بسم الله الرحمن الرحيم

Ислом Уммати дунё етакчилигини яна ўз қўлига олиши зарур!

Дунё тарихида ҳеч бир миллат, халқ ва уммат инсониятга етакчилик қилиш вазифасини Ислом Умматидек қойилмақом тарзда уддалай олмади. Улар бундай масъулият юкини кўтара олмадилар, бу ишга қўл урганларида эса, инсоният зулм, уруш, вайронагарчилик, очарчилик, бузуқликдан бошқа нарсани кўрмади. Чунки Ислом Умматидан бошқа ҳеч ким инсониятга етакчилик қилишга қодир ҳам эмас, лойиқ ҳам эмас. Зеро, уларни етакчилик қилишга қодир ва лойиқ қиладиган дастури йўқ. Бундай дастур, бошқача айтадиган бўлсак, илоҳий низом фақат мусулмонларда бор холос ва у Исломдир. Ислом ақидаси инсоннинг асосий муаммосига, яъни бу дунё ҳаётининг мазмун ва моҳияти, инсоннинг аввали ва охири борасидаги муаммосига инсон ақлини қаноатлантирадиган ва фитратига мос келадиган ечим бериш билан унинг қалбини хотиржам қилди. Иккиламчи муаммоларини, яъни ғариза ва узвий эҳтиёжларини қондиришда келиб чиқадиган муаммоларини ҳам унинг фитратига мос келадиган тарзда ечиб берди. Мана шундай ўхшаши йўқ низом билан мусулмонлар қисқа вақт ичида дунё саҳнасида янги ва қудратли куч сифатида намоён бўлдилар.

Мусулмонлар ўз тарихлари давомида Исломга қанчалик амал қилсалар, уларнинг куч-қудрати шунчалик ортди, амал қилишлари қанчалик сусайган бўлса, шунчалик заифлашдилар. Уларнинг азизлиги ва қудрат манбаи Исломда эканлигини ёрқин идрок қилган вақтларида уларга тенг келадиган уммат топилмади. Бу борада Иккинчи Рошид халифа Умар р.а. нинг: “Биз Ислом билан азиз бўлдик, агар азизликни бошқа нарсадан изласак, Аллоҳ бизни хор қилади”, деган буюк сўзларини келтириш кифоядир. Мусулмонларда шуни идрок қилиш заифлашиб боргани сари Ислом Уммати қолоқлаша бошлади, ҳатто дунё карвонининг энг охирида юрадиган хор ва заиф умматга айланиб қолди. Дунёга етакчилик қилиш тугул, ўз муаммоларига ечим беришни сўраб бошқа умматларга мурожаат қиладиган аҳволга тушиб қолди. Бугунги кунда эса, Ислом Уммати ҳар қачонгидан ҳам заиф ва тубан ҳолатдадир. Ваҳоланки, Аллоҳ Таоло Ислом Умматини умматлар ичидаги энг азиз уммат, деб таърифлаган эди. Шунинг ўзи мусулмонларнинг даражаси бошқа инсонлар даражасидан баландроқ эканлигини кўрсатади. Мусулмонларни хор аҳволга тушиб қолганининг сабаби шуки, улар Аллоҳ Таоло Ислом Умматини энг азиз уммат, дея мақтаганини билдилару, лекин бу мақтовнинг боисини унутдилар. Бу боис шуки, Аллоҳ Таоло мусулмонлар зиммасига инсониятни тўғри йўлдан етаклаш масъулиятини юклади. Аллоҳ Ислом Умматини бутун инсоният устидан жавобгар қилди. Чунки мусулмонларга ҳақ дин бўлган Исломни бутун дунёга етказиш, залолатда юрганларни ҳидоятга олиб чиқиш, зулм қоронғуси кўланка солиб турган дунёни Исломнинг адолати билан ёритиш вожибдир, фарзи-айндир. Шунинг учун ҳам Аллоҳ Субҳанаҳу ва Таоло Ислом Умматини бошқа умматлардан баландроқ ўринга қўйди.

Бугун мусулмонлар ўзларига юклатилган ана шу вазифани унутдилар. Улар мусулмон бўлиш аслида қандай бўлишини, мусулмон одам қандай яшаши ва нимага интилиши кераклигини, унинг ғоя ва мақсадлари нимадан иборат бўлишини унутдилар. Аллоҳ Таолога рўбарў бўладиган кунда Аллоҳ бу борада ҳар бир ўзини мусулмонман, деган кимсадан ҳисоб талаб қилишини ҳам унутдилар. Мусулмон бўлиш фахр ёки қандайдир касб эмас, биринчи навбатда, бу – МАСЪУЛИЯТдир. Чунки мусулмон одамга ўзи эътиқод қилаётган ҳақ динни бошқаларга етказиши фарз. Шунинг учун ҳам асл мўмин инсон фақат ўзи ёки қишлоғи ёки шаҳри ёки мамлакати тўғрисида қайғурмайди, балки бутун дунё ҳақида, башарият ҳақида қайғуради, унинг ўз олдига қўйган бу мақсади энг буюк мақсад бўлади, бундан камига рози бўлмайди.

Хулоса шуки, Ислом Уммати ўзининг асл вазифасини яна ёрқин идрок қилиб, уни бажаришга киришмас экан, ҳозирги хор аҳволи ўзгаришсиз қолаверади. Ана шу масъулиятни, яъни инсониятни яна тўғри йўлга қайтариб, унга етакчилик қилишни ўз қўлига олсагина, у тарихда бўлганидек, энг азиз ва энг қудратли Уммат даражасига чиқади.

Хизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Фаррух

08.12.2018