بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

Армиялармиз ақидаси буюк Исломдир бўлиб, бадбўй ватанпарварликка ўрин йўқ

Устоз Абдулхолиқ Абдун Али

Ҳизб ут-Таҳрир – Судан вилояти матбуот бўлими аъзоси

Исломдан олдин араблар қабилачиликка эътиқод қилишарди. Уни мансублик ва дўстликка асос қилиб олишганди. Қабилачилик асосида ҳақ-ҳуқуқ ва вазифалар белгиланар, у билан урушлар эълон қилинар, унинг йўлида тинчлик шартномалари имзоланар эди. Сиёсий таркиблар у асрда ирқий ва миллий асослар устига қурилганди.

Кейин Росулуллоҳ ﷺ келди арабу ажамларни Ислом ақидаси асосида тоблади. Ирқчиликни бекор қилиб, уни инсоний дунёқарашга ўзгартирди. Ул зот ҳаётга бўлган қарашда ва ҳаёт низомида инқилоб ясаб, жоҳилият тушунчаларини Аллоҳ ва Росулини дўст тутишга ўзгартирди. Мансубликни Исломга, Умматга ва мўминлар жамоасига айлантирди. Ҳуқуқ ва вазифаларни Ислом ҳокимиятининг барча фуқароларига хослади. Уруш ва тинчлик тушунчасини одамларни Исломга даъват қилиш билан боғлиқ жиҳод аҳкомларига кўра белгилади. Мусулмон армиялар асрлар давомида куч-қудрат ва тартиб-интизом жиҳатидан биринчи ўринни эгаллаб келди. Масалан, Усмонийлар армияси 1447 йил билан 1771 йиллар ўртасида, яъни, уч аср давомида дунёнинг энг кучли армияси, кейинги асрда то 1871 йилгача энг кучли армияларнинг учинчиси бўлган. 1517-1683 йиллар ўртасида, яъни бир ярим асрдан кўпроқ вақт давомида унинг куч-қудрати бутун дунё армиялари билан тенг бўлган.

Америкалик тарихчи Михаэль Орен «1917 йил Усмоний давлат Биринчи Жаҳон урушининг сўнгги дақиқаларига қадар мағлубият нималигини билмаган», деб ёзади. Ҳақиқатдан, Биринчи Жаҳон уруши Усмоний Халифалик, ҳатто ўзининг энг заиф даврларида ҳам 2 миллион 9 юз мингдан иборат қўшин билан бир вақтнинг ўзида бешта фронтда жанг қила олди. 13 минг инглиз Усмонийларга таслим бўлди ва бу – британиялик тарихчи Жеймс Моррисга кўра – Британия ҳарбий тарихидаги энг ҳақоратли капитуляция, дея баҳоланади. Дарҳақиқат, ушбу армияни ички хиёнатдан бошқа ҳеч бир куч мағлуб қилолмади… Хиёнат илмоний, миллий ва масонли турклаштирилган партиялар томонидан бўлди.

Ҳижрий ўн учинчи аср, милодий ўн тўққизинчи аср ўрталарида фикрий ва сиёсий заифлик юз бериб, Европада уйғониш белгилари намоён бўлган пайтда мустамлакачи Ғарб мусулмонларнинг вужудига фикрий ва сиёсий жиҳатдан ёриб кира бошлади. Носиф Ёзижий ва Бутрус Бўстоний сингари Шом насронийларидан ватанпарварлик алоқаларини ва янги замон миллий давлатчилиги мафкурасини ташвиқот қилишда фойдаланди. Бу мафкурага исломий алоқалар ва исломий давлат муносабатларига альтернатива сифатида тарғиб қилди. Яъни, исломий ақида ва Исломга мансублик алоқаларига ҳамда бутун дунё мусулмонларининг битта Исломий давлати бўлмиш Усмоний Халифалик давлатига содиқлик ришталарига альтернатива сифатида тарғиб қилди.

