بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

Ислом мисоли чўғдир, ким уни махкам тутса куяди, қўйиб юборса иймондан ажрайди

Ҳаммаси намоз ўқишни бошлаганимдан кейин бошланди. Нима бўпти намоз ўқиётган бўлсанг, ахир намоз мусулмон учун фарзку, дейсизми? Ха мен ҳам шундай деб ўйлаган эдим. Намоз, рўза тутиш, закот бериш, хаж сафарига бориш бу амаллар мусулмон учун фарз. Шу амаллар мусулмонларни ғайримусулмонлардан ажратиб туради. Лекин мен бунчалик тўсқинликка учрайман деб ўйламаган эдим. Намоз ўкиётганимдан хабар топган ота–онам, мен уларни хурсанд бўлади деб ўйлаган эдим, озгина хурсанд ҳам бўлишди, лекин асосий эътибор бериб гапирган гаплари шу бўлди: “эхтиёт бўлгин, хозирги замонни кўриб турибсан, ишхонангда намоз ўқиш таъқиқланганлигини жуда яхши биласан, энди намоз ўқима дейишим гунохку, иложи бўлса шу ишхонангда ўқимай қўяқол, ўша ўқимаган намозларингни гунохи менга” (астағфуриллоҳ!), деди отам. Ё Аллох! Мен бу гаплардан кейин нима деб жавоб беришни ҳам билмай қолдим.

Нахотки шундай гапларни менга отам айтаяпти?!, онам эса рози бўлаяпти! Ахир бундай фарз амалларни бажаришни ўргатиш ота–онанинг фарзандлари олдидаги энг асосий бурчларидан бири-ку!, Аллох Таъоло ва унинг Росули Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васалламни фарзандларига танитиш, кейинги авлодга Куръонни, Расулуллох соллаллоҳу алайҳи васалламнинг Суннатларини етказишлари керак-ку! Шундан кейин ота–онамнинг бундай соддалик билан айтган бу гапларини хали ҳазм қилиб улгурмай, энди таниш–билишлар, ўртоқларим ҳам менга намоз ўқиётганимни эшитишиб, худди бу оламшумул воқеадай, кўришиб қолганимизда қандайдир бошқача охангда гапира бошлашди, айниқса, шу намоз мавзусида. Бир куни ўртоқларим билан чойхонада ош егани тўпланиб қолдик, одатдаги гап–сўзлардан кейин гап менга келиб тақалди, аниқроғи намоз ўқишимга. Улар намозни, нима десам бўларкин, факат қандайдир гурух ёки фирқаларга аъзо бўлган одамларгина ўқишади деб ўйлашадими ёки буни эскилик сарқити ёки заифлик белгиси деб уйлашадими, билмадим, хуллас ўртокларимнинг 90% и бундан хурсанд бўлишмади, аксинча, яна улардан бири шундай бир беъмани савол бердики, қоним қайнаб кетди, нима эмиш “намозни нимага ўқияпсиз?!”, “ие, хой, мусулмонмисан ё кофирмисан?, олдин ўзингга бир қарачи мусулмонлигингдан нима қолибди, кофирдан сени нима ажратиб турибди, нимага бирданига намоз ўқишни бошладинг?” дейди яна биттаси. Ахир Аллох ўз нуридан хохлаган одамини хохлаган пайтида бахраманд қиладида эсипаст! Яна мени “тўғри йўлга” чақириб қўйишади, “эхтиёт бўл ишхонангда ушлаб олишмасин яна, “нотўғри йўллар”га кириб кетмагин яна”, деб. Ўзи тўғри ва нотўғри йул нималигини олдин аниқлаб олиш керакмасмикин? Демак, уларнинг фикри буйича ичиб–чекиб, зино қилиш, харомданми ё халолданми, ишқилиб пул топиб айшу–ишратда яшаб, 50–60 ёшга бориб, хеч нимага ярамай колганда ибодатда бўлиш бу “тўғри йўл”. Лекин навкирон ёшда Аллохнинг нуридан бахраманд бўлиб, унга ва унинг Росулига иймон келтириб, Ундангина қўрқиб ва фақат ундангина сўраб, умрининг охиригача тоат–ибодатда бўлиш бу “нотўғри йул”?!

Бундай жирканч фикрнинг юзага келишида албатта капиталистик жамиятнинг жуда катта таъсири сезилиб турибди. Бундай фикрлашнинг нақадар халокатли ва аянчли эканлигини улар билса эди. Яна бир нарса, ўртоқларимнинг яна саёз фикрларидан бири шу бўлдики, улар хаж сафарига боришлик учун ариза бериб кўйишганини хурсандчилик билан, бизга ҳам насиб қилсин хажга бориш, деб бир бирлари билан гаплашишаётган пайтда менга бир нарса қизиқ туюлди, намоз, рўза тутиш каби фарз амалларичи, буларни нима, хоҳлаган одам қилади, хоҳламаган эса қилмайдими, бу қандай гап?. Ахир бу амаллар хаж сафари қатори мусулмонлар учун фарзку, унисини қилмай бунисини қилиш бизнинг ихтиёримизда эмаску, Қодир Аллохнинг буйруғи-ку бу амаллар. Хаж сафарига бориб келган одам кандай хурмат иззат билан кутиб олинади ва зиёрат қилинади, нимага энди намоз ўқиган одамга салкам жиноятчига қарагалганидек каралмоқда? Хажга бориш билан намоз ўқиш ҳам ибодатку, нимага иккала амалга қарашлар хар хил? Шундай ўй-хаёллар билан уйга қайтар эканман, Аллохдан тезроқ Нусрат беришини ва дўстларимни ҳам хидоят қилишини сўрадим. Шу ерда бу биродаримизнинг хикояси тугайди. 

Биз бунга бир қўшимча қилмокчимиз холос, агар мусулмонлар тезроқ уйғониб, бир жасад бўлиб, бир тану бир жон бўлиб устиларидаги яхудий хокимларни олиб ташламас эканлар, охиратда Жаннатдан умид қилмасинлар, чунки Жаннатга фақатгина баъзи бир, ўзи хохлаган амалларни қилиш билан чекланган инсонлар кира олмайдилар.

…أَفَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْكِتَابِ وَتَكْفُرُونَ بِبَعْضٍ فَمَا جَزَاء مَن يَفْعَلُ ذَلِكَ مِنكُمْ إِلاَّ خِزْيٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يُرَدُّونَ إِلَى أَشَدِّ الْعَذَابِ وَمَا اللّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ

“…Ёки китобнинг баъзисига иймон келтириб, баъзисига куфр келтирасизми?! Сизлардан ўшани қилганларнинг жазоси бу дунёда фақат расво бўлишликдир, қиёмат кунида эса, энг шиддатли азобга қайтарилурлар. Аллоҳ қилаётганингиздан ғофил эмас.”    (Бақара. 85)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси Умар

13.02.2014й.