Ким уни покласа, батаҳқиқ нажот топибди!
Ким уни покласа, батаҳқиқ нажот топибди!
Ҳақ устида маҳкам туриш
بسم الله الرحمن الرحيم
Инсоният яратилибдики унинг қаршисида икки йўл туради. Бири ўз роббисини рози қилиш йўлида яшаш бўлса, иккинчиси қайси йўл билан бўлсада ўзига берилган беш кунлик умрини маишат билан ўтказмоқдир. Ушбу иккинчи йўлни танлаган кимсалар хақиқат йўлида юрган кимсаларга озор бериш, азоб уқубат, мусибатлар етказишга бор имкониятларини ишга соладилар. Хатто шу ишларини шайтонлари уларга чиройли кўрсатиб, ушбу ишларида умрларини охирларига қадар бардавом бўладилар.
Биз ушбу мақоламизда биринчи ҳолат хусусида тўхталамиз. Яъни мусулмонлар Аллоҳнинг йўлига даъват қилишларига қарши кофирларнинг талаблари, қўллаган услублари ва уларга нисбатан мусулмонларнинг ҳақни устида қоим туришда тутган ўринлари хусусида сўз юритамиз. Макка кофирлари мусулмонларга қарши қўллаган услублар:
Уриш: Ҳоким Анас (р.а.) дан ривоят қиладилар:
«لَقَدْ ضَرَبُوا رَسُولَ اللَّهِ r حَتَّى غُشِيَ عَلَيْهِ, فَقَامَ أَبُو بَكْرٍ t, فَجَعَلَ يُنَادِي وَيَقُولُ: وَيْلَكُمْ أَتَقْتُلُونَ رَجُلاً أَنْ يَقُولَ رَبِّي اللَّهُ؟ قَالُوا: مَنْ هَذَا؟ قَالُوا: هَذَا ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ الْمَجْنُونُ»
“Пайғамбар (с.а.в.) ни ҳушларидан кетгунларича урдилар. Абу Бакр (р.а.) туриб: “Ҳолингизга вой, Роббим Аллоҳ деган одамни ўлдирасизларми?”, деб ҳайқира бошлади. “Ким бу?”, деб сўралган эди, “Абу Қуҳофанинг жинни ўғли”, деб жавоб берилди”.
Муслим Абу Заррнинг мусулмон бўлиши хусусида унинг ўзидан ривоят қилади:
«… فَأَتَيْتُ مَكَّةَ فَتَضَعَّفْتُ رَجُلاً مِنْهُمْ, فَقُلْتُ أَيْنَ هَذَا الَّذِي تَدْعُونَهُ الصَّابِئَ؟ فَأَشَارَ إِلَيَّ فَقَالَ: الصَّابِئَ, فَمَالَ عَلَيَّ أَهْلُ الْوَادِي بِكُلٍّ مَدَرَةٍ وَعَظْمٍ حَتَّى خَرَرْتُ مَغْشِيًّا عَلَيَّ, قَالَ فَارْتَفَعْتُ حِينَ ارْتَفَعْتُ كَأَنِّي نُصُبٌ أَحْمَرُ …»
“… Улардан бирини сал юмшатиб, сизлар диндан қайтган, деб ўйлаётган ўша одамнинг ўзи қани, дейишимни биламан, мени кўрсатиб, диндан қайтган, деган эди, бутун водий аҳли менга ташланиб, паншахами, суякми, қўлига кирган нарса билан хушимдан кетиб йиқилгунимга қадар дўппосладилар. Ўрнимдан турганимда қип-қизил хочга ўхшаб қолгандим…”.
Боғлаш: Бухорий Кўфа масжидида Саид ибн Зайд ибн Амр ибн Нуфайлдан ривоят қилади:
«وَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُنِي وَإِنَّ عُمَرَ لَمُوثِقِي عَلَى الإِسْلاَمِ, قَبْلَ أَنْ يُسْلِمَ عُمَرُ, وَلَوْ أَنَّ أُحُدًا ارْفَضَّ لِلَّذِي صَنَعْتُمْ بِعُثْمَانَ لَكَانَ»
“Аллоҳга қасамки, мусулмон бўлганим туфайли мени боғлаб қўйган Умар эди. У пайтда Умар ҳали мусулмон бўлмаган эди. Агар Уҳуд тоғи Усмонга қилган ишинглар учун кўз ёш тўкса, арзийди”. Ҳокимнинг ривоятида “Мени ва онамни боғлаб қўйган”, дейилган.
Она тарафидан сиқувга олиш: Ибн Ҳиббон ўзининг “Саҳиҳ” ида Мусъаб ибн Саъддан, у отасидан ривоят қилади: Саъднинг онаси: “Аллоҳ яхшиликка буюрмаганми? Аллоҳга қасамки, ё мен емасдан, ичмасдан ўлиб кетаман ё сен кофир бўласан”, деди. У аёлга овқат едирмоқчи бўлсалар, оғзига мажбурлаб овқат қуяр эдилар. Кейин:
وَوَصَّيْنَا الآنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا
– „Биз инсонни ота-онасига яхшилик қилишга буюрдик“, (29:8)
ояти нозил бўлди.
Қуёшда қиздириш: Абдуллоҳ ривоят қилади: “Мусулмон бўлганини энг олдин етти киши ошкор қилди. Аллоҳ Таъоло Пайғамбар (с.а.в.) ни амакилари Абу Толиб билан, Абу Бакрни қавми билан ҳимоя қилди. Қолганларни эса мушриклар ушлаб олиб, устларига темир совут кийдиришиб, офтобга қўйдилар. Билолдан бошқа ҳамма мушрикларнинг айтганини қилишди. Билол эса Улуғ ва Буюк Аллоҳ йўлида ўз нафсини хор қилди. Шунинг учун ҳам қавми уни хорлаб, ёш болаларга бериб юбордилар. Улар Билолни бўйнига ип боғлаб олиб Макканинг дараларида сазойи қилиб, айлантирардилар, у эса тинимсиз “Аҳад, Аҳад”, дер эди”.
(Давоми бор)
Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги медиа офиси. Зайниддин.
31.08.2017й