Биринчи Жаҳон уруши пайтида Усмоний Халифалик ағдарилгандан сўнг мандат давлатлари (Франция ва Англия) мусулмон халқларни, айниқса араб минтақаси халқларини тоблаб, диққатларини миллий ва ватанпарварлик алоқаларига қаратиш устида ишлади. Бундан таълим дастурлари, институтлар ва диндорлардан фойдаланган ҳолда, мусулмонлар шахсиятини ўчиришни, фикрлари ва майлларини Ғарб сақофати асосида қайта қолиплашни кўзлади. Токи, мандат давлатлари учун Сайкс-Пико шартномаси орқали зўрлаб тиқиштирган мустамлакачилик сиёсий бўлиниш барқарорлиги таъминлансин. Ҳақиқатда мустамлакачи давлатлар истаги амалга ошди. Масалан, тахминан икки аср ўтгандан сўнг, ўтган асрнинг эллигинчи йиллари бошида мусулмон авлодлари яна миллатчилик ва ватанпарварлик алоқаларига ишонадиган бўлишди. Ғарб мустамлакачилигидан қутулиш ҳаракатлари ҳам шу алоқаларга асосланадиган, шу йўлда курашадиган бўлди. Бу ўз навбатида, мусулмонлар ўртасидаги исломий алоқалар ўрнида миллий ва ватанпарварлик алоқаларининг мустаҳкамланишига олиб келди. Ушбу нопок мафкурани мустаҳкамлашдек малъун режадан исломий армиялар ҳам омон қолгани йўқ. Балки бу мафкура буюк Ислом ақидаси ўрнига уларнинг ақида-доктринасига айлантирилди.

Дарҳақиқат, Судан Коммунистик партияси ва Касаба уюшмалари қуйидагича қарор қабул қилди: Мунтазам кучларни, шунингдек, фуқаровий бошқарувга қарашли мунтазам армияни миллий ақидага асосан ислоҳ қилиш ва қайта қуришни маъқуллаймиз. Бу долзарб вазифа бўлиб, усиз демократик ўтишни муваффақиятли якунлаб бўлмайди. Шунингдек, бу биргаликда ҳаракат қилишнинг муҳимлигига ҳамда инқилобнинг барча кучлари ўртасидаги мувофиқлашувнинг устуворлигига риоя қилиш базасини кенгайтиришга олиб келади.

2020 йил 8 март куни Шарқул Авсат газетасида бундай дейилди:

«Судан Ўтиш даври суверенитети кенгаши раиси Абдулфаттоҳ Бурҳон юрт мудофааси бўйича ўз миллий вазифаларини бажариш учун ўтиш даври талабларидан келиб чиққан ҳолда, мунтазам кучларни қайта ташкил этиш ва қайта қуриш мақсадларини эълон қилди».

Ҳа, мустамлакачи барча қурол-аслаҳа ва техникаси билан чиқиб кетди, аммо ўз режаларини ижро этиш учун ўзига содиқ малайлари ва вакилларини Суданда қолдирди. Бироқ, бизнинг кофир Ғарб ва унинг ёлланган малайларига айтар сўзимиз шуки, бу исломий армиялар Ислом аҳкомлари асосида тарбияланган Умматга мансуб бўлиб, ақида-доктринаси Исломдир. Армия, деган шарафга улар фақат Ислом йўлида қурбон бўлиш ва Исломни мудофаа қилиш учун эришганлар. Холид ибн Валид, Ториқ ибн Зиёд, Мусо ибн Насир, Уқба ибн Нофе, Қаъқа ибн Амр, Салоҳиддин Айюбий, Сайфуддин Қутз, Муҳаммад Фотиҳ ва Суҳайб Румий сингари аждодларига эргашган ушбу мусулмон қўшинларни армия сафига киришга ё нусрат ё шаҳидлик, деган икки ғалабага бўлган умид ундаган. Ер юзидаги бирорта куч бу армияни ўз ақидасидан, покиза аждодлари ақидасидан ҳаргиз бура олмайди. Зеро, уларнинг аждодлари бу жирканч ватанпарварлик мафкурасини ортга улоқтириб, Ислом мудофааси йўлида жонларидан воз кечганлар. Нега ҳам шундай бўлмасин, ахир бу мусулмон аждодларимиз, ўз миллатлари ва ватанларидан қатъий назар, Аллоҳнинг калимасини олий қилиш учун жанг қилганлар. Ҳабашистонлик аскар жангда форс, қурайш ва румлик аскарлар билан елкама-елка туриб жанг қилган. Қуддусни Ислом Уммати бағрига қайтарган курд миллатига мансуб Салоҳиддин Айюбий бўлади.

Бас, эй мусулмон армиялари, сиз мазкур қаҳрамон аждодларингиздан ибрат олинг. Чунки улар юртларни фатҳ қилиб, адашган инсониятни қулларга ибодат қилишдан қулларнинг Роббисига ибодат қилишга олиб чиқиш учун Исломни даъват ва жиҳод орқали бутун оламга улашдилар. Улардан ибрат олмоқ эса, улуғ шариат аҳкомларини татбиқ қилувчи Пайғамбарлик минҳожи асосидаги иккинчи рошид Халифалик давлати соясидагина амалга ошади. Шундай экан, ушбу диннинг ансорлари бўлингки, дунёю охират мукофотини қўлга киритасиз.

Роя газетасининг 2021 йил 10 ноябр чоршанба кунги 364-сонидан