Ҳақни танимоқ – ҳукумат айтганидек – заҳарланиш бўлса, бутун инсониятни “заҳарла” Роббим!

(Қотил бўлиб қамалиб, зонада “заҳарланган” укамиз дуосидан)

بسم الله الرحمن الرحيم

“Зиндон хотиралари” туркумидан

Кўз ўяр акам

Критий режим (фақат камерада сақлайдиган зона). Мени 97-модда (қотиллик) билан 20 йилга қамашган. Зона оперлари янги келганимдаёқ “агар яқин юрсанг заҳарлашади, улардан узоқроқ юр” дейишларига қарамасдан ҳизбийлар орқали Исломни таниб намозхон бўлдим. Бу Андижон турмасидаги оперларга ёқмади. Менинг иймонимга зарба бериш учун кофир, рус миллатига мансуб маҳкум лохмачлар бўлган 4 кишилик камерага ташлади. Табиийки, оперлар уларга мен келмасимданоқ мен ҳақимда топшириқлар бериб қўйган. Шу боис улар киришим билан намоз ўқисанг ўлдирамиз, деб огоҳлантиришди. Ҳатто таҳорат қилиб, ишора билан бўлса ҳам намоз ўқимаслигимни буюрдилар. Қўрқдим. Ўқимадим. Аммо ичимдан эзила бошладим. Наҳотки, биродарлар айтган иймон борасида синалишга яроқсизман, деб ғалати аҳволга тушдим. Камера 4 кишилик бўлса ҳам 3 кишимиз. Уларни ора кунда чой, чекиш билан оперлар сийлаб турарди. Нимадир қилишим керак, лекин нима, билмасдим…

Бир куни эрталаб бир йигитни камерага олиб киришди. Танишиб улгурмасимиздан назоратчи прогулка (ярим соатлик сайргоҳ камераси) га чиқишни эълон қилди. Анавилар қотиб ухлаётганди. Янги аристон билан иккимиз прогулкага чиқдик. Танишдик. У ҳам мен каби қотиллик билан қамалиб, қарангки, бира тўла ҳизбга ҳам кирган экан, ажабо. Мен ўз акамни топгандек бор дардимни дастурхон қилдим. У биродар барча гапимни эшитар экан, ғазабдан кўзлари қизариб кетди. Қўлидаги тиш чёткани бош қисмини синдириб ғазаб билан бетон полга ишқай бошлади. Шу билан ўзини тинчлантиряпти дебман. Гапимни тугатганимдан кейин биргина савол берди: Ўқима, деб қайси бири айтди, чапдагими ёки ўнгдаги? Мен чапдаги “буқа”, дедим. Прогулка тугаб, камера олдига келдик. Назоратчи шарақлатиб оғир эшикни очди. Биродарим кириб ортидан мен кириб улгурмай, “ваахх” деган даҳшатли қичқириқ эшитилиб, бутун каридорни жаранглатиб юборди.

Биродарим ҳали учини ўткирлаган чёткани анави лохмачнинг кўзига тиқиб қўйган экан. Қий-чув, тўполон, мент босиб кетди, тревога сигнали вангиллаб турибди. Навбатчи мелисалар ҳаммаси йиғилиб акамни олиб кетди. Анавини санчастга, акамни билмадим қаёққа олиб кетишди. Камера қулфланди. Иккимиз қолдик, наригиси бурчакка тиқилганча дағ-дағ титраяпти, менга қараб “я тут не причем, это он виноват” дейди, холос.

Энди нима бўларкин, деб бошим қотган. Намоз ўқидим. Рукуъ саждалари билан. Биродаримни камерага қайтаришини сўраб дуо қилувдим, кўзим биринчи бор дарё бўлиб ёшланди, баданим титроққа тўлди. Ажиб бир ҳис. Ичимни юмшоқ, ёқимли нарса тин олдириб, тинчландим. Тушлик арафасида эшик очилиб, оламдаги энг азиз инсон “кўз ўяр акам” кириб келди. Шунақа ширин табассум қилдики, севинчдан яна қучоқлаб олдим. У: укажон, ҳаммаси жойида, улар билан келишдик, деди.

Кейин билсам, оперлар нима бўлганини ўзларибоп қилиб ёзув-чизув қилишибди, “чекиш талашиб, қўққисдан уришиб кетишибди”, дейишибди, анавининг кўзи киргандаёқ биттаси йўқ бўлганлигини ўзи ёзиб берибди. Акам суҳбатини тугатгач, нариги лохмачга қараб: “Помоему и у тебя тоже левая глаза нету, да?”, – деганди, ҳалиги итдан хор бўлиб ялина кетди. Кечирдик. Ҳаммасиданам пол ювиш, туалет тозалаш ва бошқа рўзғор ташвишидан озод бўлдим.

فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا ۖ وَكَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ

– “Сўнг Биз жиноят қилган кимсалардан интиқом олганмиз ва иймон келтирган зотларни ғолиб қилиш Бизнинг зиммамиздаги ҳақ бўлган”. (Рум:47)

(Ҳизбийлардан “заҳарланган” қотиллар суҳбатидан)

Ҳизб ут-Таҳрирнинг Ўзбекистондаги матбуот бўлими аъзоси Зайниддин

23.03.2022й