Тирикларни қабрдан, ўликларни меҳробдан изла!

بسم الله الرحمن الرحيم

      “Қарилик етди. Соч-соқолнинг қораларидан оқлари ғолиб келди. Юздаги “харита” чизиқлари лабиринтга айланиб, даҳшатли борар манзилни кўрсатмоқда. Аммо ошна, қамоқдан чиққач, ҳаққа даъват қилиш учун вақт танлайдиган, одам танлайдиган бўлиб заифлашдим. Йигирма уч йил зиндонда сўнмаган шижоатни дунё зийнатлари бироз занглатиб қўйдими дейман? Назаримда, ҳамма сотқиндек, хоиндек кўринаверади. Худдики, кимдир анавиларга “мана бу яна даъватини бошлади” деб жар соладигандек туюлаверади. Яна қамоқ, мантиқсиз ва жирканч терговлар, қийноқу қистовлар қаршисида ўзимни ночор сезяпман. Назаримда, чорак аср аввалги шижоат сўнаётган машъал каби хиралашгандек. Зиндонда ҳақни айтишдан тилни тўсолмаган садафдек тишлар тўкилиб, бугун улардан саноқли қолгани ҳам тилни ўз ортида ушлаб қололмоқда. Илгари арзимас кўринган жон бугун арзандадек эҳтиётликка мойил. Роббул оламин огоҳлантирган фитналар – жон, мол, аёлу бола-чақа, ақраболар кечагидан кўра жозибали тус олгандек…”, – деб ичидагини ёрган биродар қўлидаги совуй бошлаган чойдан кетма-кет хўплаб пиёлани дўстига узатди. Ва дардини табибга айтиб, касалим нимада? – дегандек зонадош биродарига маъноли термулди. 

      Узоқ йиллик зиндон ҳаёти бутун вужудига сокинлик ва салобат бағишлаган, нурли чеҳрасида қамоқ асоратлари топилмайдиган дўсти унинг қўлидан пиёлани оларкан, уни чой билан тўлатгунча чурқ этмади. Ўз пиёласидаги аччиққина чойни янгиларкан, одатича табассум билан дўстига термулди-да, шу кунларда биродарларга таниш бўлиб кетган ўта балоғатли суҳбатини бошлади:

Уламолардан бири Абдулмуҳсин ибн Муҳаммад ўзининг Тайсирул-вусул шарҳида:

وَيُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِينَ مِن دُونِهِ

– “(Эй Муҳаммад), улар сизни (Аллоҳдан) ўзга бутлари билан қўрқитурлар”.                                                                                    (Зумар:36)

оятининг  тафсирида  хулосавий фикр билдириб шундай дейди: “Ким яхши кўришида ё қўрқишида ёки умид қилишида Ҳолиқ билан маҳлуқни тенглаштирса, у мушрикдир!”. Дарҳақиқат, биз ҳозирги мўъминларни саҳобалардан кескин фарқли қилиб турган нарса мана шу уч нарса ўрни хиралашганидир. Афсуски, бугун биз Аллоҳдан қўрқаман дер эканмиз, маҳлуқнинг зулму ситамларидан қочарга жой излаб қолдик. Натижада қўрққан нарсаларимиз турмуш тарзимизни бузиб ташлади. Биз Аллоҳ Субҳанаҳуни саҳобалардек барча нарсадан кўра яхши севолмадик. Аксинча, бу муҳаббат молу дунё, аҳлу оила, дунё ва ундаги матоларга бўлган муҳаббат соясида қолиб кетди. Оқибатда бунақа “муҳаббат” бизни дунё кетидан чоптирди. Унга етиш ғояга айлангач, бу йўлда барча пасткашликларга кўникиб, ҳамият, орият, рижоллик сифатлари оёқлар остида топталиб кетди. Роббул оламиндан нусратни узоқроқ кутиб чарчаган тоқатсизлар умиди шамдек эриб битди. Эндиликда барча умидлари ўз йўналишини ўзгартирди. Бугунги заифлик ва ожизликни зиндондаги саботли кунларини эслаш билан ўрай бошлади. Ошна, зонада биринчи марта ўтиргандаги саботни иккинчи марта яна қамалиш хавотири синдириб ташлейди. Қўрқменг ошна, тадбирли ва зийрак бўлинг. Зиммага “тоғ”ни юклаб олганмиз. Бу Пайғамбаримиз Муҳаммад ﷺдан мерос Оғир Юк!

Анави малайлар бу миллатни хитойлаштирмоқда, ўрислаштирмоқда, душманимиз Ғарб динимизни ўчириш қасдида чиранмоқда. Улар ўз жирканч ишларини хеч қачон бевосита қилолмаган. Балки мана шу малай ҳокимлар ва масжидларимиз меҳробларидаги бузғунчилар орқали амалга оширмоқда. Шундай экан, бугун ҳақни сўзлаб, эртангизни обод қилиб қолинг. Чунки эртанги Кун абадийдир. Росулуллоҳ ﷺ:

"… وَلَوْ اجْتَمَعُوا عَلَى أَنْ يَضُرُّوكَ بِشَيْءٍ لَمْ يَضُرُّوكَ إِلَّا بِشَيْءٍ قَدْ كَتَبَهُ اللَّهُ عَلَيْكَ رُفِعَتِ الأَقْلَامُ وَجَفَّتْ الصُّحُفُ"

“…Агар улар (одамлар) ҳаммаси жамланиб сенга зарар етказмоқчи бўлсалар, Аллоҳ сенга ёзиб қўйган нарсадан бошқа зарар етказа олмайдилар, қаламлар кўтарилган, саҳифалар қуриган”. (Термизий, ҳасан саҳиҳ)

деб марҳамат қилганларидек, бутун оламдаги одамлар сенинг зарарингга отлансалар, қўрқиб кетма, чунки улар Аллоҳ сенга ёзган зарардан ортиғини беролмайдилар. Аллоҳ бизга билдирган ҳақни етказишдан эртага сўраламиз. Уни яширсак, ҳисоби даҳшатлидир. Улар ўлдирса, шаҳидлик муборак бўлсин, қамашса сирдошимиз Оламлар Роббисидир, қийноққа солишса гуноҳларга каффоратдир. Мўъминлар ўз иймонларини сақлаш талабида нималарга дуч келсалар, уларнинг ортида фақат яхшилик бор. Ошна, Ибн Жавзий роҳимаҳуллоҳ айтганларидек: “Ўлик жони чиққан киши эмас, балки ўлик ўзининг зиммасида Роббисининг қандай ҳақлари борлигини англамаган кимсадир”. Алҳамду Лиллаҳ, Роббимиз бизга ҳақни танитиб, ўша зиндонларда тарбиялаб қўйди. Қанча азизларимиз шаҳидлик шаробини ичдилар ва улар то Қиёмат тирикдирлар. Ўзларини ҳақни сўзлашдан тийиб тоғутга хизматкор этган меҳроб эгалари эса аслида ўлик кимсалардир. Шуни унутмангки дўстим, бугун тирикларни қабрдан топасиз, ўликларни эса меҳроблардан!

وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ

– “Аллоҳ йўлида ўлдирилган зотларни ҳаргиз ўликлар деб ўйламанг! Йўқ, улар тириклардир! У зотлар Аллоҳ ўз фазлу карами билан берган неъматлардан хушнуд ҳолларида баҳраманд бўлмоқдалар”.               (Оли Имрон:169)

Ҳизб ут-Таҳрир Ўзбекистон матбуот бўлими аъзоси Зайниддин

17.03.2024й