Бугунгилар тош қўйдилар, аввалгилар эса бош…

بسم الله الرحمن الرحيم

Алҳамдулиллаҳ вассолату вассаламу ала Росулиллаҳ ва ала алиҳи ва асҳабиҳи ажмаъийн. Ва баъд:

Ажойиб туш! Биродарим айтиб берган бу тушни сиз азизларга илиндим.

Бугун яхшигина безатилган дастурхон атрофида қачонлардир кўрилган яхши тушлардан сўз очилди. Мен ҳам зиндон ичра зиндон (изолятор)да Росулуллоҳ ﷺни кўрганимдан сўзлаб, даврадагиларнинг ҳавасини келтирдим. Аммо ёнимдаги биродарим бир йигитимизнинг кўрган тушидан сўзлаган эди, ичимдан бир титроқ чиқиб, кўзим ёшланди. Сиз азизлар ҳам эшитинг, балки таъбирига фикр айтарсиз.

Ўриснинг пойтахтида даъват алангаланиб кетган давр эди. Жума кунлари масжидлар тўлиб, кўчалар бир неча чақиримгача саждагоҳга айланган эди. Ёмғир ич кийимлардан ўтиб баданларни хўл қилиб ташласа ҳам сафлар тирбанд. Намоздан кейин квартирамизга келган биродар гапдан гап чиқиб афғон ўлкасидаги бир олимнинг кўрган тушини сўзлаб берди. Ўша киши бор имконини сарф этиб етук олим бўлиб етишгач, Аллоҳга дуо қилиб: “Кошки шу илмим билан Росулуллоҳ ﷺ даврларида яшаб, у зотнинг даъватларида ҳамроҳи бўлсам эди”, – деб имконсиз орзусини Оламлар Роббисига изҳор этибди. Шу кеча ажиб туш кўрибди. Тушида Росулуллоҳ ﷺ саҳобалари билан жойлашган ва тепаликка кўтарилаётган маркаб (арабча, ўзбекчада одам ташиладиган арава, машина) тўхтатгичи ишдан чиққани ҳолда бирдан орқага шўнғий бошлабди. Ахир, бу маркабда Оламлар Сарвари ва саҳобалар бор-ку, дея ташвишга тушибди. Маркабнинг ғилдираклари остига тош қўйиб тўхтатиш учун уринаётганида ёнига Билол розияллоҳу анҳу  келиб, нима қилаётганини сўраб билгач унга: “Сен Росулуллоҳ ﷺни ҳимоясига тош излаяпсанми?” – деб заррача иккиланмасдан маркаб остига бошини қўйганлигини кўриб даҳшатдан уйғониб кетиб: “Эй Аллоҳим, мен Росулуллоҳ ﷺга жон тикувчи саҳобалардек бўлолмас эканман”, – дея йиғидан ўзини тиёлмаган экан, деб ёшга тўла кўзларини арта бошлади. Атрофга қарасам даврамиздагиларнинг барчаси унсиз йиғига тушиб кетган экан, деб ҳикоясини тугатган биродар дастрўмолини кўзига тўсгач беихтиёр бу даврадагилар ҳам рўмолчаларини чўнтакларидан чиқардилар…

Йўқ! Бу тун уйқу мендан “аразлади”, ухлагани уялдим. Ўзимнинг кимлигимни сарҳисоб қилдим. Оламлар Сарвари ﷺ минган ўша маркаб жарликка қуламаслиги учун мен тош қўйувчилардан бири бўлардимми ёки тош қидириб кеч қолмаслик учун бошимни қўярдимми?!

Намознинг сўнгги ракатидаги саждага бош қўяр эканман, гўё анави қулаётган маркаб ғилдираги остида тасаввур этган бу аҳмоқ бошни кўтаролмай қолдим. Ва Роббул оламинга илтижо қилдим:

– Эй Оламлар Роббиси! Менга раҳм қил, дунёни менга зийнатли кўрсатаётган шайтонни васвасаларидан Ўзинг қутқар! Ахир, Росулуллоҳ ﷺ ва саҳобалар тиклаган Ислом Давлатини қулатишди. Уни жарликка қулашдан сақлашга кейингилар бош қўёлмади. Уни қайта тикловчилар сафига мен нодонни ҳам танлаган экансан, атрофдан тош излаб ғафлатда қолувчилардан бўлишимдан Ўзинг сақла! Мана бошим Сенга фидодир! Дининг йўлида саҳобалардек бу аҳмоқ бош тикилмас экан, уни елкада кўтаришимда нима маъно бор?! Ахир, пашша қанотичалик қадри йўқ дунёда яна қанча умрим борки тош излаб бошни аяйман! Эй Роббим! Бизларга раҳм қил! Гарчи бизлар ғафлатдамиз, лекин қанча бошлар тош ўрнига отилиб қонлари дарё бўлган азизларимиз бўлди-ку! Кўзимга Ўзинг кўсатганинг қанча собитларимиз бошинигина эмас, борини тошлар ўрнига ташлади-ку! Ўша сафдош азизларимиз билан Ўзингнинг ҳузурингга борганда Росулуллоҳ ﷺнинг муборак юзларига қандай қарайман?!

Эй азиз бошини тикишга қодир мўминлар! Дуоларимга: Амин, дея қўл очинг! Мен бечорани ҳам сизлардек шижоат ила сийласин! Роббимиз Нусрат билан сийлаганида, сиз бошини тикканлар қаршисида ер сузиб қолмайин!

Бугун сизга маҳфий бўлиши афзал бўлган таҳажжудни ошкор этдим. Роббимга очилган қалб ноласини ҳам охиратга сақламай очиқ қилдим. Аммо умидим бу сатрлардан сиз азизлар заррача мутаассир бўлиб, ҳаққимга дуо қилсаларингиз тун намози савобидан бебаҳра қолмасмикинман, деб умидландим.

Аллоҳим, бизни ҳам Ўзинг жонлари-ю молларини сотиб олган мўминлар сафида қил:

﴿ ۞ إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنجِيلِ وَالْقُرْآنِ ۚ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ﴾

– “Албатта, Аллоҳ мўминларнинг жонларини ва молларини улардан жаннат баробарига сотиб олди – улар Аллоҳ йўлида жанг қилишиб (кофирларни) ўлдирадилар ва (ўзлари ҳам Аллоҳ учун шаҳид бўлиб) ўлдириладилар. (Бундай мўминларга жаннат берилишига) Аллоҳ Таврот, Инжил ва Қуръонда Ўзининг ҳақ ваъдасини бергандир. Аллоҳдан ҳам аҳдига вафодорроқ ким бор? Бас, (эй мўминлар), қилган бу савдоларингиздан шод бўлингиз. Мана шу ҳақикий буюк бахтдир”.                                     (Тавба:111)

Ассаламу алайкум ва роҳматуллоҳи ва барокатуҳ!

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги матбуот бўлими аъзоси Зайниддин

09.01.2023й