Фарзандларини Аллоҳ йўлида бериб, чорак аср уларга далда бўлгувчи оналар, шубҳасиз, бугуннинг яхшиларидир!

       بسم الله الرحمن الرحيم

“Зиндон хотиралари” туркумидан

Бари бир гўр шекилли…

Мусулмонча яшайлик дегувчиларни қамаган, қатл қилган, сотган, ғийбат қилганлар амал супасига зинасиз кўтарилаётган давр – 1999 йиллар. Қама-қамалар авж олган, таниқли ёзувчилар, эл севган шоирлар минбарларда ҳақдан сўз очмоққа заифлик қилган – 1999 йиллар. Золим шоҳ жиноятларини, оммавий қамашларни оқловчи пасткаш маддоҳлар сайраган давр – 1999 йиллар.

Кетма-кет икки ўғлини қишлоққа овозалар қилиб, ваҳимали сиреналар шовқини остида қора ниқобли қуролланган ҳарбийлар итлари билан бостириб кириб олиб кетишди. Уйда келинлар, набиралар, отахон ва онахон бошини чангаллаб, бир-бирларига мунгли термулиб қолдилар.

Отахон ўғлининг уйига кириб, ағдарилган кўрпалар қатидан бир даста Ҳизб варақасини топди. Ўғилларимни шу қоғозлар учун қамашдими, деб беихтиёр улардан бирига кўз югуртирди. Сатрлардан на телевизор, на радио ва газеталарда учрайдиган, аммо ич-ичингдан тасдиқланиб келувчи ҳақиқатларни ўқир экан, соддалик ва покиза бир табиати билан: қоғозлардаги гаплар учун қамашлик ифлослигу, деб анча вақт варақага термулиб қолди. Ич- ичидан қўзғалган бир туйғу билан варақаларнинг барчасини қўлтиқлаб, одамлар билан гавжум бозорга кириб, баланд овози билан: ўғилларимни мана шу қоғоздаги ҳақ гаплар учун қамашди, эй халқ, деб гўшт растасидаги қассобларга, харидорларга ва учраган кишиларга тарқатиб ташлади. Отахон уйига кириб ўтиришга ҳам улгурмасидан маҳалласида яна сирена овозлари, ниқобли олабўжилар, қий-чув тўполон ила кириб келиб, отахонни ҳам аёллар ва норасида гўдаклардан ажратиб олиб кетишди.

Мана, шу воқеага ҳам йигирма бир йил бўлибди. Бу оғир йиллар ичида онахон икки ўғли ва эрининг ортидан зонама-зона қатнаб, сўнгги йилларда оғир бетоб бўлиб, тўшакка михланиб қолди. Қўл оёқлари ишламай қолди. Ва тили сўзлашдан тўхтади.

Орадан йигирма йил ўтиб, тегирмондан тирик чиққандек бошқаларни ҳайратга солиб отахон ва кичик ўғли зонадан оила бағрига қайтди. Катта ўғли ҳануз зиндон зулмларига дучор ҳолда қолмоқда.

Мен улар кетидан узоқ йиллар Навоий, Жаслиқ, Қарши зоналарига қатнаб тинмаган ва етмаганига зона ва яшаш жойидаги исқирт олабўжиларнинг мантиқсиз савол-жавобларидан ва эшик қоқиб келиб “ваъз” ўқувчи имомларнинг “насиҳат”ларидан адойи тамом бўлиб, тўшакка михланган онахонни навбатдаги зиёратимда айтган сўзларини сиз ўқувчиларга илиндим. Онахон равон гапиришдан махрум бўлиб қолган бўлса-да, бор қувватини тилларига жойлаб, дардларини ифодалашга уриндилар. Сўзлари сўнгида катта ўғлининг соғинчида икки калима айтдилар:

– Ука, анависи яҳудий эди, буниси нимага боламни қўйвормаяпти ёки буям… (онахон узоқ вақт кўзини юмиб очди) ўлақолсиней аҳмоқлар, бари бир гўр шекилли…?

Онахоннинг бу саволига нима деб жавоб беришга ожизландим. Балки сиз азиз ўқувчимизда онаизорни қаноатловчи жавоб топилар?!

وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ

– “Золим кимсалар эса яқинда қандай оқибатга қараб кетаётганларини билиб қолурлар”.                         (Шуаро:227)

(Сиз ўқигувчи азизларни онахонга жавоби қандай дея сўраганим – бугуннинг саволларидан)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги матбуот бўлими аъзоси Зайниддин

06.04.2022й