариб олишга рози бўлмадик. Бундай натижани эса, зона раҳбарияти “тепа”га беролмасди. Улар учун ҳам бу оғир масала эди. Шу боис ломканинг иккинчи куни қайсарлиги билан танилганларни бирма-бир чақириб, навбатдаги даҳшатли режасини ошкор қилишди:

– Бизнинг қадримизга етиб, бу ишларингни бас қилмасаларинг, эртага бундан-да баттарига рўбарў бўласанлар” деб дағдаға қилишди.

Учинчи кун сараланган ўн бешта биродарларни вилоят турмасига олиб кетишди. Турма ҳовлисида бизни спорт кийимлик, миллати ноаниқ совуқ қиёфали жаллодлар кутиб олишди. Қўлларида калта шохли дубинкалари бўлган золимлар орасида бирорта ҳам милиция ходими кўринмади. Уларнинг зулм тегирмони кечаги ур-йиқитларнинг анча енгил бўлганини исботлади. Золимларнинг “меҳмондўст”лиги тугагач, улардан бири: “Бу шунчаки кутиб олиш маросими”, дея бақирди. Ва бизни турма подвалидаги якка камераларга алоҳида қилиб қамашди. Ва вилоятдаги бошқарманинг бошлиғи ҳар биримиз билан суҳбатлашиб, келишолмади. Шундан кейин мен сиз азиз ўқувчиларга ёзиб, ифодалашдан тийилишни маъқул кўрганим “ломка” бошланди. Бизни битта-битта олиб чиқиб, чала ўлик ҳолига келтиришди. Мен, сиз азиз ўқувчиларнинг иштаҳангизни бўғмаслик ва тунда даҳшатли тушингизга айланмаслиги учун биргина биродарим устидаги зулмни айтиш билан чекланаман. Ўша маҳбуб биродаримни буқадек чўчқа остида тепалатиб натижага эришолмагач, иккита табуреткани устига ўнг оёғини қўйиб болдир суягини синдиришди…

Амалиёт тугади. Анави спорт кийимидаги қаттоллар бизни турмадаги мелисаларга топшириб, кўздан ғойиб бўлишди. Турма ходимлари ҳар ерда мажолсиз ётган биродарларни бирма-бир ювинтириб, камерага ёпа бошладилар. Мен уларнинг нигоҳида ачиниш ҳиссининг сўзсиз ифодаларини кузатарканман, улар орасидаги майорнинг гапи ҳануз эсимда. У ўз атрофидаги ходимларга бизнинг йиртилган, кир ва қондан яроқсизланган кийимларимизни алмаштиришга ва ювиниб тозаланишимизга ёрдам қилишни буюраркан, менга яқинлашиб астагина қулоғимга шивирлади:

– Жўражон, санларни бу аҳволга солган анавилар бизданмас, қарғасанг ўшаларни қарға, хайми? – деб астагина нари кетди.

Уни қарғишимиздан қўрқишга ундаган нарса бизнинг Аллоҳга бўлган иймонимиздан бошқа “айби”миз йўқлиги бўлган бўлса ажабмас…

وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَن يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ ‎﴿٨﴾‏ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ وَاللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ‎﴿٩﴾‏ إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ

– “Улар (мўминлардан) фақат у (мўмин)лар Азиз, Ҳамид Аллоҳга – осмонлар ва ернинг подшоҳлиги Ўзиники бўлган Зотга иймон келтирганлари учунгина ўч олдилар! Аллоҳ барча нарсага гувоҳдир! Албатта мўмин ва мўминаларни фитнага солиб, (бу қилмишларидан) тавба қилмаган кимсалар учун жаҳаннам азоби бордир ва улар учун ўт азоби бордир!”            (Буруж:8-10)

(Ўша майорнинг “бизданмас”ини эслаганим – ўша хотиралардан)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги матбуот бўлими аъзоси Зайниддин

13.11.2022й