БАЙРОҚҚАЧА ҚОНГА БОТСАК ҚОНАМИЗ..

Ҳар қанча қопласин оламни зулмат,
Тонгнинг одимини тарк этсин шиддат.
Эшиклар ёпилсин, йўллар ғовлансин,
Ишлар чаппа кетиб, дўстлар ёвлансин.
Тунни ёриб борар ҳизбим гуруҳи,
Дунёни лол этар унинг шукуҳи.
Раббим висоли деб, айланар чархи,
Уни қизиқтирмас маҳрнинг нархи.
Роббимнинг ризоси – орзуим, дебон,
Ғоялар шоҳига ҳаёти қурбон.
Қарашлар тузоққа илинган чоғда,
Фикри тузоқларни қолдирар доғда.
Ҳақ гапни айтмоққа журъатлари мўл,
Сўзидан жон олар ҳар қақраган чўл.
Одамлар чекинса, улар чекинмас,
Мағрур гавдалари ёвга юкинмас.
Жиддийлашса агар ҳақ аҳли ногоҳ,
Балолар кучаяр. Огоҳ бўл, огоҳ.
Эътиқодга тўлиб ҳар ер, ҳар сатр,
Оний умрлари мангуга татир.
Келинчак фиғони Ироқ қонида,
Мўътасим тирикми, ким бор ёнида?
Ғазони тўлдирар қизлар фарёди,
Қай мардни уйғотар уларнинг доди?
Шошма синглим, елканг юкдан толса ҳам,
Қийноқлардан сабринг тугаб қолса ҳам.
Ҳали замон имом келиб қолгайдир,
Қўшинини жангга шитоб солгайдир.
Шарқимизда ҳайбат билан тургайдир,
Куаҳв этиб, Ғарбни сургайдир.
Биламан, кутмоқдан кўзларинг толди,
Қалбингда интиқом аланга олди.
 
Зулмлар чўққига чиққан чоғида,
Амиримиз келар тун адоғида.
Енгилмас жиҳодин қилганда эълон,
Киргандек бўлади мурдаларга жон.
Ҳали куфрбоши, малъун Буш шайтон,
Ковлаган чоҳига қулар беомон.
Ҳали ғаним кишанланар, бойланар,
Сичқон ини минг тангага айланар.
Аҳмоқона сиёсатдан томар қон,
Қуроллари асқотмагай ҳеч қачон.
Бургут қанотидай ҳилпирар байроқ,
Кўркидан ғанимни босади титроқ.
Атрофга таралиб, нури ҳидоят,
Ташна диллар ундан симирар ғоят.
Қўшинга ўтказмоқ бўлишиб зуғум,
Ер, ҳаво ва сувдан айлашса ҳужум.
Чекинмаслик бўлиб истагу ғоя,
Муслимлар шаънини қилгай ҳимоя.
Ўлимга ташнамиз, жондан тонамиз,
Байроққача қонга ботсак қонамиз.
Майдонда жон бермоқ – нақадар лазиз,
Аммо зафар қучмоқ – ундан-да азиз.
Бизни қўрқитолмас пастлар иғвоси,
Шояд бўлса, шу – бурчимиз адоси.
Гоҳида чекиниш – одатий бир ҳол,
Яхшилик қай ишда, билмоқлик муҳол.
Мангу шавкат жомин сипқордик, тўйдик.
Осмон гумбазига ўрнатиб қўйдик.
Чўққини забт этди ҳидоят туғи,
Оламни маҳв этди «Уқоб» довруғи.
Денгиз сувларини кечиб ул ҳозиқ,
Душманга лочиндай ташланди Ториқ.
Унинг ҳар юриши зафарларга кон –
Испания бўй эгди, олинди қўрғон.
 
Бандаларни хўрлаганлар хор бўлсин,
Гуноҳларга зўрлаганлар зор бўлсин.
Бу сенга, бу менга қилиб ғанимлар
Бизни гўё мол-мулк каби тақсимлар.
Яқинда тутгаймиз ажал шарбатин,
Ширин, деб сипқорар, билмас кулфатин.
Ким деди: Ғаним-ла аҳдлашмоқ керак.
Хорлигу қулликни тан олди демак.
Қатл этганлардан пайғамбарини,
Садоқат кутмагин, тарк эт барини.
Динимиз келтирди бизларга иззат,
Камсуқум даъватчи орттирар ҳурмат.
Ҳали бу динимиз кенг қулоч ёяр,
Худди қуёш мисол оламни олар.
Ҳали меҳробига жойнамоз солмас,
Машриқу Мағрибда хонадон қолмас.
Ҳали иззат рамзи бўлади Ислом,
Хорликнинг ўчоғи – куфр батамом.
Ҳали ҳақиқатнинг ростланар қадди,
Макрга маккорнинг сиғмайди ҳадди.
Ҳали қитъалардан хирожлар ошиб,
Хилофат юртига келади шошиб.
Ҳали ғазна зебу зарга тўлади,
Фуқаролар бекаму кўст бўлади.
Улушин олади паст ҳам, баланд ҳам,
Адолат зулмга беради барҳам.
Муҳтожлик нелигин билмайди одам,
Мушкуллар ҳал бўлиб, яшнайди олам.